De eenzame fietser

Afscheid....

2008-03-02T09:36:00.003+01:00

Dit tweehonderdste bericht op mijn blog gaat mijn laatste zijn. In elk geval toch het laatste bericht over fietsen naar het werk!

Morgen begin ik immers in een nieuwe job. Soms moet je keuzes maken in het leven en deze keer betekent de keuze voor een nieuwe werkuitdaging ook de keuze om de fiets voortaan aan de kant te laten. Zeg nooit nooit, maar elke dag meer dan 130 kilometer heen en terug vind zelfs ik een beetje te veel van het goede. Het zou ook gewoon praktisch niet haalbaar zijn, ik moet nu al ten laatste om 5 uur opstaan.

Natuurlijk kruip ik nog op de fiets, maar dan enkel in het weekend. Misschien dat ik af en toe nog wel een teken van leven geef....

MTB: Tilff-Esneux

2008-01-13T21:29:00.000+01:00

Vermits we vandaag op tijd thuis moesten zijn, zochten we een pittig parcours dat toch nog dicht genoeg bij huis was. En dat parcours vonden we in Tilff-Esneux, vlakbij Luik. De combinatie van de rode en blauwe route zou ons 36 kilometer moeten opleveren. Het startpunt was makkelijk gevonden: autoweg E25 richting Luxemburg. Afrit nr 41 "Tilff" en dan in het dorp gewoon de wegwijzers met "Salle Omnisports" volgen.

De rode route die daar vertrekt gunde ons geen opwarming, je wordt onmiddellijk gedwongen de klimspieren aan te spreken. Het stijgt en blijft stijgen, soms zo steil dat je je afvraagt of er mensen zijn die effectief alles naar boven rijden. Zeker als het parcours er zo nat bij ligt als vandaag. Na een half uurtje keken we op onze teller: nog maar 4 kilometer verder? Gelukkig was er hier en daar nog wat afdaling om ons gemiddelde op te krikken.

Na de rode route schakelden we over op de blauwe route. Die begon goed maar bracht ons even later op de RAVEL, het toeristisch (betonnen) fietspad . Mijn voorganger week opeens uit voor een paaltje dat ik totaal niet had gezien en waar ik dus frontaal op in reed. Supermangewijs vloog ik over mijn stuur en het paaltje, om dan onzacht te landen op de beton. Gelukkig bleef alles heel: zowel de fiets als de berijder. Mijn eerst serieus "accident" in jaren. De blauwe route was achteraf gezien wel teleurstellend, veel te veel beton, maar dan soms wel aan 16% à 18%. Wat het off-road gedeelte betreft was vooral de klim uit Chaudfontaine adembenemend: letterlijk en figuurlijk.

Misschien ook nog handig om te weten: de vooropgestelde 23 kilometer blauwe route blijken er 1O meer te bevatten. De bepijling is meer dan in orde, al staan ze soms nogal "creatief" opgesteld. Hier en daar ontbreekt wel een pijltje op een splitsing, maar door even links of rechts te gaan kijken kom je snel terug op de juiste route.

Raad de plaat: de oude en de nieuwe band

2008-01-12T16:19:00.001+01:00

Duidelijk nood aan een nieuwe band. Ritchey Excavaders 1.9, een goede all-round band voor weinig geld.

Nieuwe aanwinst: Creative Zen Stone

2008-01-08T21:01:00.000+01:00

Nu ik mij vorig weekend "rollen" heb gekocht was ik op zoek naar "entertainment". Ik moet mij voor de binnenhuistrainingen immers terugtrekken naar de kelder, en daar valt (met uitzondering van "staren op een grijze muur") weinig te beleven. Om het dan toch minstens een uurtje vol te houden heb ik nood aan wat verstrooiing in de vorm van muziek.

Vandaag dus naar Krëfel waar deze promotie loopt. Maar zoals te verwachten viel waren alle Ipod Shuffles al gaan vliegen. Ik heb mij dan maar tevreden gesteld met een Zen Stone van Creative. Toegegeven, hij is niet zo catchy als de Shuffle. En hij is ook niet zo klein als de shuffle. Ook zou de batterij iets minder lang meegaan.

Maar hij was wel 10 euro goedkoper dan de shuffle in promotie. Voor 40 euro krijg je dus een apparaatje dat dezelfde functies heeft, terwijl de Ipod Shuffle normaal gezien 79 euro kost. De "Zen Stone" heeft zelfs één functie meer: een skip-functie om door je folders te bladeren. Op die manier kan je gericht naar CD's of genres luisteren. Natuurlijk enkel op voorwaarde dat je ze op die manier in verschillende mappen hebt opgeslagen.

Nu maar hopen dat de muziek ervoor zorgt dat de tijd vooruit gaat tijdens de training. Voorlopig moeten volgende groepen daar voor zorgen: Editors, Interpol, Mika, Kaiser Chiefs, QOTSA en The Van Jets. Nu nog de nieuwe Maxx er op zwieren en we zijn klaar voor uren kelderplezier!

MTB tourtocht in Vossem

2008-01-07T10:37:00.000+01:00

Het was al heel lang geleden maar gisteren heb ik nog eens een georganiseerde rit gereden: de MTB toertocht in Vossem, bij Tervuren.

Door omstandigheden waren we redelijk laat vertrokken. Gevolg was dat we de tocht vooral op kapotgereden paden hebben mogen afleggen. In combinatie met de overvloedige regenval van de voorbije dagen was dit een ideale combinatie voor veelvuldig "voetje aan de grond". Komt daar nog bij dat mijn achterband zijn beste tijd heeft gehad. Ik schoof van links naar rechts en soms ook gewoon helemaal rond: Kevin van der Perren was er niets tegen.

Het werd dus een tocht van ploeteren, wroeten, ploegen, kreunen en bijna barsten. Ik was dan ook enorm blij toen ik in de verte de Kärchers van de afspuitstand hoorde zingen. Met een dikke veertig kilometer (niemand was het er over eens hoeveel we nu echt gereden hadden) en 567 hoogtemeters op de teller kropen we moe maar voldaan in de wagen om thuis nog net Sven Nijs voor de 5de keer Belgisch kampioen te zien worden. Wat moet je nog meer hebben op een zonnige zondag?

De beschrijving en het hoogteprofiel van de tocht vind je hier.

Dit was 2007 op de fiets: een jaaroverzicht

2008-01-05T20:29:00.000+01:00

2007 Was het jaar van de fiets. Voor mij persoonlijk was het een jaar van wat minder fietsen maar de profs hebben in elk geval weer mooie dingen laten zien... en natuurlijk ook minder mooie.

Deel 1

Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
Deel 8
Deel 9
Deel 10

Net gekocht: Tacx Satori Pro Tour

2008-01-05T14:19:00.001+01:00

view this picture on my Proximus Moblog

De eerste training van het jaar...

2008-01-02T21:26:00.000+01:00

Vandaag mijn eerste training van het jaar afgewerkt. Niet op de fiets maar gewoon rustig in de zetel. Ik heb namelijk even met één van mijn nieuwjaarscadeau's zitten spelen: een powerball.

Wat is een Powerball? Het lijkt een hebbeding, maar het is blijkbaar een serieus trainingsapparaat. De rest van de uitleg lees je hier. En helpt het mijn armspieren niet ontwikkelen (altijd handig voor het klimmen) dan vermijd ik er in elk geval RSI mee.

En zaterdag ga ik mij ook een "echt" trainingstoestel halen zodat we het voorjaar voldoende voorbereid kunnen aanvangen.

2008 staat voor de deur!

2007-12-29T15:06:00.000+01:00

Het jaareinde is altijd goed om de balans op te maken en het voorbije jaar in lijstjes te gieten.

In 2007 heb ik 8580 kilometer op de weg gereden. Zo'n 1000 km minder dan vorig jaar, en dat heeft blijkbaar veel te maken met de maand juni, toen ik in een dipje zat, en het woon-werkverkeer in de maanden augustus en september. We zullen nog wel zien wat 2008 brengt maar tussen de 8 en 10.000 kilometer moet haalbaar zijn.

Over het mountainbiken kunnen we kort zijn: amper 149 kilometer in het bos. Dat zou in 2008 toch wat meer mogen zijn. Alleen moet ik dan ervoor zorgen dat ik snel een trekhaak heb op onze nieuwe wagen. Ook het lopen is door een telkens weer opspelende scheenbeenblessure op een laag pitje gebleven: 113 km, waarvan de helft wel in de voorbije twee maanden.

Mijn wishlist is dit jaar natuurlijk weer wat langer geworden. Wat wil ik mij (ooit) nog aanschaffen: een gps voor op de fiets, een trekhaak, nieuwe wielen, een Tacx-fietstrainer, nieuwe fietsschoenen, nieuwe helm, ...

De hel van Kasterlee

2007-12-17T12:33:00.000+01:00

Ik ben altijd een groot bewonderaar en liefhebber geweest van buitenmenselijke sportprestaties. In mijn kindertijd stond de beklimming van de Mont Ventoux op mijn lijstje, maar nu tegenwoordig (b)lijkt dat iedereen die puist kan overwinnen is het heroïsch karakter er definitief van af. Met een nuchtere blik kan je ook niet anders dan die 21 kilometer klimmen zien als een gewone prestatie, zonder veel franje.

Neen, geef mij dan maar het werk van échte sportmannen. Zoals de gisteren verreden winterduatlon van Kasterlee, beter bekend als "de Hel van Kasterlee": 15 kilometer lopen, 105 km mountainbiken en dan als afsluiten nog eens 30 kilometer lopen. En dat allemaal in de bossen rond Kasterlee. Voor de doorsnee amateur goed voor 12 uur afzien. De winnaars deden er gisteren 7u25 (Jef Vranckx bij de mannen) en 9u22 (Alieke Griffioen bij de vrouwen) over!

