De vogezentrip 2007

Onze Vogezentrip kan meer dan geslaagd worden genoemd. Met 432 km en bijna 9000 hoogtemeters in de benen keerden we gisteren moe maar voldaan terug naar het regenachtige België. In tegenstelling tot vorig jaar hadden we het nu wél getroffen met het weer. Op één enkele bui geen regen gehad, en met aangename temperaturen van rond de 25°C, in het dal kon dit zelfs oplopen tot boven de 30 graden.

Na een autorit zonder problemen en een lasagne als middagmaal konden we zaterdagnamiddag vertrekken voor onze inrijrit. Onze chalet lag iets voorbij het centrum van Travexin, ergens op de Col du Ménil en vlakbij de afslag naar Ventron en de Col D'oderen.

Zaterdag 11 augustus 2007: 51 km/1104 hm: de inrijrit!
De Col D'oderen (D43) wordt ons eerste slachtoffer van deze Vogezen-trip. Ideaal als startcol want een rustige klim zonder uitschieters. Na een snelle afdaling komen we aan in Kruth en draaien we aan de kerk linksaf (D13bis) richting Lac Wildenstein. We hebben nu enkele kilometers plat tot vals plat om ons voor te bereiden op de volgende klim: de Col de Bramont. Met de talrijke haarspeldbochten en de rustige omgeving voor mij één van de mooiste beklimmingen. Boven hergroeperen, wat eten en dan de afdaling naar La Bresse. Even flaneren door het centrum en dan links de Col Du Brabant op. Vooral naar het einde toe beginnen de percentages door te wegen. Afdalen doen we via Xoulces tot in Cornimont. Even buiten het centrum moeten we terug omhoog tot net voorbij Travexin.

Zondag 12 augustus 2007: 90,5 km/1663 hm: "les deux Ballons"
Vandaag gaan we de andere kant uit en mogen we onmiddellijk de klimspieren aanspreken. Al is de Col du Ménil (D486) een twijfelgeval tussen vals plat en een poging tot helling. De afdaling brengt ons in Le Thillot waar we links afslaan en proberen om via de Voie Verte naar Saint-Maurice-sur-Moselle te fietsen, waar we rechts de D465 moeten nemen. Het lukt ons niet onmiddellijk om het fietspad te vinden en dus rijden we maar via de grote weg (N66) naar de voet van de Ballon D'Alsace. De Ballon d'Alsace was op 10 juli 1905 het decor voor de eerste bergetappe in de Tour de France ooit. René Pottier werd er onsterfelijk door als enige zonder af te stappen deze col, toen nog zonder verhard wegdek, te bedwingen met een gemiddelde van 20 km/u. Dat gemiddelde hebben wij, anno 2007, niet gehaald, maar we hebben wel, net als Pottier, geen voet aan de grond moeten zetten. In de afdaling proberen we onze maximum snelheid nog wat aan te scherpen maar een rem-neurotische autobestuurder beslist daar anders over.

Aangekomen in Giromagny pakken we rechts de D12 en maken we ons op voor de Ballon de Servance. De weg blijft op en neer gaan tot in Plancher-Bas waar we aan het rond punt rechts inslaan (D16) om de Ballon de Servance aan ons lijstje toe te voegen. De Servance kent een vrij lange aanloop en de echte klim begint pas wanneer je via een bocht naar links het riviertje de Rahin verlaat. Het wegdek is niet veel soeps en klimmers zoals ik die nogal vaak en lang à la danseuse op de trappers gaan staan voelen het achterwiel regelmatig weg slippen. De klim is vrij onregelmatig waardoor het ook moeilijk is om in het juiste ritme te blijven. Voor mij is dit één van de lastigste, maar ook mooiste, beklimmingen van de streek. In de afdaling is het wegdek van mogelijk nog slechtere kwaliteit dan bij de beklimming. En dat blijft zo tot we aankomen op de Col des Croix. Van hieruit gaat het over de grote weg (D486) verder bergaf tot Le Thillot. Hier beklimmen we terug de Col du Ménil, maar vanuit Le Thillot is die al helemaal het vermelden niet waard. Na een korte afdaling komen we terug aan in Travexin.

