5-12 Mountainbikeroute de Hoge Kempen (Genk)

Zondagmorgen om 7 uur is het eigenlijk nog veel te vroeg om op te staan. En eigenlijk is het op 5 december veel te koud om buiten te komen. Maar achteraf ben je dan blij dat je even het gezond verstand opzij hebt gezet en toch bent vertrokken voor een tochtje. Biken, I love it!

Zondag 5 december het Bloso-parcours in Genk gaan rijden. Alhoewel velen zeggen dat er te veel beton in dit parcours zit, vind ik het juist een perfecte mix van bos/veld en beton. In het bos kan je je geven, en op het beton kan je even bekomen van de geleverde inspanningen. Het parcours lag er zéér vettig en modderig bij. Het toppunt van modderigheid kwam vlak na het Fenix-Stadion. Het vervolg van dat pad was vol met kuilen en om daar op snelheid te blijven moest ik toch serieus doortrappen. Daarna was het eigenlijk zeer rustig met weinig technische stukken (uitgezonderd een singletrack langs een andere spoorweg) maar wel lekker ontspannen rijden door de Genkse bossen.

Uiteindelijk had ik 45 km op de teller, met een gemiddelde van iets meer dan 22 km/h en een goed gevoel in de benen. Mijn looptraining die ik sinds vorige week hervat heb, samen met de fietstraining van vorige week, heeft blijkbaar mijn conditiepeil terug in de hoogte gejaagd.

Waar is de conditie?

Vandaag nog eens gaan fietsen. Dat was ondertussen al weer twee weken geleden. Ik heb de voorbije weken getracht mijn conditie nog een beetje op peil te houden met joggen, maar dat is niet echt gelukt. Komt daarbij dat een pijnlijke teennagel mij nu ook al een week parten speelt.

Vandaag nog eens de MTB van stal gehaald. Alhoewel het allemaal beton was heb ik daar achteraf toch geen spijt van gehad. De bietenoogst zorgt voor de nodige modderpoelen, ook op de betonwegen. In totaal 60 km gedaan, en met mijn Ritchey Excavaders, die nogal veel rolweerstand geven, vind ik dat eigenlijk niet zo slecht. In het begin er iets te onbesuisd ingevlogen, met een gemiddelde van bijna 30 km/h. Dat heb ik in het tweede deel van de rit duidelijk moeten bekopen. Uiteindelijk was ik blij dat ik thuis was.

Eigenlijk niet te geloven hoe snel een conditie achteruit gaat. Tot midden oktober reed ik bijna dagenlijks 70 km en nu ben ik al blij wanneer ik er 60 doe, weliswaar met MTB.

31-10 Mountainbikeroute Meerdaal (Heverlee)

Verslag van de eerste echte test voor mijn "nieuwe" MTB

31 oktober 2004, zondagmorgen, 8 uur.

Gelukkig had iedereen de nacht van zaterdag op zondag de klok een uurtje kunnen terugdraaien zodat het vroege uur eigenlijk nog meeviel (voor onze biologische klok was het immers al 9 uur). Iedereen was goed op tijd, dus nadat de fietsen op de fietsendragers waren gemonteerd konden we vertrekken richting Heverlee. Aan de afrit in Haasrode stond een laatste metgezel ons op te wachten zodat we uiteindelijk met vijf aan de mountainbiketocht konden beginnen.

Het parcours lag er niet bepaald droog bij, we beseften al snel dat we onze fiets niet lang proper zouden houden. Nog geen 4 kilometer ver, mijn eerste stunt van de dag: een afslag gemist. Na een tijdje begon het mij te dagen dat het niet kon zijn dat de anderen zó een grote voorsprong hadden genomen. Uiteindelijk teruggekeerd en daar stonden ze mij al op te wachten (en uit te lachen), 4 km verkeerd gereden.