Fietskledij en mode....

2007-12-12T16:30:00.000+01:00

Vaak kom je ze tegen: de vogelverschrikkers op wielen. Outfits met vloekende kleuren, schreeuwend roze en knaloranje, langvergeten (of vergeelde) sponsors, ... Niet dat ik een fashionisto ben hoor. In de winter is mijn devies: liever warm en lelijk dan koud en stijlvol.

Maar hoe denk u over fietskledij? Daar proberen 4 studenten aan de Hogeschool GroepT in Leuven, en zelf hevige fietsfanaten, achter te komen met dit onderzoek. Vul ze snel even in, u doet er Bob, David, Levi en Sam een groot plezier mee.

Veldrijden: de GP van Hasselt

2007-11-17T15:01:00.001+01:00

Namiddag in het zonnetje...

Een band met ballen?

2007-11-10T12:02:00.000+01:00

In de lange rij van producten en uitvindingen om de lekbestendigheid van banden te vehogen is er een nieuw concept op de markt: Tire Balls. Mijn aandacht werd getrokken door een klein artikel in het mountainbikemagazine O²Bikers van deze maand (pg. 46) over kleine balletjes die de binnenband moeten vervangen. Begonnen in de motorcross wil de uitvinder van de Tire Balls nu blijkbaar ook de mountainbikewereld veroveren. Het concept wordt in onderstaand filmpje door de uitvinder zelf uit de doeken gedaan.

De voordelen (volgens de uitvinder) zijn naast de grote lekbestendigheid ook het lagere gewicht en de duurzaamheid. Zo krijg je één jaar garantie, ook op lekken. Goedkoop is het natuurlijk niet: vanaf 150 dollar per band, door de sterke euro komt dat neer op zo'n 100 euro.

De vraag die ik mij wel nog stel: hoe monteer je een band met zulke opgepompte kleine balletjes erin?

Opnieuw het veld in....

2007-11-04T20:25:00.000+01:00

Nu de koersfiets op stal staat is het tijd om mijn ander rijwiel de nodige aandacht te geven. Tijd voor de mountainbike dus!

De dichtstbijzijnde mountainbikeroute is in Zoutleeuw, en dan leek ons dan ook ideaal voor een gewenningsrit. De ruilverkavelingswegen om naar de startplaats te rijden waren een perfecte voorbereiding.... op nog meer ruilverkavelingswegen en de IJzeren weg. Want laten we eerlijk zijn, veel off-road zit er niet in de route. Maar dat wisten we op het voorhand. De parcoursbouwers hebben er in elk geval het beste uit gehaald. En op de Ransberg werden we, tegen onze verwachtingen in, toch nog verrast met twee kuitenbijter(tjes).

De bewegwijzering van de route is geen hoogvlieger en krijgt blijkbaar vaak te maken met vandalisme en sabotage. Zelf hebben we nog plaatje, dat was dichtgeplooid, in de oorspronkelijke staat hersteld, zodat het nu terug zichtbaar is. Conclusie: geen parcours waar je een lange autorit voor wil ondernemen, maar als oefenritje in de buurt kan het volstaan.

Volgend week zondag kan dan het echte werk beginnen en gaan we de bossen in en om Heverlee onveilig maken. Als de beentje mee willen tenminste, want zaterdag staat een nieuwe klimsessie gepland. Hopenlijk met minder stramme spieren deze keer.

De fiets aan de haak!

2007-10-29T12:13:00.000+01:00

Het voorbije weekend de klok weer op winteruur gezet. Eigenlijk is winteruur het "normale uur", maar niet de astronomische tijd, daar lopen we nog steeds een uur (of net iets minder) op voor.

Voor mij is het omschakelen naar het winteruur hét signaal om de woon-werkfiets aan de haak te hangen, tot ergens begin maart, met als voornaamste redenen: te nat, te koud en vooral te donker en daardoor ook te gevaarlijk. Zelfs als je rondrijdt als een flikkerende kerstboom is het voor veel (auto)bestuurders blijkbaar (te) moeilijk om je op te merken, dat heb ik de voorbije weken toch weer kunnen merken aan de "dat ging net goed-incidenten".

Wintertijd is ook eens tijd om het woon-werkseizoen te analyseren. Dit jaar is door een inzinking vanaf augustus een redelijk zwak jaar geweest. In totaal 67 dagen met de fiets naar het werk gereden, goed voor 5092 km en 763,80 euro aan fietsvergoeding. Hieronder een overzicht van de voorbije jaren:

2004: 56 dagen/571,20 euro

2005: 64 dagen/652,80 euro

2006: 82 dagen/918,60 euro

2007: 67 dagen/763,80 euro

Dat maakt dat ik in totaal net niet aan 20.000 woon-werkkilometers kom. Jammer!

De winter hoop ik door te komen met joggen en op de mountainbike. De twee volgende zondagen zijn in elk geval al gereserveerd. Hopelijk ben ik tegen dan verlost van mijn stijfheid die ik zaterdag heb opgelopen (oorzaak).

De fut is er een beetje uit....

2007-09-30T14:19:00.000+02:00

De maand september is weer voorbij. Op fietsgebied een bijzonder zwakke maand. Amper twee dagen met de fiets naar het werk, en dus nog zwakker dan de maand augustus (toen maar drie dagen). Dringend tijd dus om terug in actie te schieten. De maand oktober zou ik nog een mooie reeks willen neerzetten, al zal het weer er niet op verbeteren.

Om mijn conditie toch nog een beetje op peil te houden ben ik terug begonnen met mijn looptrainingen. En om te vermijden dat ik binnen twee weken weer aan de kant sta met een overbelasting heb ik mij via My Asics Running een schema aangemaakt zodat ik rustig kan opbouwen. Op 9 december zou ik dan 10 km moeten kunnen lopen in één uur.

Levend en wel....

2007-09-10T10:13:00.000+02:00

Even een kort berichtje om te melden dat ik nog steeds leef maar dat ik gedurende mijn drie weken "grote vakantie" geen milimeter met de fiets heb gereden. Daar komt vanaf donderdag zeker verandering in want dan word ik terug op het werk verwacht, met de fiets!

Raad de plaat: de oude en de nieuwe crank

2007-08-20T19:11:00.001+02:00

.... of hoe een vierkant rond kan worden ....

De vogezentrip 2007

2007-08-16T20:35:00.001+02:00

Onze Vogezentrip kan meer dan geslaagd worden genoemd. Met 432 km en bijna 9000 hoogtemeters in de benen keerden we gisteren moe maar voldaan terug naar het regenachtige België. In tegenstelling tot vorig jaar hadden we het nu wél getroffen met het weer. Op één enkele bui geen regen gehad, en met aangename temperaturen van rond de 25°C, in het dal kon dit zelfs oplopen tot boven de 30 graden.

Na een autorit zonder problemen en een lasagne als middagmaal konden we zaterdagnamiddag vertrekken voor onze inrijrit. Onze chalet lag iets voorbij het centrum van Travexin, ergens op de Col du Ménil en vlakbij de afslag naar Ventron en de Col D'oderen.

Zaterdag 11 augustus 2007: 51 km/1104 hm: de inrijrit!
De Col D'oderen (D43) wordt ons eerste slachtoffer van deze Vogezen-trip. Ideaal als startcol want een rustige klim zonder uitschieters. Na een snelle afdaling komen we aan in Kruth en draaien we aan de kerk linksaf (D13bis) richting Lac Wildenstein. We hebben nu enkele kilometers plat tot vals plat om ons voor te bereiden op de volgende klim: de Col de Bramont. Met de talrijke haarspeldbochten en de rustige omgeving voor mij één van de mooiste beklimmingen. Boven hergroeperen, wat eten en dan de afdaling naar La Bresse. Even flaneren door het centrum en dan links de Col Du Brabant op. Vooral naar het einde toe beginnen de percentages door te wegen. Afdalen doen we via Xoulces tot in Cornimont. Even buiten het centrum moeten we terug omhoog tot net voorbij Travexin.

Zondag 12 augustus 2007: 90,5 km/1663 hm: "les deux Ballons"
Vandaag gaan we de andere kant uit en mogen we onmiddellijk de klimspieren aanspreken. Al is de Col du Ménil (D486) een twijfelgeval tussen vals plat en een poging tot helling. De afdaling brengt ons in Le Thillot waar we links afslaan en proberen om via de Voie Verte naar Saint-Maurice-sur-Moselle te fietsen, waar we rechts de D465 moeten nemen. Het lukt ons niet onmiddellijk om het fietspad te vinden en dus rijden we maar via de grote weg (N66) naar de voet van de Ballon D'Alsace. De Ballon d'Alsace was op 10 juli 1905 het decor voor de eerste bergetappe in de Tour de France ooit. René Pottier werd er onsterfelijk door als enige zonder af te stappen deze col, toen nog zonder verhard wegdek, te bedwingen met een gemiddelde van 20 km/u. Dat gemiddelde hebben wij, anno 2007, niet gehaald, maar we hebben wel, net als Pottier, geen voet aan de grond moeten zetten. In de afdaling proberen we onze maximum snelheid nog wat aan te scherpen maar een rem-neurotische autobestuurder beslist daar anders over.

