MTB: Tilff-Esneux

Vermits we vandaag op tijd thuis moesten zijn, zochten we een pittig parcours dat toch nog dicht genoeg bij huis was. En dat parcours vonden we in Tilff-Esneux, vlakbij Luik. De combinatie van de rode en blauwe route zou ons 36 kilometer moeten opleveren. Het startpunt was makkelijk gevonden: autoweg E25 richting Luxemburg. Afrit nr 41 "Tilff" en dan in het dorp gewoon de wegwijzers met "Salle Omnisports" volgen.

De rode route die daar vertrekt gunde ons geen opwarming, je wordt onmiddellijk gedwongen de klimspieren aan te spreken. Het stijgt en blijft stijgen, soms zo steil dat je je afvraagt of er mensen zijn die effectief alles naar boven rijden. Zeker als het parcours er zo nat bij ligt als vandaag. Na een half uurtje keken we op onze teller: nog maar 4 kilometer verder? Gelukkig was er hier en daar nog wat afdaling om ons gemiddelde op te krikken.

Na de rode route schakelden we over op de blauwe route. Die begon goed maar bracht ons even later op de RAVEL, het toeristisch (betonnen) fietspad . Mijn voorganger week opeens uit voor een paaltje dat ik totaal niet had gezien en waar ik dus frontaal op in reed. Supermangewijs vloog ik over mijn stuur en het paaltje, om dan onzacht te landen op de beton. Gelukkig bleef alles heel: zowel de fiets als de berijder. Mijn eerst serieus "accident" in jaren. De blauwe route was achteraf gezien wel teleurstellend, veel te veel beton, maar dan soms wel aan 16% à 18%. Wat het off-road gedeelte betreft was vooral de klim uit Chaudfontaine adembenemend: letterlijk en figuurlijk.

Misschien ook nog handig om te weten: de vooropgestelde 23 kilometer blauwe route blijken er 1O meer te bevatten. De bepijling is meer dan in orde, al staan ze soms nogal "creatief" opgesteld. Hier en daar ontbreekt wel een pijltje op een splitsing, maar door even links of rechts te gaan kijken kom je snel terug op de juiste route.

Opnieuw het veld in....

Nu de koersfiets op stal staat is het tijd om mijn ander rijwiel de nodige aandacht te geven. Tijd voor de mountainbike dus!

De dichtstbijzijnde mountainbikeroute is in Zoutleeuw, en dan leek ons dan ook ideaal voor een gewenningsrit. De ruilverkavelingswegen om naar de startplaats te rijden waren een perfecte voorbereiding.... op nog meer ruilverkavelingswegen en de IJzeren weg. Want laten we eerlijk zijn, veel off-road zit er niet in de route. Maar dat wisten we op het voorhand. De parcoursbouwers hebben er in elk geval het beste uit gehaald. En op de Ransberg werden we, tegen onze verwachtingen in, toch nog verrast met twee kuitenbijter(tjes).

De bewegwijzering van de route is geen hoogvlieger en krijgt blijkbaar vaak te maken met vandalisme en sabotage. Zelf hebben we nog plaatje, dat was dichtgeplooid, in de oorspronkelijke staat hersteld, zodat het nu terug zichtbaar is. Conclusie: geen parcours waar je een lange autorit voor wil ondernemen, maar als oefenritje in de buurt kan het volstaan.

Volgend week zondag kan dan het echte werk beginnen en gaan we de bossen in en om Heverlee onveilig maken. Als de beentje mee willen tenminste, want zaterdag staat een nieuwe klimsessie gepland. Hopenlijk met minder stramme spieren deze keer.

Juli: er stevig in gevlogen

Laatste dag van de maand, tijd om een staat op te maken. Met 1693 km was het op fietsgebied mijn beste juli-maand ooit. Bijna mijn beste fietsmaand tout court zelfs. Enkel in mei 2006 heb ik meer kilometers afgemaald, 17 km meer om precies te zijn. Het sleutelwoord deze maand was ongetwijfeld regelmaat, want heel lange ritten heb ik niet echt gedaan. Het maximum was vorige zondag: 152 km. Maar door oa. 14 dagen naar het werk te rijden krijg ik zowiezo een mooie kilometerstand. Dat breng mijn jaartotaal voorlopig op 6594 km.