De tocht werd verder gezet, en deze keer over de juiste paden. Alles was goed berijdbaar en eigenlijk was het wachten op de beklimming aan de Kluis om eens echt naar boven te "peddelen". De klim werd als snel gevolgd door een modderpad en een zandstrook. Spijtig genoeg hadden de organisatoren van de TT van Bierbeek besloten om hier een deel van de toertocht te laten passeren. Gevolg was dat er veel te veel volk op een veel te klein stuk bos aan het fietsen was. Met als gekend gevolg het fenomeen dat ook in de file bestaat: de eerste remt een beetje, de tweede al iets heviger en de vijfde staat volledig stil. Niet echt aangenaam, maar uiteindelijk namen de TT'ers een andere (de rode) route en konden wij onze zondagstocht in alle rust verder zetten. Na 38 km (groen + blauw + verkeerde afslag) kwamen we voldaan terug aan de sporthal in Heverlee. Iedereen bleek al enthousiast voor onze volgende tocht.

Het is gedaan!

Mijn fiets hangt aan de haak, wat het woon-werkverkeer betreft dan toch. Het slechte weer, druk op het werk, wegenwerken, najaarsvermoeidheid, vroeg intredende duisternis,... Al deze factoren hebben ertoe bijdragen dat ik mijn fiets vroeger dan verwacht aan de kant heb moeten laten. Sinds 18 oktober spoor ik terug naar het werk.

Een uitstekend moment om de balans van het voorbije jaar op te maken. Op 4 mei 2004 ben ik gestart met mijn woon-werkverkeerexperiment, 34 kilometer van Landen naar Hasselt. In totaal heb ik 3808 km gereden, dit komt neer op 56 fietsdagen. Eigenlijk nog veel te weinig, maar daar zullen we dan volgend jaar aan moeten werken.

De bedoeling is nu dat ik tot februari, maart met het openbaar vervoer naar het werk ga. Om de conditie op peil te houden ga ik een beetje joggen. Maar om het fietsen niet te verleren zal ik ook eens regelmatig een mountainbiketochtje proberen te rijden. Ten gepaste tijden zal ik hier nog wel een verslag neerpennen.

Oeps, foutje!

Gelukkg zijn er nog attente bloglezers, blijkbaar is mijn geheugen zo lek als een zeef. Gisteren nog beweerde ik dat ik nog maar twee keer heb lek gereden dit jaar. Dat is dus niet correct, gisteren had ik mijn derde bandbreuk van het jaar. De eerste keer op 22/7 en nog geen week later, op 28/7 nog een keer. Je kan het allemaal hier en hier nog eens nalezen.

Drie keer lek op een gans jaar woon-werkverkeer blijft natuurlijk weinig.

Het moest er van komen...

Het moest er nog eens van komen. Vandaag voor de tweede keer dit jaar lek gereden. De vorige keer dateert al van 22 juli. Dus echt klagen kunnen we niet. De oorzaak is trouwens niet echt duidelijk, ik vermoed zelfs dat er geen externe oorzaak is.

Geluk bij een ongeluk stond mij fiets plat toen ik op het werk wou vertrekken, zodat ik toch nog een beetje beschut de band kon vervangen. Want vandaag was het voor het eerst dit najaar echt koud, vooral aan de tenen. Tijd voor overschoentjes?

en toen was er licht, voor eventjes dan toch

Omdat het nu rond kwart voor zeven 's morgens toch nog echt donker is heb ik mijn woon-werk fiets maar voorzien van een voor- en achterlicht. Niet zozeer om te zien, eerder om gezien te worden. Want met die slaapdronken gehaaste automobilisten kan je niet voorzichtig genoeg zijn.