Aangekomen in Giromagny pakken we rechts de D12 en maken we ons op voor de Ballon de Servance. De weg blijft op en neer gaan tot in Plancher-Bas waar we aan het rond punt rechts inslaan (D16) om de Ballon de Servance aan ons lijstje toe te voegen. De Servance kent een vrij lange aanloop en de echte klim begint pas wanneer je via een bocht naar links het riviertje de Rahin verlaat. Het wegdek is niet veel soeps en klimmers zoals ik die nogal vaak en lang à la danseuse op de trappers gaan staan voelen het achterwiel regelmatig weg slippen. De klim is vrij onregelmatig waardoor het ook moeilijk is om in het juiste ritme te blijven. Voor mij is dit één van de lastigste, maar ook mooiste, beklimmingen van de streek. In de afdaling is het wegdek van mogelijk nog slechtere kwaliteit dan bij de beklimming. En dat blijft zo tot we aankomen op de Col des Croix. Van hieruit gaat het over de grote weg (D486) verder bergaf tot Le Thillot. Hier beklimmen we terug de Col du Ménil, maar vanuit Le Thillot is die al helemaal het vermelden niet waard. Na een korte afdaling komen we terug aan in Travexin.

Maandag 13 augustus 2007: 153 km/3262 hm: "de koninginnenrit"
De koninginnenrit moet ons vandaag meer dan 3000 hoogtemeters opleveren. We beginnen met de afdaling (D486) tot in Cornimont en krijgen dan vals plat (D43) tot in La Bresse. Via de Col des Feignes (D34/D34d) bereiken we de Col de la Schlucht. Boven slaan we links de D61 in en volgen de Routes des Crêtes, we houden rechts (D48ii) aan en vlammen voorbij Lac Blanc. Beneden vervolgen we onze weg over de D48iv Richting Hohrodberg en bereiken zo Col du Wettstein en Collet du Ligne. Ons klimwerk wordt beloond met een lange, mooie en snelle afdaling naar Munster. Daar slaan we, nog voor we het centrum bereiken, rechts de D10 in en gaan op zoek naar een rustig plekje om te eten. Hierbij passeren we in al onze onoplettendheid Luttenbach.

Nog steeds zonder enig vermoeden dat we afwijken van het geplande parcours volgen we, na een copieuze maaltijd (en een verdiend dutje), in Sondernach de pijl met "Petit Ballon". De klim is vrij lang maar helemaal niet zo steil als door iedereen beschreven. Boven op de Petit Ballon is het even wachten tot we compleet zijn en beginnen we de afdaling. Nu begint het toch te dagen dat we misschien niet meer op het geplande traject zitten. Aan Auberge Ried, met de splitsing Wasserbourg/Luttenbach nemen we de kaart ter hand en is alles opeens duidelijk. We hebben de verkeerde kant beklommen! Geen paniek, en we besluiten de zaak recht te zetten, keren onze karren en krasselen terug naar boven. Boven dalen we af aan de juiste kant. De afdaling laat het niet echt toe maar toch proberen we ons snelheidsrecord nog wat scherper te stellen, evenwel zonder succes. Beneden draaien we links de D27 op en beginnen we onmiddellijk aan de Col du Platzerwasel. De eerste kilometers vallen nog mee, er is zelfs even een vlakker stukje om te recupereren, maar nadien slaat de Platzerwasel echt toe met gemiddelde percentages van 8 à 9%. Wanneer je dit bordje tegenkomt is het nog maar driehonderd meter tot aan de top van de Platzerwasel. Maar eigenlijk kan je best nog twee kilometer doorklimmen tot je Le Breitfirst bereikt.

Helemaal boven nemen we links de D430 en volgen de Routes des Crêtes tot Le Markstein. Ondertussen is het beginnen regenen, onze eerste nattigheid op de fiets en natuurlijk geen regenvest mee! In Le Markstein nemen we rechts de D27 en dalen we af richting het meer van Wildenstein. Het regenen is gestopt maar de temperatuur is gezakt tot amper 13 graden, minder dan de helft dan tijdens de beklimming van de Petit Ballon. Ondanks het natte wegdek halen we vlotjes meer dan 70 km/uur (en worden mijn tenen en vingers meer en meer gevoelloos van de koude) . Beneden is het alle remmen dichtknijpen wanneer we aan het meer links de D13b richting Kruth op moeten. Aan de kerk slaan we rechts af (D43) en beginnen aan de Col d'Oderen. In het dal was de tempertuur al terug wat gestegen tot 18°C. Niet superwarm maar een ideale klimtemperatuur. Het is ook al half acht gepasseerd dus warmer gaat het zeker niet meer worden. Door wegenwerken ligt de Col d'Oderen vol steentjes (gravillons), gelukkig enkel maar bij het klimmen. Deze zijde van de Col d'Oderen is iets lastiger dan vanuit Cornimont: steiler en ook wat meer bochten. De afdaling, waar je goed snelheid kan maken (wel opletten als je door Ventron scheurt) brengt ons terug in Travexin. Die avond wordt er nog maar weinig gezegd, iedereen is moe maar voldaan.

Dinsdag 14 augustus 2007: 96,50 km/1776 hm:
"naar het dak van de Vogezen"
Vandaag zijn we iets later opgestaan en de bedoeling is om vanavond een bezoekje te brengen aan Gérardmer waar ter gelegenheid van La Féérie du Lac een mooi vuurwerk wordt afgestoken. Gezien onze rit van gisteren was iedereen toe aan een recuperatierit. Al is dat natuurlijk relatief met de beklimming van de Grand Ballon. We starten wéér met de Col D'oderen. De wegenwerken zijn in volle gang en halverwege de afdaling moeten we halt houden omdat er alternerend verkeer is. Niet zoals bij ons met (mobiele) verkeerslichten maar met een man die daar van 9 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds zijn bordje mag draaien. Door de vele steentjes op het pas aangelegd wegdek dalen we af met de nodige voorzichtigheid. In Kruth slaan we deze keer rechts af (D13bis) en komen zo op de N66. Ook hier nog wat opstoppingen door wegenwerken. Uiteindelijk bereiken we Willer-sur-Thur. Al is die N66 toch geen ideale weg en moet ik dringend op zoek naar een alternatief om de voet van de Grand Ballon te bereiken.

In Willer-sur-Thur slaan we rechts de D13bis in op zoek naar het dak van de Vogezen. Tot Col Amic blijven we samen en rij ik rustig omhoog, waarbij mijn hartslag soms zelfs onder de 100 bpm valt. Maar vanaf Col Amic besluit ik mijn duivels te ontbinden en de al dan niet overmoedige wielertoeristen die mij de voorbije kilometers hebben ingehaald op te peuzelen. Met mijn koffiemolenverzet (30x21) haal ik zelfs meer volk in dan ik had verwacht. Eén renner ziet mij komen, tast naar zijn achterwiel en veinst een technisch mankement. Wanneer mijn fietsmakker hem even later ook passeert heeft ie opeens krampen!?! Beetje flauw.

Boven op de Grand Ballon nemen we een ruime pauze: koffie met "Tarte aux Myrtilles" en nadien nog een fris pintje, kwestie van voldoende koolhydraten binnen te hebben. De afdaling van de Grand Ballon in de richting van Le Markstein blijft zwoegen, ook als is het 20 graden warmer dan vorig jaar, de wind blijft er vrij spel hebben. In Le Markstein draaien we links de D27 af. Vooral naar het einde toe kan je op deze afdaling topsnelheden halen. Maar door de combinatie van een strakke wind en onze idiote regel dat er boven de 60 km/u niet meer mag worden bijgetrapt halen we de 80 km/uur net niet. Aan het meer van Wildenstein besluiten we de Col de Bramont nog eens te onderwerpen. Ook al loopt de weg via La Bresse naar Cornimont naar beneden toch was het hard stoempen om onze snelheid rond de 35 à 40 km/uur te houden. Er was duidelijk meer wind dan de voorbije dagen.

Woensdag 15 augustus 2007: 42 km/986 hm: "de uitzwaairit"
Omdat we vanmiddag terug huiswaarts willen keren doen we vandaag een kort ritje. We nemen de D43 naar Ventron maar rijden de Col d'Oderen niet tot boven. In plaats daarvan beklimmen we de Grand Ventron door even buiten Ventron in een scherpe bocht naar rechts een klein wegje links in te slaan. Eigenlijk gewoon de bordjes "Chaume du Grand Ventron" volgen. Het is een milde klim die naar het einde toe wel flirt met de 10%. Eenmaal boven wacht ons de afdaling naar Xoulces. Het is in zonder twijfel de slechtste afdaling van heel ons verblijf. Putten, gaten, hobbels en op een bepaald moment houdt het wegdek zelfs gewoon even op te bestaan. Met 50 km/uur naar beneden geeft het gevoel dat je tegen de 100 aan zit. In Xoulces beginnen we dan aan de laatste klim van deze fietsvakantie: de Col du Brabant, maar nu vanaf de andere zijde dan bij onze inrijrit. Langs deze kant is het langer en het gemiddeld stijgingspercentage ligt ook iets hoger. De eerste twee kilometer zelfs aan 9%. De afdaling brengt ons in La Bresse en met een losrijtempo rijden we terug naar onze chalet.

Naast het boekje van Alex Polfliet is de "Altigraph - Atlas des cols des Vosges" eigenlijk ook een onmisbaar instrument om je ritten te plannen of 's avonds nog even na te genieten van de overzichtelijke hoogteprofielen. Dit boekje staat in elk geval op mijn wishlist.

Wine Gums als brandstof?

2007-08-16T10:50:00.000+02:00

Sinds gisteren terug van de Vogezen (uitgebreid verslag volgt later) en daar heb ik nieuwe brandstof voor mijn verbrandingsmotor uitgetest en goed bevonden: winegums!

Winegums bestaan voor meer dan 70% uit koolhydraten en bevatten amper vet (<0,20%). Bovendien is het qua smaak een welgekomen afwisseling voor de kilo's peperkoek en bananen die we naar binnen hebben gespeeld, en soms zelfs gewurgd.