Maandag 13 augustus 2007: 153 km/3262 hm: "de koninginnenrit"
De koninginnenrit moet ons vandaag meer dan 3000 hoogtemeters opleveren. We beginnen met de afdaling (D486) tot in Cornimont en krijgen dan vals plat (D43) tot in La Bresse. Via de Col des Feignes (D34/D34d) bereiken we de Col de la Schlucht. Boven slaan we links de D61 in en volgen de Routes des Crêtes, we houden rechts (D48ii) aan en vlammen voorbij Lac Blanc. Beneden vervolgen we onze weg over de D48iv Richting Hohrodberg en bereiken zo Col du Wettstein en Collet du Ligne. Ons klimwerk wordt beloond met een lange, mooie en snelle afdaling naar Munster. Daar slaan we, nog voor we het centrum bereiken, rechts de D10 in en gaan op zoek naar een rustig plekje om te eten. Hierbij passeren we in al onze onoplettendheid Luttenbach.

Nog steeds zonder enig vermoeden dat we afwijken van het geplande parcours volgen we, na een copieuze maaltijd (en een verdiend dutje), in Sondernach de pijl met "Petit Ballon". De klim is vrij lang maar helemaal niet zo steil als door iedereen beschreven. Boven op de Petit Ballon is het even wachten tot we compleet zijn en beginnen we de afdaling. Nu begint het toch te dagen dat we misschien niet meer op het geplande traject zitten. Aan Auberge Ried, met de splitsing Wasserbourg/Luttenbach nemen we de kaart ter hand en is alles opeens duidelijk. We hebben de verkeerde kant beklommen! Geen paniek, en we besluiten de zaak recht te zetten, keren onze karren en krasselen terug naar boven. Boven dalen we af aan de juiste kant. De afdaling laat het niet echt toe maar toch proberen we ons snelheidsrecord nog wat scherper te stellen, evenwel zonder succes. Beneden draaien we links de D27 op en beginnen we onmiddellijk aan de Col du Platzerwasel. De eerste kilometers vallen nog mee, er is zelfs even een vlakker stukje om te recupereren, maar nadien slaat de Platzerwasel echt toe met gemiddelde percentages van 8 à 9%. Wanneer je dit bordje tegenkomt is het nog maar driehonderd meter tot aan de top van de Platzerwasel. Maar eigenlijk kan je best nog twee kilometer doorklimmen tot je Le Breitfirst bereikt.

Helemaal boven nemen we links de D430 en volgen de Routes des Crêtes tot Le Markstein. Ondertussen is het beginnen regenen, onze eerste nattigheid op de fiets en natuurlijk geen regenvest mee! In Le Markstein nemen we rechts de D27 en dalen we af richting het meer van Wildenstein. Het regenen is gestopt maar de temperatuur is gezakt tot amper 13 graden, minder dan de helft dan tijdens de beklimming van de Petit Ballon. Ondanks het natte wegdek halen we vlotjes meer dan 70 km/uur (en worden mijn tenen en vingers meer en meer gevoelloos van de koude) . Beneden is het alle remmen dichtknijpen wanneer we aan het meer links de D13b richting Kruth op moeten. Aan de kerk slaan we rechts af (D43) en beginnen aan de Col d'Oderen. In het dal was de tempertuur al terug wat gestegen tot 18°C. Niet superwarm maar een ideale klimtemperatuur. Het is ook al half acht gepasseerd dus warmer gaat het zeker niet meer worden. Door wegenwerken ligt de Col d'Oderen vol steentjes (gravillons), gelukkig enkel maar bij het klimmen. Deze zijde van de Col d'Oderen is iets lastiger dan vanuit Cornimont: steiler en ook wat meer bochten. De afdaling, waar je goed snelheid kan maken (wel opletten als je door Ventron scheurt) brengt ons terug in Travexin. Die avond wordt er nog maar weinig gezegd, iedereen is moe maar voldaan.