Tijd ook om vooruit te blikken en mijn planning aan te passen. Nu vrijdag rij ik de Sean Kelly. Een toertocht die normaal zaterdag 4 augustus plaats heeft, maar dat is dan weer onverenigbaar met mijn vrijdagactiviteit. Bedoeling is om vrijdag in Ferrières op het parcours aan te pikken en dan de tocht van 182 km te rijden.

Volgend weekend vertrekken we "last minute" toch nog naar de Vogezen, in de buurt van Cornimont. Niet ver van La Bresse waar we vorig jaar verbleven. Hopelijk valt het weer dit jaar wel mee want vorig jaar was dat toch wel de grote spelbreker.

Het weekend nadien volgt dan de Willy Vannitsen Classic. Het zal een beetje van de fietsmakkers afhangen of we zaterdag 19 dan wel zondag 20 augustus 2007 starten. Het parcours van de rit van 188 km lijkt wel verdacht veel op Landen-Hamoir-Landen, maar dat is geen minpunt, integendeel.

En het weekend daarna.... begint mijn verlof van twee en een halve week. Waaronder één week Frankrijk zonder fiets. Ik had in elk geval het plan opgevat om tijdens mijn verlof met de mountainbike de grote tocht van de Oostkantons te rijden. Die loopt over een deel van de 18 rondritten van de Oostkantons. Pittige tocht met 2.650 m hoogteverschil over een afstand van 190 km. Voorlopig verklaart iedereen mij gek omdat ik die tocht in één dag wil rijden. De enige dingen die zeker onmogelijk te realiseren zijn, zijn deze waaraan men niet begint.

MTB: Namen

Met een beperkte delegatie trokken we vandaag richting Namen voor een eerste kennismaking met de vaste MTB-routes aldaar. Alle routes vertrekken vanop de "Esplanade" bovenop de Citadelle. Het was op de grote parking wel even zoeken naar het overzichtsbord van de routes, maar uiteindelijk konden we op weg voor de blauwe (Erpent) tocht.

Het begon al lekker met een redelijk technische afdaling van de Citadelle, de overvloedige regen had net niet voor een glijbaan gezorgd. Die regen zou ons het hele parcours parten spelen. Vooral op de technische afdalingen, met redelijk wat spoorvorming, was het vaak glibberig. Een ander minpunt van deze route zijn de fietsonvriendelijke obstakels zoals een poortje of draaihekjes. Voor de rest was het de moeite waard, zeker gezien de beperkte verplaatsing. Alleen jammer dat we in Wierde het spoor bijster waren, en via de grote weg terug naar Namen moesten. Lag het aan onze onoplettendheid of is de bewegwijzering onvoldoende? In elk geval hangen de pijltjes soms wel op de meest bizarre plaatsen.

MTB: Sankt-Vith

Na twee weken geleden Malmedy en omstreken te hebben verkend was deze zondag Sankt-Vith aan de beurt. Samen met een kompaan trok ik in alle vroegte richting Ardennen. In Sankt-Vith mankeert het in elk geval niet aan parkeerplaatsen dus je kan je wagen er vlot kwijt.

Goed ingeduffeld trokken we dan op weg om de Waterroute (route 3) te rijden. Na wat zoekwerk hadden we het startpunt (gemeentehuis/toeristische dienst) gevonden en konden we op weg. Echt zwaar is het parcours niet, maar door de overvloedige regenval van de voorbije dagen lag het er wel goed vettig en modderig bij, waardoor het toch nog lastig werd.

Het werd nog extra lastig gemaakt doordat er blijkbaar met zwaar materiaal (bosbouwvoertuigen) een aantal bossen zijn gerooid. Niet alleen waren de paden stukgereden, ook enkele bomen, waarop de pijltjes zijn bevestigd, waren verdwenen. Uiteindelijk zouden we meer dan 10 kilometer omrijden om de juiste route te vinden. Om dit in het vervolg te vermijden heb ik mij vandaag de gratis overzichtskaart van de mountainbikeroutes in de Oostkantons besteld.

Volgende week houden we het wat dichterbij huis en staat de Alden Biesen Kerstmountainbike (Bilzen) op het programma.