Nu bevatten de meeste wine gums wel gelatine (gemaakt van beenderen of visgraten) maar daar bestaan ook alternatieven voor in de vorm van gelatinevrije wine gums.

De Vogezen, een nieuwe kans

2007-08-10T19:30:00.000+02:00

Zonet nog snel mijn spullen gepakt om morgen richting Vogezen te vertrekken. Door onze teleurstellende passage van vorig jaar zijn we deze keer maar met 3 fietsers. De rest had geen zin meer in regen en tevergeefs wachten op een opklaring. Mijn leuze was eerder:"slechter dan vorig jaar kan gewoon niet". Of het moest beginnen sneeuwen?

Met als uitvalsbasis Travexin, vlakbij Cornimont, kunnen we vanaf morgenmiddag de Vogezencols gaan bedwingen. Als inrijrit heb ik al een niet te onderschatten tochtje uitgestippeld met de Col d'Oderen, de Col de Bramont en de Col du Brabant. Verder op het programma nog ritten met ronkende namen als "Naar het dak van de Vogezen" of "De moeilijkste Hellingen van de Vogezen". Als inspiratiebron heb ik mij natuurlijk weer laten leiden door het boek van Alex Polfliet, toch wel een must voor elke Vogezentripper. Daarom niet om de ritten letterlijk uit het boekje over te nemen, maar wel de hellingen en passages er uit te pikken die interessant zijn.

En wat het weer betreft: dat ziet er hier nog niet zo slecht uit. En hier is het zelfs ideaal! In elk geval, ik zie er echt naar uit. Eventjes weg van het werk, weg van de zorgen!

Het verdict: een nieuwe traparm

2007-08-09T22:07:00.000+02:00

Na de pech van eerder deze week moet ik op zoek naar een nieuwe crank, en als dat niet lukt een nieuw trapstel. Want de dag nadat ik mijn losgekomen crank terug stevig had vastgezet voelde ik speling bij het trappen. Waarschijnlijk heb ik een tijdje met speling op mijn linker crank (traparm) rondgereden en als er eenmaal een beetje speling is gekomen in de verbinding tussen as en crank, gaat dit ten koste van de crank (het aluminium van de crank is nu eenmaal zachter dan het staal van de as). Nu er speling is gaat het vierkante gat in de traparm beetje bij beetje beginnen uitslijten (zeker bij vierkante assen waar er maar 4 contactvlakken zijn) todat het vierkant bijna rond is geworden en geen grip meer vindt op de vierkante as. Op dat moment sta ik te voet.

En om dat te voorkomen ben ik op zoek naar een nieuwe linker crank. Nu zijn er verschillende opties: via internet op de tweedehandsmarkt, via de "restantenbak" bij de lokale fietsenhandel of bij een gespecialiseerde shop in oude/losse onderdelen op het internet.

Vermits ik met een Campagnolo crankstel rij zou het handig en mooier zijn om die kapotte crank te vervangen door een Campagnolo-exemplaar. Niet alleen mooier, maar ook veiliger. Vierkante assen zijn er immers in twee soorten: ISO (europees) en JIS (Japan). Bijna allemaal, en Shimano voorop, gebruiken ze de JIS-standaard. Campagnolo hanteert de ISO-standaard. Nu zijn er heel wat fabrikanten die cranks hebben in zowel JIS als ISO. Maar ik ga toch op veilig spelen en zorgen voor een Campa-crank.

UPDATE: ondertussen heb al een vervangcrank gevonden. Als alles goed gaat kan ik ze na de Vogezentrip installeren en rij ik terug spelingvrij naar het werk!

Pech onderweg: de traparm komt los!

2007-08-07T14:01:00.000+02:00

Een tijdje terug was mijn trapas om één of andere reden uit het trapashuis los geraakt. Vandaag spring ik vol goede moed, na veel te weinig slaap, door een fantastisch optreden van Manu Chao, op mijn fiets.

Nog geen 5 kilometer verder merk ik dat er iets mis is met mijn trapstel. Eerst denk ik nog dat mijn linkerschoenplaatje te veel speling begint te krijgen, en maar ik mezelf de opmerking dat ik misschien best voor het vertrek naar de Vogezen nieuwe LOOK-plaatjes moet gaan halen. Iets verder begint het mij echter te dagen: mijn linkercrank, in mooi Nederlands ook wel de traparm genoemd, begint los te komen. Verder rijden is duidelijk geen optie, "TAXI home" gebeld en nadat ik was opgepikt en mij had omgekleed, dan maar met de wagen naar het werk gegaan. Als ik dat had geweten had ik gewoon een uurtje langer kunnen slapen!

Het wordt dringend tijd dat mijn woon-werkfiets zijn jaarlijks groot onderhoud krijgt!

Ergens onderweg... Sean Kelly Classic

2007-08-03T11:44:00.001+02:00

Reinigingstabletten voor kunstgebitten?

2007-08-02T12:06:00.000+02:00

Hoe komen reinigingstabletten voor een kunstgebit nu terecht op een fietsblog? Heel eenvoudig, omdat je die tabletten kan gebruiken om je bidons of Camelbak te reinigen. En zo verwijder je ook de bacteriën.

Wie het eens wil proberen moet volgende week (vanaf woensdag 8 augustus 2007) maar naar de Aldi gaan en in ruil voor 2,99 euro krijg je 104 reinigingstabletten.

Juli: er stevig in gevlogen

2007-07-31T20:06:00.000+02:00

Laatste dag van de maand, tijd om een staat op te maken. Met 1693 km was het op fietsgebied mijn beste juli-maand ooit. Bijna mijn beste fietsmaand tout court zelfs. Enkel in mei 2006 heb ik meer kilometers afgemaald, 17 km meer om precies te zijn. Het sleutelwoord deze maand was ongetwijfeld regelmaat, want heel lange ritten heb ik niet echt gedaan. Het maximum was vorige zondag: 152 km. Maar door oa. 14 dagen naar het werk te rijden krijg ik zowiezo een mooie kilometerstand. Dat breng mijn jaartotaal voorlopig op 6594 km.

Tijd ook om vooruit te blikken en mijn planning aan te passen. Nu vrijdag rij ik de Sean Kelly. Een toertocht die normaal zaterdag 4 augustus plaats heeft, maar dat is dan weer onverenigbaar met mijn vrijdagactiviteit. Bedoeling is om vrijdag in Ferrières op het parcours aan te pikken en dan de tocht van 182 km te rijden.

Volgend weekend vertrekken we "last minute" toch nog naar de Vogezen, in de buurt van Cornimont. Niet ver van La Bresse waar we vorig jaar verbleven. Hopelijk valt het weer dit jaar wel mee want vorig jaar was dat toch wel de grote spelbreker.

Het weekend nadien volgt dan de Willy Vannitsen Classic. Het zal een beetje van de fietsmakkers afhangen of we zaterdag 19 dan wel zondag 20 augustus 2007 starten. Het parcours van de rit van 188 km lijkt wel verdacht veel op Landen-Hamoir-Landen, maar dat is geen minpunt, integendeel.

En het weekend daarna.... begint mijn verlof van twee en een halve week. Waaronder één week Frankrijk zonder fiets. Ik had in elk geval het plan opgevat om tijdens mijn verlof met de mountainbike de grote tocht van de Oostkantons te rijden. Die loopt over een deel van de 18 rondritten van de Oostkantons. Pittige tocht met 2.650 m hoogteverschil over een afstand van 190 km. Voorlopig verklaart iedereen mij gek omdat ik die tocht in één dag wil rijden. De enige dingen die zeker onmogelijk te realiseren zijn, zijn deze waaraan men niet begint.

Man rijdt hond (omver)

2007-07-29T17:22:00.000+02:00

Dynatek Classic vanuit Zoutleeuw

2007-07-28T14:28:00.001+02:00

À la recherche du temps perdu

2007-07-26T12:09:00.000+02:00

Op zoek naar de verloren tijd! Dat is iets waar renners in de Tour - zij die nog niet naar huis zijn tenminste - dagelijks mee geconfronteerd worden. Tijd die ze hebben verloren in een bergrit, of door een domme valpartij of lekke band. Vandaag was het mijn beurt.

Vanmorgen werd ik immers wakker nog voor mijn wekker afliep, dat dacht ik althans. Blijkbaar was er iets misgelopen waardoor mijn wekker vanmorgen gewoon geen kik gaf. Spontaan wakker worden is natuurlijk altijd aangenamer, maar niet als dat bijna een uur later is dan het geplande opstaanuur. Met mijn zevenmijlslaarzen aan ontbeten, tanden gepoetst en met de fiets op weg naar het werk. Op zoek naar de verloren tijd! Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe op het grote mes. Op iets meer dan een uur was ik op het werk. Vermoedelijk een nieuwe recordtijd, met dank aan de lichte rugwind.

Landen - Krinkelt

2007-07-23T16:10:00.000+02:00

Als oud-scouts zijn wij het aan onszelf verplicht om jaarlijks, op de bezoekdag van het kamp, met eigen ogen te gaan vaststellen hoe het kampgebeuren niet meer hetzelfde is als in onze tijd. Je weet wel, die goeie oude tijd van rekenen en vlijt. Sinds vorig jaar gaan wij op bezoek met de fiets en komen de vrouwen ons halen met de auto.