Dinsdag 14 augustus 2007: 96,50 km/1776 hm:
"naar het dak van de Vogezen"
Vandaag zijn we iets later opgestaan en de bedoeling is om vanavond een bezoekje te brengen aan Gérardmer waar ter gelegenheid van La Féérie du Lac een mooi vuurwerk wordt afgestoken. Gezien onze rit van gisteren was iedereen toe aan een recuperatierit. Al is dat natuurlijk relatief met de beklimming van de Grand Ballon. We starten wéér met de Col D'oderen. De wegenwerken zijn in volle gang en halverwege de afdaling moeten we halt houden omdat er alternerend verkeer is. Niet zoals bij ons met (mobiele) verkeerslichten maar met een man die daar van 9 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds zijn bordje mag draaien. Door de vele steentjes op het pas aangelegd wegdek dalen we af met de nodige voorzichtigheid. In Kruth slaan we deze keer rechts af (D13bis) en komen zo op de N66. Ook hier nog wat opstoppingen door wegenwerken. Uiteindelijk bereiken we Willer-sur-Thur. Al is die N66 toch geen ideale weg en moet ik dringend op zoek naar een alternatief om de voet van de Grand Ballon te bereiken.

In Willer-sur-Thur slaan we rechts de D13bis in op zoek naar het dak van de Vogezen. Tot Col Amic blijven we samen en rij ik rustig omhoog, waarbij mijn hartslag soms zelfs onder de 100 bpm valt. Maar vanaf Col Amic besluit ik mijn duivels te ontbinden en de al dan niet overmoedige wielertoeristen die mij de voorbije kilometers hebben ingehaald op te peuzelen. Met mijn koffiemolenverzet (30x21) haal ik zelfs meer volk in dan ik had verwacht. Eén renner ziet mij komen, tast naar zijn achterwiel en veinst een technisch mankement. Wanneer mijn fietsmakker hem even later ook passeert heeft ie opeens krampen!?! Beetje flauw.

Boven op de Grand Ballon nemen we een ruime pauze: koffie met "Tarte aux Myrtilles" en nadien nog een fris pintje, kwestie van voldoende koolhydraten binnen te hebben. De afdaling van de Grand Ballon in de richting van Le Markstein blijft zwoegen, ook als is het 20 graden warmer dan vorig jaar, de wind blijft er vrij spel hebben. In Le Markstein draaien we links de D27 af. Vooral naar het einde toe kan je op deze afdaling topsnelheden halen. Maar door de combinatie van een strakke wind en onze idiote regel dat er boven de 60 km/u niet meer mag worden bijgetrapt halen we de 80 km/uur net niet. Aan het meer van Wildenstein besluiten we de Col de Bramont nog eens te onderwerpen. Ook al loopt de weg via La Bresse naar Cornimont naar beneden toch was het hard stoempen om onze snelheid rond de 35 à 40 km/uur te houden. Er was duidelijk meer wind dan de voorbije dagen.

Woensdag 15 augustus 2007: 42 km/986 hm: "de uitzwaairit"
Omdat we vanmiddag terug huiswaarts willen keren doen we vandaag een kort ritje. We nemen de D43 naar Ventron maar rijden de Col d'Oderen niet tot boven. In plaats daarvan beklimmen we de Grand Ventron door even buiten Ventron in een scherpe bocht naar rechts een klein wegje links in te slaan. Eigenlijk gewoon de bordjes "Chaume du Grand Ventron" volgen. Het is een milde klim die naar het einde toe wel flirt met de 10%. Eenmaal boven wacht ons de afdaling naar Xoulces. Het is in zonder twijfel de slechtste afdaling van heel ons verblijf. Putten, gaten, hobbels en op een bepaald moment houdt het wegdek zelfs gewoon even op te bestaan. Met 50 km/uur naar beneden geeft het gevoel dat je tegen de 100 aan zit. In Xoulces beginnen we dan aan de laatste klim van deze fietsvakantie: de Col du Brabant, maar nu vanaf de andere zijde dan bij onze inrijrit. Langs deze kant is het langer en het gemiddeld stijgingspercentage ligt ook iets hoger. De eerste twee kilometer zelfs aan 9%. De afdaling brengt ons in La Bresse en met een losrijtempo rijden we terug naar onze chalet.

Naast het boekje van Alex Polfliet is de "Altigraph - Atlas des cols des Vosges" eigenlijk ook een onmisbaar instrument om je ritten te plannen of 's avonds nog even na te genieten van de overzichtelijke hoogteprofielen. Dit boekje staat in elk geval op mijn wishlist.