Een nieuwe cockpit: Sigma BC-1606L

Voor het eerst dit jaar nog eens de Bloso-route van het Meerdaalwoud gereden. Gisterenmorgen goed vroeg vertrokken. Door dat vroege uur konden we onze auto makkelijk kwijt op de parking aan de sporthal in Bierbeek. De rode route heeft geen noemenswaardige hindernissen, dus ideaal als opwarmertje. Nadien de blauwe route met als hoogtepunt de gekende klim aan de Kluis. Het parcours is niet wauw, maar wel het beste MTB-alternatief zo dicht bij huis.

Volgende week ga ik terug naar de Oostkantons. Nog eens genieten van het echte mountainbiken in Sankt-Vith. Tegen die tijd heb ik hopelijk mijn nieuwe cockpit geïnstalleerd. Na mijn slechte ervaring met de draadloze versie van Sigma (BC 1600), terwijl de draadversie wel degelijk werkte, heb ik opnieuw gekozen voor een draadloze (digitaal deze keer) fietscomputer. Bij het mountainbiken geeft dit toch een aantal voordelen: de draad kan nergens achter blijven hangen, en wanneer je je vork demonteert om de lagers te smeren moet je je snelheidssensor niet steeds demonteren.

Mijn nieuwe aanwinst is de Sigma BC-1606L DTS Wireless. L staat voor (back)Light, ideaal om ook in het donker oog te hebben voor je ritgegevens. Verder zijn zowat alle fietsfuncties aanwezig die op een fietscomputer horen te zitten. Nu alleen hopen dat het geen miskoop wordt want in Fiets Magazine van oktober bleek het systeem niet echt bedrijfszeker. Zo zou de fietscomputer vrij makkelijk uit de houder springen én maakte de batterij slecht contact waardoor hij al eens durft uitvallen. Vanaf volgende week zal ik deze fietscomputer dus eens zelf aan de tand kunnen voelen, wordt dus zeker vervolgd!

UPDATE (30/12): Na enkele ritten kan ik (voorlopig) zeggen dat ik weinig last heb van de mankementen waar Fiets Magazine op stootte. Enig nadeel is dat de fietscomputer bij een langere pauze zichzelf uitschakelt en niet meer automatisch opstart wanneer je je rit hervat. Je moet dus eerst een toets indrukken vooraleer de fietscomputer opnieuw begint met registreren. Dit geldt wel enkel wanneer je langer stilstaat, wanneer je maar even stopt is er geen probleem.

MTB: Hoge Venen

Gisteren ben ik gaan MTB'en in de Hoge Venen. Met als startplaats Ovifat reden we route 3, die eigenlijk officieel start in Malmedy. Er moest op deze route een aantal keer stevig geklommen worden. Eerst om uit Malmedy weg te raken, nadien om het plaatsje Mont te bereiken. De route liep nogal vaak over asfalt maar om de klimspieren aan te scherpen was dat eigenlijk niet zo belangrijk. Gelukkig was er ook genoeg off-road om van een geslaagde mountainbiketocht te kunnen spreken. Vooral de passages door het water en de verplichte omweg wegens het rooien van bomen, waardoor ik een prachtige singletrack ontdekte, waren de moeite waard. Superzwaar is de tocht niet te noemen, zodat ik ook nog oog kon hebben voor het prachte landschap, zeker de slotklim met mooi zicht op Kasteel Reinhardstein.

Ik denk dat er in België weinig streken kunnen concurreren met de Hoge Venen. Je hebt er echt alle elementen om een ideaal mountainbikeparcours samen te stellen. In de eerste plaats ruimte, maar ook ruige ondergrond en genoeg hoogteverschillen. Onze route was heel goed aangegeven. Al geeft het feit dat alle pijlen blauw zijn, voorzien van een gekleurd cijfer, soms toch aanleiding tot verwarring. Ook al omdat vanuit elk vertrekpunt de routes opnieuw met blauwe pijlen en 1-2-3 genummerd worden.

Routes zijn er in elk geval genoeg. 18 tochten met 7 verschillende startpunten en een totale lengte van 420 km. Wie zich echt eens wil uitleven kan zich wagen aan de De Grote Doortocht van de Oostkantons, een met blauwe pijl en gele stip gemarkeerde route over 190 km met 2.650 hm. Misschien in het achterhoofd houden om eens in de zomer te doen. Een uitgebreide beschrijving van deze tocht is trouwens te vinden in de 0²Bikers van juli en augustus 2000.

Nuttige Links:
MTB tochten in de Oostkantons
Bike East Belgium
MTB-routes in België