Dus.... zondagmorgen om 6 uur stipt stonden er in Landen 4 mannen klaar voor de geplande rit naar het kamp in Krinkelt bij Büllingen. In de buurt van Butgenbach dus. De voorbereiding was weer "ideaal": zaterdagavond tot na middernacht op café op een dieet van Rochefort 10. Om er zeker van te zijn dat we minstens tot Hamoir zouden geraken zonder veel verloren te rijden volgden wij, net als vorig jaar trouwens, de bepijling van Haspengouw Sportief. Op die manier konden we langs rustige wegen ontdekken hoe Wallonië ontwaakt. Dat betekende, tot aan Amay een zacht glooiend landschap met hier en daar een bultje, en eens de Maas over, klimmen naar Nandrin. Tot Ouffet was het af en toe nog wat klimmen, gevolgd door de duik naar het dal van de Ourthe. Na 68 km was het tijd om de innerlijke mens te sterken: croissants à la crème zijn daarvoor geen goed idee en zorgt voor "reflux". Maar dat wist ik nog niet toen ik bij de bakker naar buiten kwam met twee zulke croissants. Doorspoelen gebeurde met een koffie op een terras. Rond half negen was het niet duidelijk of het etablissement al, dan wel, nog open was.

In Hamoir ging het dan over de brug en begon de klim richting Ferrières en zo verder naar Werbomont en Trois Pont. Vanaf nu zou het op eigen oriëntatie en met de kaart in de hand gebeuren. Met behulp van Bikely had ik de route natuurlijk wel op voorhand uitgestippeld. Tot Trois Pont was het trouwens gewoon de grote weg (N66) volgen. Dankzij het vroege uur was het er gelukkig wel rustig rijden. Na de doortocht van Werbomont en de verdiende afdaling was het de beurt aan de côte Basse Bodeux. De klimspieren begonnen onder stoom te geraken. Alvorens Trois Pont binnen te rijden werden we nog getrakteerd op het meest erbarmelijke wegdek dat ik ooit ben tegengekomen.

In Trois Pont namen we dan de weg naar Wanne door aan de frituur rechts af te slaan, in de richting van de skipiste, om zo via Wèrhai bovenaan de Stockeu uit te komen. In volle duik was er gelukkig nog één iemand attent genoeg om ons de juiste richting uit te sturen. En die juiste richting was niet Stavelot centrum maar langs de Amblève in de richting van Ligneuville, de culinaire hoofdstad van de forel. De Amblève bleef onze reisgezel tot in de gemeente Amel (Amblève) Regelmatig moest er stevig geklommen worden, met stijgingspercentages tot 11%. Vanaf Amel was het dan via de N658, een vrij drukke weg, nog een tiental kilometer naar Büllingen.

Achteraf gezien een meer dan geslaagde rit over 152 km en met meer dan 2300 hoogtemeters. Onderweg geen regen gehad, geen lekke banden en geen materiaalpech. Daar aangekomen stond de BBQ klaar.

Wat kan een mens nog meer wensen? Een warme douche misschien?

Ergens onderweg... op zoek naar de kampplaats....

2007-07-22T10:02:00.001+02:00

view this picture on my Proximus Moblog

Ergens onderweg.... Ti' Light Classic 2007

2007-07-21T10:01:00.001+02:00

view this picture on my Proximus Moblog

Het geluid van de koers!

2007-07-19T21:56:00.000+02:00

Het geluid van de koers in ongetwijfeld "Rooodaniaaaa". Maar ook buiten de koers is het een handige kreet om voorliggers of wandelaars op ludieke wijze op de hoogte te brengen van uw komst! Het komt in elk geval minder bedreigend over dan "Haaa", "Yooo", "Hey",...

Wielerterm: de rode lantaarn

2007-07-17T20:51:00.000+02:00

Tom Boonen is niet de enige Belg die nog in volle strijd is verwikkeld om een prijs te pakken in deze Ronde van Frankrijk. En net als bij Tom Boonen is het voor Wim Vansevenant niet makkelijk om zich te ontdoen van zijn dichte belagers. Wim Vansevenant staat namelijk laatste in het klassement en is dus houder van de rode lantaarn.

Hij heeft ongeveer 2 minuten en 30 seconden "voorsprong" op zijn dichte belager, David Zabriskie. Maar vermits "Z man" een begenadigd tijdrijder is moet Vansevenant misschien nog het meest zijn eigen ploegmaat Leif Hoste vrezen. Als hij deze Tour, net als vorig jaar, de rode lantaarn pakt is Vansevenant nog maar de derde renner die twee keer op rij de rode lantaarn mee naar huis neemt. Enkel de Belg Daniel Masson (1922 en 1923) en de Oostenrijker Gerhard Schönbacher (1979 en 1980) deden het hem voor.

De term "Rode Lantaarn" komt uit het treinverkeer waar de laatste wagon uitgerust werd met een rood licht. Vroeger was er in de Tour ook een rode trui, maar deze was voor de tussensprints, en niet voor de laatste in het klassement. Ook het rode rugnummer heeft hier niets mee te maken, dit is voor de renner die het meest aanvallend rijdt. Eigenlijk is er nooit een echte prijs of trui verbonden aan de rode lantaarn. Het geeft enkel wat extra aandacht en publiciteit.

Leuke link: Tour de France: Lanterne Rouge: alle weetjes uit de Tour, met speciale aandacht voor de rode lantaarn (eng).

Review: Cervélo Soloist Team

2007-07-15T11:53:00.000+02:00

Op het net ben ik deze bespreking (eng) van de de Cervélo Soloist Team tegengekomen. En het is een review waar ik mij volledig in kan vinden. De ondertitel van het artikel is "How is this bike so cheap?" en daar was het mij vorig jaar bij de aankoop van een nieuwe fiets ook om te doen: waar voor mijn geld. Naast de prijs worden vooral de aerodynamische eigenschappen en de stijfheid van het frame als grote pluspunten naar voren geschoven. Minpunten zijn de bijgeluiden tijdens het rijden en het gebrek aan comfort.

Je krijgt dus een mooi frame voor een mooie prijs, al is 1350 euro voor een alu frame met carbon voorvork natuurlijk ook geen spotprijs. Wat de stijfheid en de aerodynamica betreft kan ik de review alleen maar bijtreden: het is een responsief frame waarbij weinig energie verloren gaat.

Keerzijde van een stijf frame is natuurlijk het gebrek aan comfort, dat lijkt mij logisch. Het is ofwel het één ofwel het ander. Elke oneffenheid wordt doorgegeven, al kunnen een goed zadel en wat minder druk in de bandjes wonderen doen. Waar ik wel echt last van heb zijn de bijgeluiden. De kabels lopen in het frame en bij slecht wegdek durven die kabels wel eens beginnen tikken, vooral in de bovenbuis. Een twee geluidsprobleem is de zadelpen. Die begint na verloop van tijd heftig te kraken. Nu is dat wel makkelijk op te lossen door het boeltje te demonteren en terug opnieuw in te vetten. Maar het blijft toch vervelend. Maar algemeen gesteld ben ik toch nog altijd zéér tevreden van mijn (Cer)vélo.

Meer reviews (eng) vind je trouwens hier.

Het Z-mysterie...

2007-07-14T15:27:00.000+02:00

Vandaag heb ik het Z-mysterie opgelost. Vorige week was mij immers opgevallen dat er vlak voor mijn deur nieuwe pijlen van een toertocht op het wegdek waren geschilderd. Witte pijlen met een Z eronder. Ik kon mij niet onmiddellijk voorstellen om welke tocht uit de buurt het zou kunnen gaan.

Dan maar de test gedaan en de pijlen gevolgd, via Gingelom ging het naar Jeuk en zo Wallonië binnen. Al snel werd het mij duidelijk: dit was de nieuwe Cicli Fondriest, een rit die binnen twee weken wordt verreden. Sinds dit jaar heet die rit trouwens de Dynatek Classic. En bij een nieuwe naam horen blijkbaar nieuwe pijlen én een hertekend parcours. Maar waarom er een Z onder die pijlen staat is mij nog niet duidelijk... De Z van Zoutleeuw misschien?

Ook vandaag was de inwijding van de nieuwe fiets van een fietsmaat: een Canyon Ultimate CF Pro 7.0. Ziet er gelikt uit, en prijs/kwaliteit bijna niet te kloppen. Enig (esthetisch) minpuntje vind ik de "undersized" vork die daardoor maar dunnetjes overkomt in vergelijking met de rest van het frame. Oordeel zelf maar op deze foto.

Een minpuntje qua afmontage vind ik persoonlijk het dubbel crankstel. Maar dat was niet zijn keuze maar eerder van moeten, de compact-versie was immers niet meer leverbaar en een triple was zelfs geen optie. Dan is de keuze natuurlijk snel gemaakt.

Nu heb ik mijn voorkeur voor een triple nooit onder stoelen of banken gestoken en ik zie die compact-crankstellen meer als een modeverschijnsel. Want wat zijn nu eigenlijk de troeven van een compact t.o.v. een triple?

Lichter: is dat een argument voor de gemiddelde toerist met overgewicht?
Minder ingewikkeld en vlotter schakelen: voor de gemiddelde toerist is 2 of 3 keer klikken nu toch ook geen wereld van verschil?
Lagere Q-factor*: Q-Wat?!? Inderdaad, daar heeft de gemiddelde toerist nog nooit van gehoord, laat staan dat hij er wakker van ligt.
Betere kettinglijn: het klopt dat bij een triple uw kettinglijn meer scheef kan lopen en je hierdoor meer wrijving (weerstand), en dus ook slijtage krijgt. Maar een scheve kettinglijn hangt vooral af van diegene die de schakelhendels bedient. Niet?
De prof rijden er ook mee: Klopt! Maar vaak rijden profs met bepaald materiaal vanwege sponsorverplichtingen. Het is pas waneer een prof buiten zijn sponsorcontracten om met bepaald materiaal rijdt dat je kan concluderen dat hij er echt wel op gesteld is.