De Vogezen, een nieuwe kans

Zonet nog snel mijn spullen gepakt om morgen richting Vogezen te vertrekken. Door onze teleurstellende passage van vorig jaar zijn we deze keer maar met 3 fietsers. De rest had geen zin meer in regen en tevergeefs wachten op een opklaring. Mijn leuze was eerder:"slechter dan vorig jaar kan gewoon niet". Of het moest beginnen sneeuwen?

Met als uitvalsbasis Travexin, vlakbij Cornimont, kunnen we vanaf morgenmiddag de Vogezencols gaan bedwingen. Als inrijrit heb ik al een niet te onderschatten tochtje uitgestippeld met de Col d'Oderen, de Col de Bramont en de Col du Brabant. Verder op het programma nog ritten met ronkende namen als "Naar het dak van de Vogezen" of "De moeilijkste Hellingen van de Vogezen". Als inspiratiebron heb ik mij natuurlijk weer laten leiden door het boek van Alex Polfliet, toch wel een must voor elke Vogezentripper. Daarom niet om de ritten letterlijk uit het boekje over te nemen, maar wel de hellingen en passages er uit te pikken die interessant zijn.

En wat het weer betreft: dat ziet er hier nog niet zo slecht uit. En hier is het zelfs ideaal! In elk geval, ik zie er echt naar uit. Eventjes weg van het werk, weg van de zorgen!

Juli: er stevig in gevlogen

Laatste dag van de maand, tijd om een staat op te maken. Met 1693 km was het op fietsgebied mijn beste juli-maand ooit. Bijna mijn beste fietsmaand tout court zelfs. Enkel in mei 2006 heb ik meer kilometers afgemaald, 17 km meer om precies te zijn. Het sleutelwoord deze maand was ongetwijfeld regelmaat, want heel lange ritten heb ik niet echt gedaan. Het maximum was vorige zondag: 152 km. Maar door oa. 14 dagen naar het werk te rijden krijg ik zowiezo een mooie kilometerstand. Dat breng mijn jaartotaal voorlopig op 6594 km.

Tijd ook om vooruit te blikken en mijn planning aan te passen. Nu vrijdag rij ik de Sean Kelly. Een toertocht die normaal zaterdag 4 augustus plaats heeft, maar dat is dan weer onverenigbaar met mijn vrijdagactiviteit. Bedoeling is om vrijdag in Ferrières op het parcours aan te pikken en dan de tocht van 182 km te rijden.

Volgend weekend vertrekken we "last minute" toch nog naar de Vogezen, in de buurt van Cornimont. Niet ver van La Bresse waar we vorig jaar verbleven. Hopelijk valt het weer dit jaar wel mee want vorig jaar was dat toch wel de grote spelbreker.

Het weekend nadien volgt dan de Willy Vannitsen Classic. Het zal een beetje van de fietsmakkers afhangen of we zaterdag 19 dan wel zondag 20 augustus 2007 starten. Het parcours van de rit van 188 km lijkt wel verdacht veel op Landen-Hamoir-Landen, maar dat is geen minpunt, integendeel.

En het weekend daarna.... begint mijn verlof van twee en een halve week. Waaronder één week Frankrijk zonder fiets. Ik had in elk geval het plan opgevat om tijdens mijn verlof met de mountainbike de grote tocht van de Oostkantons te rijden. Die loopt over een deel van de 18 rondritten van de Oostkantons. Pittige tocht met 2.650 m hoogteverschil over een afstand van 190 km. Voorlopig verklaart iedereen mij gek omdat ik die tocht in één dag wil rijden. De enige dingen die zeker onmogelijk te realiseren zijn, zijn deze waaraan men niet begint.

Landen - Krinkelt

Als oud-scouts zijn wij het aan onszelf verplicht om jaarlijks, op de bezoekdag van het kamp, met eigen ogen te gaan vaststellen hoe het kampgebeuren niet meer hetzelfde is als in onze tijd. Je weet wel, die goeie oude tijd van rekenen en vlijt. Sinds vorig jaar gaan wij op bezoek met de fiets en komen de vrouwen ons halen met de auto.