Vandaag dus met mijn halve kerstboom al knipperend en flikkerend naar het werk. Buiten de reeds vermelde wegomleggingen geen enkel probleem. Op weg naar huis, nog geen 500 meter van het werk, valt mijn voorste lampje uit het houdertje, in stukken vaneen. Duidelijk degelijk materiaal. Nu ja, het heeft ook maar 10 euro gekost. Misschien moet ik eens uitkijken naar wat een wat robuustere lamp. Gelukkig biedt Fiets Magazine in hun oktobernummer een beetje licht in de duisternis met een uitgebreide test van de meest courante fietsverlichtingen.

Een tijdje geleden

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Reden? Een writersblock, zéér druk op het werk en weinig spannende gebeurtenissen onderweg.

Ondertussen zijn we ook al weer aan het einde van de maand september. Heb zojuist mijn fietsstaat opgemaakt: 11 keer met de fiets naar het werk, in totaal 748 kilometer gereden. Een beetje minder dan ik had verwacht, maar veel en laat vergaderen hebben ervoor gezorgd dat ik iets vaker mijn wagen van stal heb moeten halen. Nog één maand en dan hang ik mijn fiets 4 maanden aan de haak en ga ik gewoon met het openbaar vervoer naar het werk.

Vandaag ook met de fiets naar het werk, maar het liep niet zo vlot. Ik lig namelijk in zwaar conflict met wegenwerken op mijn parcours. Sinds een maand moet ik omrijden omdat ze op mijn dagelijks parcours nieuwe riolering aan het leggen zijn. Vandaag stond ik dan voor de leuke verrassing dat ze nu ook mijn alternatieve route hebben opengegooid. Uiteindelijk moet ik al meer dan 5 kilometer omrijden. Die extra kilometers zijn niet zo het probleem, wel het tijdverlies dat daar aan vast hangt. Om niet in de pikkedonker te rijden vertrek ik de laatste tijd ook al wat later, de luxe van glijdende werkuren heet dat geloof ik. Natuurlijk zijn die niet eindeloos rekbaar zodat ik vandaag maar nipt op tijd was. Tijd voor een degelijke verlichting op mijn fiets

Maandag de 13de

Vandaag was het dan wel geen vrijdag de 13de, het was in elk geval een pechdag. Wat er al een tijdje zat aan te komen is vandaag dan ook gebeurd. het oortje van de koptelefoon van mijn draagbare radio is tussen mijn voorwiel terecht gekomen.

Het was eigenlijk geen kwestie van of het er ooit tussen zou raken, eerder: "wanneer zal het er tussen raken?" Op de terugweg naar huis ook nog eens serieus natgeregend. Hopelijk raakt alles droog vóór morgenvroeg want de wagen is even geen alternatief. Daar heb ik namelijk een lekke band mee gehad. Ik heb dan wel de reserveband opgelegd, maar die betrouw ik voor geen haar. Morgen in elk geval toch eens proberen om langs de garage te passeren.

Het is weer voorbij die mooie zomer…

Ondertussen zijn we al weer bijna een week aan het werk. Voor wie geïnteresseerd is in hoe de reis naar Frankrijk is verlopen: gewoonweg schitterend. Zo goed zelfs dat de zomerreis van volgend jaar al geboekt is, en weer naar Zuid-Frankrijk.

Na drie weken vakantie zou je wel bijna vergeten hoe het is om terug gaan te werken. Gelukkig verzacht de prachtige nazomer de overgang van luiwammes naar de harde realiteit van de werkvloer. Al is het 's morgensvroeg toch frisjes.

Alles valt weer in de oude plooi, naar het werk pendelen zit ook al weer lekker in de benen. Deze week al drie keer naar het werk gefietst. Vanmorgen wel een bijna-ongeluk gehad. Op een recht stuk wil een voetganger opeens zonder aanleiding (en zonder kijken) op de weg lopen. Resultaat: een schampaanrijding, gelukkig kon ik mij nog net recht houden.

Deze week ook al elke dag mijn radiootje gebruikt. En ik moet eerlijk toegeven, dat werkt beter dan verwacht. Amper storing en zuiver geluid. Daar ga ik nog veel plezier aan beleven.