* Q-factor: afstand (in mm) tussen de beide pedalen. Hoe kleiner, hoe effiiciënter de trapbeweging.

Een triple is trouwens niet enkel voor wielertoeristen die de bergen in willen de ideale afmontage, ook als je graag op souplesse rijdt is een 39 ideaal. Bij een compact is de 34 te klein en de 50 net te groot.

Vouwhelm: handig voor onderweg?

2007-07-11T12:47:00.000+02:00

Je ziet ze meer en meer in het straatbeeld: de vouwfietsers. Handig om bijvoorbeeld de trein te combineren met de fiets. Uitgevonden in de jaren '60 door de Engelse ontwerper Alexander Moulton heeft het blijkbaar een halve eeuw geduurd voor dit type fiets als volwaarig transportmiddel wordt beschouwd. Al heeft dat waarschijnlijk vooral te maken met innovaties en nieuwe ontwikkelingen zodat de hedendaagse vouwfietsen licht en compact zijn. Het filmpje hieronder is een duidelijk bewijs.

Nu de vouwfiets aan populariteit wint komen fabrikanten met allerhande accessoires. Eén zo'n accessoire, (of moet ik zeggen gadget?) is de vouwhelm (zie foto hierboven). Doordat je de helm kan inklappen wordt hij compacter en makkelijker op te bergen. Al stel ik mij wel vragen bij veiligheid. Wat als die helm dichtklapt bij een valpartij?

UPDATE 12/07: de vouwfiets is blijkbaar ook doorgedrongen tot in de Tour de France! Over het hoe en waarom lees je hier en hier.

Dienstmededeling

2007-07-10T09:27:00.000+02:00

Zojuist gemerkt dat deze blog sinds gisteren drie jaar bestaat.

Reculer pour mieux sauter?

2007-07-09T21:00:00.000+02:00

Mijn dipje van de maand juni lijkt helemaal vergeten. En nu ik mijn statistieken van de voorbije jaren bekijk is de maand juni altijd wat minder. Wel nooit met zo een heftige terugval als dit jaar, maar daar zat mijn job ook wel voor een groot stuk tussen.

Dankzij de driedaagse van de club (nog een oververdiende dankuwel aan de organisatoren!), en mijn woonwerkritten, zit ik deze maand al over de 600 km. En ik heb serieuze goesting om deze maand nog ferm aan de boom te schudden.

Dat kan zaterdag al want dan is de volgende uitstap gepland. Direct ook de inwijding van de nieuwe fiets van een fietsmakker. Een Canyon, gekocht via internet. Ben eens benieuwd.

In de O²Bikers van deze maand komen de geteste mountainbikes (de alu Grand Canyon F6 en de carbon F10 Ultimate CF8.0 FBI Team) er in elk geval goed uit. Vooral de wendbaarheid en de verhouding prijs/kwaliteit konden bekoren. Het gebrek aan comfort was een minpunt. Maar als je comfort wil koop je toch geen hardtail? Het is zeker één van de merken die ik zal onthouden wanneer mijn huidige MTB aan vervanging toe is.

Ergens onderweg....

2007-07-08T17:44:00.001+02:00

view this picture on my Proximus Moblog

Lets go bananas!

2007-07-04T22:00:00.000+02:00

Ben jij het ook moe dat uw banaan, na een halve rit in je achterzak te hebben gestoken, een en al pap en spijs is? Dan is de BananaGuard misschien iets voor u?

Of ze hiervoor de prijs voor "uitvinding van de eeuw" gaan winnen durf ik betwijfelen, maar voor wie wel overtuigd is..... Je kan ze hier en hier kopen, of hier voor onze Nederlandse vrienden.

The only way is up!

2007-07-04T21:56:00.000+02:00

Stilaan klimmen we uit de fietsdip. Sinds vorige week fiets ik terug naar het werk en dit weekend gaan we op driedaagse met de club. Tegen zondag zou ik voor deze week aan 500 fietskilometers moeten komen. Op de goede weg dus!

We zitten in een dipje!

2007-06-22T16:20:00.000+02:00

De voorbije maand amper om de fiets gezeten. Te druk op het werk om met de fiets naar het werk te rijden en in het weekend ook al geen zin om op de fiets te kruipen.

Vorige week was hét moment van mijn fietsjaar de "Gran Fondo Eddy Merckx", en eigenlijk kon mij dat weinig schelen. Ik ben naar daar gegaan om toch maar de 110 kilomter te rijden, uiteindelijk ben ik amper aan 80 km geraakt, en daar was ik niet rouwig om.

Deze maand maar 200 kilometer gereden en ik voel nog niet onmiddellijk de drang om daar veel aan te doen. Blijkbaar is de honger naar de fiets opeens verdwenen!

Meimaand, fietsmaand?

2007-06-06T21:04:00.000+02:00

De maand mei ligt al een weekje achter ons, hoog tijd om de balans op te maken.

Vergeleken met vorig jaar was het een mindere fietsmaand. Dit jaar heb ik in mei zo'n 270 kilometer minder gereden, toch nog goed voor 1436 km. Dat "minder fietsen" heeft verschillende oorzaken. Zo waren er heel wat feestdagen gekoppeld aan brugdagen. Hierdoor verlies ik woon-werkkilometers die ik niet volledig goedmaak met mijn toerritten. Daarnaast heb ik begin mei een weekje verlof gehad en tegenwoordig is het mijn job die mij van de fiets houdt, en ook van deze blog trouwens. Sinds vorige week dinsdag ben ik niet meer met de fiets gaan werken. Dat alles maakt dat ik in de hele maand mei maar 8 dagen naar het werk gefietst ben en dus een serieuze terugval ken in mijn fietsinkomsten. Van de topmaand april naar de flopmaand mei.

Juni zal trouwens niet veel beter worden. De volgende dagen nog druk op het werk met een groot "offensief" dat we sinds twee weken gestart zijn, en het einde van de oorlog is nog niet in zicht. Volgende week word ik afgelost en "mag" ik gaan "verpozen" in het buitenland. Dinsdag vertrekken en vrijdagavond terug.

Allemaal leuk, maar de dag nadien is het de Gran Fondo Eddy Merckx, mijn doel van dit jaar. Nu ik amper kilometers maak gaat dit meer dan waarschijnlijk een grote flop worden. Nu zondag denk er aan om het parcours eens gaan te verkennen, nadat ik eerst langs de stembus ben gepasseerd.

Een nieuwe GSM.... nieuwe mogelijkheden....

2007-05-25T15:06:00.000+02:00

Na 4 jaar trouwe dienst heb ik eindelijk mijn Sony Ericsson T300 aan de kant kunnen schuiven en mogen inruilen voor een moderner exemplaar. een smartphone heet dat tegenwoordig. Voorzien van de nodige toeters en bellen kan ik nu ook eindelijk beginnnen "mobloggen". De term mobloggen staat voor mobiel bloggen. Dankzij mobloggen kun je berichten aan je weblog toevoegen zonder dat je direct gebruik maakt van een computer. Met moblogging kun je dus foto's samen met korte berichten via een mobiele telefoon automatisch op je weblog plaatsen.

Wat kost dit? Nienté! Aangezien ik proximusabonnee ben moet ik om mijn foto's te publiceren gewoon een (gratis) mms versturen naar 4488. De foto's en tekst worden dan meteen gepubliceerd op mijn moblog. Ik heb deze moblog dan ook nog zo ingesteld dat de foto's automatisch op deze weblog verschijnen. Dus als je hier binnenkort actiefoto's tegenkomt weet je hoe laat het is.

Nu ben ik ook helemaal geen wizkid, maar is er echt wel veel mogelijk. Ga daarvoor maar eens kijken op de website van Wouter De Ruyck. Hij koppelt de foto's zelfs aan een kaart zodat je kan zien waar de foto's genomen zijn. Vooraleer het bij mij zover is zal ik nog heel wat kilometers gereden hebben.... Ik hou het voorlopig op simpel mobloggen.

Trois Pont 2007

2007-05-20T11:12:00.000+02:00

Gisteren voor de tweede keer in mijn fietsloopbaan Landen - Trois Pont - Landen (220 km, 3000 hm) gereden. Omdat geen enkele van mijn fietsmakkers deze rit wilden of konden rijden had ik afgesproken met een andere groepje. Ondanks dat de wekker op 6 uur stond geprogrammeerd was ik er toch in geslaagd bijna te laat te komen. Tot aan de eerste bevoorrading in Hamoir werd er serieus doorgereden zodat we daar een gemiddelde hadden van meer dan 29 km/uur. En dan moest het nog beginnen.

Na de klim uit Hamoir bleven er nog zo'n 10 man over, de rest had daar de rol al moeten lossen. In Ferrières was het parours gewijzigd door wegenwerken, het was er in elk geval niet lichter op geworden. Daarna over de gebruikelijke Basse Bodeux met nadien de tweede controlepost in Trois-Ponts. De opeenvolging van beklimmingen met als voornaamste de côte de la Gleize, de côte de Meuville en de côte de Lorcé lieten zich stilletjesaan voelen. Vooral op de Lorcé was het "stoempen", gelukkig was er boven opnieuw een bevoorrading.

Het vat was bijna leeg, en uit een ander vaatje tappen kon jammer genoeg niet. Ik wist dat het vanaf nu aanklampen zou worden. Dat lukte aardig maar op de côte Comblain au Pont, de klim naar Mont, werd ik uit het wiel gereden. Aanklampen had weinig zin dus ik besloot op eigen tempo naar boven te rijden. In de afdaling dan alle moeite gedaan om terug in het spoor te raken maar die poging werd abrupt onderbroken door een nieuwe helling, de côte de Rotheux. Ook hier was het zoeken naar het juiste ritme. Al ging het nog vrij vlot.