Dus.... zondagmorgen om 6 uur stipt stonden er in Landen 4 mannen klaar voor de geplande rit naar het kamp in Krinkelt bij Büllingen. In de buurt van Butgenbach dus. De voorbereiding was weer "ideaal": zaterdagavond tot na middernacht op café op een dieet van Rochefort 10. Om er zeker van te zijn dat we minstens tot Hamoir zouden geraken zonder veel verloren te rijden volgden wij, net als vorig jaar trouwens, de bepijling van Haspengouw Sportief. Op die manier konden we langs rustige wegen ontdekken hoe Wallonië ontwaakt. Dat betekende, tot aan Amay een zacht glooiend landschap met hier en daar een bultje, en eens de Maas over, klimmen naar Nandrin. Tot Ouffet was het af en toe nog wat klimmen, gevolgd door de duik naar het dal van de Ourthe. Na 68 km was het tijd om de innerlijke mens te sterken: croissants à la crème zijn daarvoor geen goed idee en zorgt voor "reflux". Maar dat wist ik nog niet toen ik bij de bakker naar buiten kwam met twee zulke croissants. Doorspoelen gebeurde met een koffie op een terras. Rond half negen was het niet duidelijk of het etablissement al, dan wel, nog open was.

In Hamoir ging het dan over de brug en begon de klim richting Ferrières en zo verder naar Werbomont en Trois Pont. Vanaf nu zou het op eigen oriëntatie en met de kaart in de hand gebeuren. Met behulp van Bikely had ik de route natuurlijk wel op voorhand uitgestippeld. Tot Trois Pont was het trouwens gewoon de grote weg (N66) volgen. Dankzij het vroege uur was het er gelukkig wel rustig rijden. Na de doortocht van Werbomont en de verdiende afdaling was het de beurt aan de côte Basse Bodeux. De klimspieren begonnen onder stoom te geraken. Alvorens Trois Pont binnen te rijden werden we nog getrakteerd op het meest erbarmelijke wegdek dat ik ooit ben tegengekomen.

In Trois Pont namen we dan de weg naar Wanne door aan de frituur rechts af te slaan, in de richting van de skipiste, om zo via Wèrhai bovenaan de Stockeu uit te komen. In volle duik was er gelukkig nog één iemand attent genoeg om ons de juiste richting uit te sturen. En die juiste richting was niet Stavelot centrum maar langs de Amblève in de richting van Ligneuville, de culinaire hoofdstad van de forel. De Amblève bleef onze reisgezel tot in de gemeente Amel (Amblève) Regelmatig moest er stevig geklommen worden, met stijgingspercentages tot 11%. Vanaf Amel was het dan via de N658, een vrij drukke weg, nog een tiental kilometer naar Büllingen.

Achteraf gezien een meer dan geslaagde rit over 152 km en met meer dan 2300 hoogtemeters. Onderweg geen regen gehad, geen lekke banden en geen materiaalpech. Daar aangekomen stond de BBQ klaar.

Wat kan een mens nog meer wensen? Een warme douche misschien?

Trois Pont 2007

Gisteren voor de tweede keer in mijn fietsloopbaan Landen - Trois Pont - Landen (220 km, 3000 hm) gereden. Omdat geen enkele van mijn fietsmakkers deze rit wilden of konden rijden had ik afgesproken met een andere groepje. Ondanks dat de wekker op 6 uur stond geprogrammeerd was ik er toch in geslaagd bijna te laat te komen. Tot aan de eerste bevoorrading in Hamoir werd er serieus doorgereden zodat we daar een gemiddelde hadden van meer dan 29 km/uur. En dan moest het nog beginnen.

Na de klim uit Hamoir bleven er nog zo'n 10 man over, de rest had daar de rol al moeten lossen. In Ferrières was het parours gewijzigd door wegenwerken, het was er in elk geval niet lichter op geworden. Daarna over de gebruikelijke Basse Bodeux met nadien de tweede controlepost in Trois-Ponts. De opeenvolging van beklimmingen met als voornaamste de côte de la Gleize, de côte de Meuville en de côte de Lorcé lieten zich stilletjesaan voelen. Vooral op de Lorcé was het "stoempen", gelukkig was er boven opnieuw een bevoorrading.