Ik wist dat boven de laatste controle was en ik wou mijn bus richting Landen niet missen. Na Rotheux zijn er immers amper hellingen maar wel een genadeloze wind die blijkbaar ALTIJD in het nadeel blaast. Dan zit je beter in een groepje dan dat je alleen tegen de wind moet beuken. In Rotheux kon ik terug aanpikken met de rest. Op de laatste echte helling, Les Cahottes, werd er fors doorgereden, maar ik was duidelijk uit mijn dipje en kon goed mee. Vanaf toen was het vlammen en af en toe kop doen.

Moe maar voldaan, en met een gemiddelde van net geen 28,5 km/uur, kwam ik, na bijna 8 uur in het zadel, in Landen aan. Met dank aan de sterke mannen die mij op sleeptouw hebben genomen. Of zou het aan mijn voorbereiding hebben gelegen, vrijdagavond immers een Rochefort 10 gedronken. Ik denk dat ik er volgend jaar een paar meer ga drinken, koolhydraten inslaan!

STATS: 222 km, 2910 hm, 7 uur 47 min, 151 bmp, max 62 km/uur

Drie maal pech is brute pech!

2007-05-18T10:05:00.000+02:00

Gisterenmorgen, ondanks de regen, vol goede moed vertrokken naar Riemst voor de Omloop van de Voerstreek. De benen voelden wel niet echt fris aan omdat ik dinsdag op weg naar huis nogal fors had doorgereden.

Pech #1: Op weg van de auto naar de inschrijving meldde een fietsmaat dat zijn fiets niet echt goed schakelde. Het probleem werd snel gelokaliseerd: een cassette die los stond. Met de hulp van iemand van de organisatie was het al bij al nog snel opgelost. Gelukkig, want een tool om een Campagnolo cassette af te nemen heeft niet iedereen standaard in huis. Met wat vertraging dan toch op weg voor de 130 kilometer.

Pech #2: Nog geen 5 kilometer verder het gekende geluid van een aflopende band. Geen probleem, band vervangen en terug op weg.

Pech #3: Weer 5 kilometer verder, dezelde band weer lek. Dit kon geen toeval zijn. Wat bleek: scheur in de buitenband dus verder rijden was geen optie.

De pechvogel is dan terug richting start gereden, en wij, met twee, hebben dan voor de 70 kilometer gekozen zodat onze fietsmakker niet te lang op ons moest wachten. Het geluk bij al het ongeluk is nu wel dat de benen wat frisser zullen zijn voor Landen-Trois Pont-Landen.

Energie voor onderweg?

2007-05-13T17:11:00.000+02:00

Gisteren zoals gepland de Acht van Zelem gereden. Ingeschreven voor de tocht van 175 kilometer, maar door de forse wind en de regenvlagen onderweg toch maar gekozen voor de afslag van de 135 km. Met de heen en terugrit toch weer bijna 160 kilometer in de benen. Belangrijk bij zulke lange fietstochten is er voor zorgen dat je energiebevoorrading gewaarborgd blijft. Tijdens het fietsen gebruik je immers heel wat energie, energie die je lichaam uit de verbranding van vetten en koolhydraten haalt.

Het zijn vooral de koolhydraten die je tijdens de rit moet zien aan te vullen, door te eten en/of te drinken. Fietsvoedsel moet dus zoveel mogelijk koolhydraten, en zo weinig mogelijk vetten (≤5g/100g) en vezels (≤5g/100g) bevatten. Welk type koolhydraten is bijzaak. De totale energiewaarde (kcal) is dus niet belangrijk, wel de hoeveelheid (g) energie uit koolhydraten. Ook toegevoegde mineralen en/of vitaminen is marketing en geen noodzaak. Die kan je na de training makkelijk aanvullen, en dat zal geen invloed hebben op de fietsprestaties.

Om je energie onderweg aan te vullen zijn er heel wat energierepen op de markt. Maar sommige van die repen voldoen helemaal niet aan de essentiële voorwaarde van een energiereep, en vaak zijn ze ook prijzig, of zelfs schandalig duur. Mijn goedkoop alternatief is peperkoek (ontbijtkoek in NL). Peperkoek bestaan immers voor 70% uit koolhydraten en bevat amper vetten (1%) en vezels (3%). Eventueel wat besmeren met stroop of confituur om het geheel wat minder droog te maken. Onevenaarbaar als energieleverancier.

Examenstress?!?

2007-05-05T21:39:00.000+02:00

Vandaag wijselijk besloten om morgen niet af te zakken naar Vaals voor de SFC. Omdat de SFC voor mij toch eerder een doorgedreven trainingsritje ging worden vind ik die 25 euro inschrijvingsgeld eerder aan de hoge kant. En met duizenden zitten wriemelen op de smalle Limburgse wegen zag ik eigenlijk ook niet zo zitten.

Genoeg excuses dus om morgen rustig wat te oefenen met wielen maken. Overmorgen, maandag, leg ik immers mijn eindexamen "fietsmecanicien" af. Het theoretische examen is al achter de rug, en geslaagd, net als de hele klas trouwens. Maandag moeten we dan aantonen dat we ook de handen uit de mouwen kunnen steken. Dus vandaag de hele dag al in de weer geweest met het "inoefenen" van de leerstof. Dat liep vlot, alleen mijn wielbouwkunde kan nog een extra dag oefening gebruiken. Daar ga ik mij morgen dan maar op toeleggen.

De rest van mijn maandplanning blijft ongewijzigd, gisteren 150 km gereden, met zo'n 1600 hoogtemeters. Deze week drie keer naar het werk fietsen en zaterdag dan de Acht van Zelem met 175 km voor de boeg.

Shimano Fiets Challenge: 6 mei 2007

2007-04-28T11:16:00.000+02:00

Binnen een week is het zover, dan wordt in Vaals het startschot gegeven voor de hernieuwde Shimano Fiets Challenge. Na een jaar afwezigheid prijkt de grootste cyclo van de Benelux weer op de kalender.

Met 150 km en 2000 hoogtemeters is het natuurlijk niet de zwaarste van de Benelux, daarvoor moet je in de Belgische Ardennen zijn met de Gran Fondo Eddy Merckx of de Velomédiane Claude Criquielion. Maar vermits begin mei voor velen (ook voor mij) relatief vroeg op het seizoen is, is deze cyclo zeker niet te onderschatten.

Ik heb het parcours trouwens een tijdje geleden op www.bikely.com gepost. Wie zondag thuis blijft kan trouwens gewoon online meevolgen. Levende Cyclo-legende Oege Hiddema en Johan Veninga van www.zitvlees.nl zullen met een zendertje rondrijden zodat je in realtime kan volgen waar ze rijden, en ook hoe snel ze rijden. Hiervoor kan je zondag vanaf 9 uur terecht op www.TTSM.com.

Ik zal zondag dus ook aan de start staan maar wel met weinig ambitie. Met 3000 km in de benen is de basisconditie goed, maar het ontbreekt mij nog aan uithouding om 150 kilometer lang het volle pond te geven. Daar moet tegen de Eddy Merckx dus nog wat aan gewerkt worden. Hiervoor heb ik volgende planning opgesteld:

3 of 4/5/2007: Landen-Hamoir-Landen: 150 km (1500 hm)
6/5/2007: Shimano Fiets Challenge: 150 km (2000 hm)
12/5/2007: Acht van Zelem: 175 km
17/5/2007: Omloop van de Voerstreek130 km (1500)
19/5/2007: Landen-Trois Pont-Landen: 220 km (3000 hm)
27/5/2007: Tilff-Bastogne-Tilff: 127 km (2400 hm)

Mijn nieuwe vork: Rock Shox Tora 318 U-turn

2007-04-25T11:18:00.000+02:00

Gisteren een nieuwe voorvork gekocht. Zoals eerder gemeld heeft mijn RS Judy TT uit 2003 zijn beste tijd gehad. Daarenboven is het vandaag de laatste echte les “fietsmecanicien”, zodat ik nog snel gebruik kan maken van degelijk materiaal, vooral dan voor het inkorten van de vorkbuis.

Omdat de mountainbike voor mij maar een nevenactiviteit is, die vooral in de winter wordt bedreven, wou ik niet al te veel geld uitgeven aan nieuwe vork. Daarom heb ik gekozen voor de relatief goedkope Tora, een middenklassemodel. Binnen het Tora-segment heb je de keuze uit de 289, 302 of 318. Ik koos voor het laatste model met U-turn en motion control demping.

In mijn ogen heb je met de 318 u-turn het meeste waar voor je geld. Met de U-turn kan je je veerweg verlengen (130 mm) of verkorten (85 mm). De motion control dient dan weer om je demping in te stellen. Met andere woorden, je kan zelf instellen hoe diep je vork inveert en aan welke snelheid dit dient te gebeuren. Het is juist het samenspel tussen veren en dempen dat een vork tot een goede vork maakt.

Hét grote minpunt van de Tora is voor velen natuurlijk het gewicht (ik maak mij eigenlijk daar niet druk om). Met een opgegeven gewicht van 2221 gram is het zeker geen pluimgewicht, maar vergeleken met mijn Judy TT zal het totale gewicht van de fiets wel ongeveer gelijk blijven.

Positieve reviews van de vork vind je trouwens hier(nl), hier en hier (eng);

Pech onderweg: de trapas komt los!