Het vat was bijna leeg, en uit een ander vaatje tappen kon jammer genoeg niet. Ik wist dat het vanaf nu aanklampen zou worden. Dat lukte aardig maar op de côte Comblain au Pont, de klim naar Mont, werd ik uit het wiel gereden. Aanklampen had weinig zin dus ik besloot op eigen tempo naar boven te rijden. In de afdaling dan alle moeite gedaan om terug in het spoor te raken maar die poging werd abrupt onderbroken door een nieuwe helling, de côte de Rotheux. Ook hier was het zoeken naar het juiste ritme. Al ging het nog vrij vlot.

Ik wist dat boven de laatste controle was en ik wou mijn bus richting Landen niet missen. Na Rotheux zijn er immers amper hellingen maar wel een genadeloze wind die blijkbaar ALTIJD in het nadeel blaast. Dan zit je beter in een groepje dan dat je alleen tegen de wind moet beuken. In Rotheux kon ik terug aanpikken met de rest. Op de laatste echte helling, Les Cahottes, werd er fors doorgereden, maar ik was duidelijk uit mijn dipje en kon goed mee. Vanaf toen was het vlammen en af en toe kop doen.

Moe maar voldaan, en met een gemiddelde van net geen 28,5 km/uur, kwam ik, na bijna 8 uur in het zadel, in Landen aan. Met dank aan de sterke mannen die mij op sleeptouw hebben genomen. Of zou het aan mijn voorbereiding hebben gelegen, vrijdagavond immers een Rochefort 10 gedronken. Ik denk dat ik er volgend jaar een paar meer ga drinken, koolhydraten inslaan!

STATS: 222 km, 2910 hm, 7 uur 47 min, 151 bmp, max 62 km/uur

De hel van het Noorden

Zondag is het zover, L'enfer du Nord (de hel van het Noorden). Deze ultieme heldentocht vertrekt vanuit Parijs (eigenlijk Compiègne) om 260 kilometer verder te eindigen op de wielerbaan van Roubaix, al is dat laatste niet alle renners gegund. Sinds 1977, met uitzondering van 2005, ligt de eigenlijk (psychologische) start van de wedstrijd in het bos van Wallers-Arenberg. Alhoewel, sinds vorig jaar zijn de kasseien heraangelegd en komen de renners vanuit de andere richting zodat het geen kamikaze-doortocht meer is. Veiliger voor de renners, maar wel minder spectaculair. Naast de kasseistroken (met Carrefour de l'Arbre als ultieme scherprechter) is natuurlijk ook het weer een bepalende factor. Regen is glijden (1994!) en droog weer is kilo's stof vreten. Zoals het weer er nu naar uit ziet gaan de renners dit jaar veel stof binnenkrijgen.

Persoonlijk vind ik "la reine des classiques" in elk geval de mooiste wielerklassieker die er is, met alle noodzakelijke ingrediënten: heroïek, dramatiek, overwachte plotwendigen,.... De mooiste om naar te kijken want om ze zelf te rijden moet je toch wel een masochist zijn. In totaal meer dan 40 km dokkeren over kasseien, tot je blaren op je handen krijgt, is niet aan mij besteed. Geef mij op dat vlak maar de Waalse klassiekers.

Maar ooit (in de verre toekomst) wil ik Parijs-Roubaix wel eens rijden. Kwestie van het op het palmares te hebben staan. Om de 2 jaar (in de even jaartallen) organiseert de Velo Club de Roubaix de tour versie van Parijs-Roubaix. De volgende editie is gepland op 8 juni 2008. Het zal nog niet voor 2008 zijn, maar ooit, misschien 2010 of zelfs 2020 rij ik mijn eigen hel naar het Noorden. De cyclo uitrijden zou een fantastische prestatie zijn. Dat geldt voor iedereen die Roubaix haalt. Rij je de velodroom binnen dan heb je héél sterk gereden, ongeacht hoe lang je er over hebt gedaan.

Een echte pistier?

Vandaag start in de Ethias Arena van Hasselt de tweede editie van de Lotto zesdaagse. En ik kan u in alle fierheid melden dat de piste er perfect bijligt. Ik heb er namelijk gisteren een uurtje op mogen rondrijden. Meteen mijn eerste ervaring op de piste. De eerste rondjes zijn natuurlijk wennen want een pistefiets heeft geen remmen en je benen stilhouden wil ook niet lukken wegens vast verzet. Vooral dat laatste bleek lastiger dan gedacht. Wanneer je je rug eens wil rechten of van positie wil veranderen moeten de benen blijven doortrappen.

Het meeste angst had ik eigenlijk voor de steilheid van de piste. Vooral na het zien van dit filmpje, en als je er voor staat lijkt het ook wel echt steil. Maar eens op de fiets valt dat goed mee, alleen wanneer je in de bocht een mederenner wil inhalen en je echt hoog moet rijden valt de steilheid weer op.

Ook opvallend is het gevoel van snelheid, je bent die 200 meter echt wel snel rond. Maar snel gaan gaat niet zonder moeite, je raakt ook snel vermoeid als je wat doortrekt. Snel rijden hou je dus wel een paar rondjes vol, maar nadien moet de voet toch weer even van het gaspedaal. Op het ene uurtje heb ik dan ook twee keer een pauze ingelast, want zonder drinken op de fiets in de droge lucht van de zaal maakt dat je tong en keel al heel snel als leer aanvoelen. Een bidon op een pistefiets is blijkbaar not done, lijkt mij ook wat gevaarlijk.

Zaterdag ga ik in elk geval terug, maar dan wel om te kijken hoe de 'grote' jongens het doen.

Ik op de piste: het bewijs:

Fietskalender 2007

De fietskalender voor het komende jaar krijgt stilaan vorm. Tot aan de winterduatlon van Zonhoven zal mijn training vooral bestaan uit looptrainingen en een wekelijkse mountainbiketocht, eventueel aangevuld met een duurtraining op de weg (als het weer en mijn agenda het toelaten).

Daarna is het terug al fiets dat de klok zal slaan. Het woon-werkseizoen start in 2007 op dinsdag 6 maart. Ter voorbereiding zal ik vanaf februari wekelijks één dag naar het werk rijden. Om dat in alle veiligheid te kunnen doen ben ik van plan tegen dan een voorwiel met naafdynamo te vlechten. Tegelijkertijd oefen ik ook nog voor mijn opleiding fietsmecanicien.

Net zoals vorig jaar staan er ook een aantal cyclosportieven op de agenda. Na een jaartje van de kalender te zijn verdwenen is er in 2007 opnieuw de Shimano Fiets Challenge. Afhankelijk van het vormpeil rij ik ofwel zowel de MTB als de RACE-versie ofwel enkel de race op zondag. Midden juni volgt dan de Gran Fondo Eddy Merckx. Hierin goud halen wordt voor mij de uitdaging van het jaar. Tussendoor rij ik op 19 mei dan ook zeker nog de lokale heldentocht "Landen - Trois Pont - Landen". Hierdoor moet ik met spijt in het hart dan wel de Waalse Pijl laten schieten. Begin augustus plan ik dan mijn eerste deelname aan de Sean Kelly. Ook de Vélomédiane Claude Criquielion van begin september en La Charly Gaul van midden september staan nog op de wishlist.

Uitdagingen 2007:

• Zaterdag 5 mei: Shimano Fiets Challenge:
• MTB (60 km)
• Startplaats: Vaals (NL)
• Zondag 6 mei: Shimano Fiets Challenge:
• Cyclo (150 km)
• Startplaats: Vaals (NL)
• Zaterdag 19 mei: Landen - Trois Pont - Landen:
• Toertocht (215 km/3000 hm)
• Startplaats: Landen
• Zaterdag 16 juni: Gran Fondo Eddy Merckx
• Cyclo (165 km/3500 hm)
• Startplaats: Hamoir
• Zaterdag 4 augustus: Sean Kelly
• Toertocht (132 km/2500 hm)
• Startplaats: Vielsalm
• Zaterdag 1 september: Vélomédiane Claude Criquielion
• Cyclo (172 km/3300 hm)
• Startplaats: La Roche
• Zondag 9(?) september: X-treme Godefroy
• MTB (160 km)
• Startplaats: Bouillon
• Zondag 16 (?) september: La Charly Gaul
• Cyclo (169 km/1900 hm)
• Startplaats: Contern (LUX)

Update 11/01/2007: De zomervakantie is deze week vastgelegd. Van 1 t.e.m. 8 september vertoef ik in het zuiden van Frankrijk. Dit heeft natuurlijk zijn weerslag op mijn planning.