2007-04-18T17:03:00.000+02:00

Deze week voor het eerst in mijn woon-werkcarrière niet op eigen kracht thuis geraakt. Ik moest nog zo'n 15 kilometer rijden toen opeens mijn trapstel volledig blokkeerde. Bleek dat mijn rechter/vaste cup van mijn trapas los was gekomen en tegen de crank aandrukte. Hierdoor was er gewoon geen beweging meer in het trapmechanisme te krijgen. Gelukkig ben ik nog redelijk snel thuis geraakt (leve de GSM) en staat alles ondertussen weer vast. Al was dat ook niet zo eenvoudig. Mijn oude campagnolo cranks zijn op de trapas bevestigd met een inbusbout van 7 mm. Nu moet je zelf maar eens op zoek gaan naar een inbussleutel van 7 mm, geen eenvoudige opdracht.

Eigenlijk wel bizar dat die trapas zomaar loskomt tijdens het fietsen. Waarschijnlijk niet vast genoeg gezet bij de (her)montage enkele weken geleden en tijdens het trappen stilletjes aan losgekomen.

Met de (de)montage van mijn trapas moet ik altijd een paar keer nadenken hoe het weer zit met de draairichting. Vermits het hier gaat om een trapas met BSA/BSC-draad moet je de rechtercup tegenwijzerzin vastdraaien (linkse draad). Met de klok mee, en dus ook met de traprichting mee is losdraaien. Een handig ezelsbruggetje om te onthouden hoe het zit met de linkse en rechtse draad van een BSA/BSC trapas is te vergelijken met de pedalen. Pedalen moet je altijd tegen de traprichting in vastdraaien, om te vermijden dat je ze tijdens het trappen zou losdraaien. De cups van je trapas moet je dus altijd met de traprichting mee losdraaien. Dus zowel de linkercup (rechtse draad) als de rechtercup (linkse draad) naar voor draaien.

De hel van het Noorden

2007-04-13T21:09:00.000+02:00

Zondag is het zover, L'enfer du Nord (de hel van het Noorden). Deze ultieme heldentocht vertrekt vanuit Parijs (eigenlijk Compiègne) om 260 kilometer verder te eindigen op de wielerbaan van Roubaix, al is dat laatste niet alle renners gegund. Sinds 1977, met uitzondering van 2005, ligt de eigenlijk (psychologische) start van de wedstrijd in het bos van Wallers-Arenberg. Alhoewel, sinds vorig jaar zijn de kasseien heraangelegd en komen de renners vanuit de andere richting zodat het geen kamikaze-doortocht meer is. Veiliger voor de renners, maar wel minder spectaculair. Naast de kasseistroken (met Carrefour de l'Arbre als ultieme scherprechter) is natuurlijk ook het weer een bepalende factor. Regen is glijden (1994!) en droog weer is kilo's stof vreten. Zoals het weer er nu naar uit ziet gaan de renners dit jaar veel stof binnenkrijgen.

Persoonlijk vind ik "la reine des classiques" in elk geval de mooiste wielerklassieker die er is, met alle noodzakelijke ingrediënten: heroïek, dramatiek, overwachte plotwendigen,.... De mooiste om naar te kijken want om ze zelf te rijden moet je toch wel een masochist zijn. In totaal meer dan 40 km dokkeren over kasseien, tot je blaren op je handen krijgt, is niet aan mij besteed. Geef mij op dat vlak maar de Waalse klassiekers.

Maar ooit (in de verre toekomst) wil ik Parijs-Roubaix wel eens rijden. Kwestie van het op het palmares te hebben staan. Om de 2 jaar (in de even jaartallen) organiseert de Velo Club de Roubaix de tour versie van Parijs-Roubaix. De volgende editie is gepland op 8 juni 2008. Het zal nog niet voor 2008 zijn, maar ooit, misschien 2010 of zelfs 2020 rij ik mijn eigen hel naar het Noorden. De cyclo uitrijden zou een fantastische prestatie zijn. Dat geldt voor iedereen die Roubaix haalt. Rij je de velodroom binnen dan heb je héél sterk gereden, ongeacht hoe lang je er over hebt gedaan.

Wij verdienen opslag!

2007-04-11T12:39:00.000+02:00

Wij verdienen opslag, en met "wij" bedoel ik alle woon-werkfietsers die een fietsvergoeding krijgen. Sinds 1997 is de fietsvergoeding vrij van belastingen en vastgelegd op 6 frank, tegenwoordig 0,15 euro. De vergoeding is dus al 10 jaar ongewijzigd (in Nederland is de fietsvergoeding sinds vorig jaar al op 0,19 euro gebracht) Minstens tijd voor een indexaanpassing! Die index is ondertussen opgelopen van 101,29 tot 119,98, dat betekent dat de fietsvergoeding minstens 0,18 euro moet bedragen om evenveel geld voor je prestaties te krijgen. Dit is trouwens een voorstel van de fietsersbond, dat ook al werd overgenomen door parlementslid Hans Bonte.

Natuurlijk zien de werkgevers dit niet zitten. Te verwachten, maar een beetje kortzichtig. Ik vermoed dat het dagelijks fileleed een onderneming wel wat meer kost dan 0,18 euro per kilometer. Iemand zou eens moeten onderzoeken hoeveel auto's er kunnen worden geweerd mocht de fietsvergoeding op 0,20 of zelfs op 0,50 euro worden gebracht. Kan misschien nog een win-situatie worden voor de bedrijven?

Die fietsvergoeding is een mooie stimulans om te starten met fietsen naar het werk. Maar ik denk dat er weinig mensen het blijven doen enkel voor het geld, terwijl ze er eigenlijk geen bal aan vinden. Rijk zullen je er trouwens nooit van worden, dat heb ik in het verleden al eens aangetoond. Voor elke dag dat ik naar het werk fiets krijg ik 11,40 euro. Uitgerekend in uurloon komt dit op zo'n 3,80 euro per uur, een schamele 150 oude belgische frankskes. Geef toe, een hongerloon voor af en toe zware fysieke arbeid in soms zware omstandigheden. Positief punt, hoe harder je rijdt hoe beter je wordt betaald (per uur dan toch).

Geen kilometers, maar hoogtemeters!

2007-04-08T00:22:00.000+02:00

Vandaag een eerste fietstocht met als belangrijkste criterium "1000+", meer dan 1000 positieve hoogtemeters dus. Om een beetje deftig voor de dag te komen in een cyclosportieve moet je immers voldoende klimkilometers in de benen hebben. Ideaal hiervoor is het parcours van de Ti'Light Classic die elk jaar in juli wordt gereden. Gelukkig gebruiken ze goede verf voor de wegmarkering zodat alle pijltjes, 9 maanden na de feiten, nog perfect leesbaar waren.

Via Landen, Wasseiges en Héron, met hier en daar een molshoop, kwamen we aan bij de grootste uitdaging van de dag: de Cote de Ben Ahin (2,5 km, 6%). Daar bleek al snel wat ik eigenlijk al wist: dat ik de voorbije dagen te veel en te intensief gefietst heb. mijn hartslag ging niet echt vlot de hoogte in. De volgende dagen dus wat minder fietsen en meer rusten. Want trainen is óók rusten!

De missie is uiteindelijk geslaagd met 1125 hm (op 114 km) volgens mijn VDO en 1102 volgens mijn Polar. Waar het juist misgelopen is weet ik niet, beide fietscomputers hielden nochtans ruime tijd gelijke tred qua aantal hoogtemeters.

Ibike Pro Power Meter: gadget of wetenschap?

2007-04-05T21:22:00.000+02:00

Deze maand in O²Bikers een korte vermelding van de Ibike. Na de Ipod en binnenkort de Iphone kan je tegenwoordig dus ook met een Ibike rondrijden. De Ibike Pro Power Meter is een toestel dat je vermogen weergeeft. Het vermogen is de hoeveelheid energie die je levert bij het fietsen (kracht x snelheid). Ideaal om de intensiteit van je inspanning te meten, of op basis hiervan je trainingsintensiteit te bepalen. Je hartslag kan immers onderhevig zijn aan allerlei factoren (temperatuur, stress,...), het vermogen blijft altijd hetzelfde, 300 watt blijft 300 watt. Vermogen wordt ook instant gemeten terwijl je hartslag tijd nodig heeft om zich aan te passen aan de intensiteit.

Nieuw is een vermogensmeter natuurlijk niet. Zo is SRM (Schoberer Rad Messtechnik) als sinds 1986 op de markt met een vermogenstrainer. Wat wel nieuw is, is de manier waarop ze het hebben aangepakt. Isaac Newton wist al dat tegenover iedere werking van een kracht altijd een even grote tegenwerking staat, de wet van actie en reactie. Om vooruit te komen moet je krachten overwinnen, sowieso de luchtweerstand en de rolweerstand, en als het bergop gaat ook nog eens de klimweerstand.

Ibike gaat dus, in plaats van de krachten te meten die de renner opwekt (zoals SRM, Ergomo of PowerTap doen), de krachten meten die door de renner worden overwonnen om vooruit te komen. Op basis daarvan berekent men het vermogen dat wordt geleverd. Slim gezien, want als A=B maakt het toch helemaal niet uit of je A dan wel B meet. Tot zover de theorie. Hoe werkt het in de praktijk?

Zoals gezegd zijn er drie krachten die overwonnen dienen te worden, en de Ibike moet die op één of andere manier kunnen meten. Voor je met je Ibike op pad kan gaan moet je daarom het toestel kalibreren. Het eenvoudigste is de klimweerstand. Hiervoor moet je, naast de hellingsgraad, ook het gewicht van de fiets en berijder kennen. Die gegevens zijn makkelijk in te voeren. De hellingsgraad berekent de Ibike niet d.m.v. verschil in luchtdruk (zoals Polar en andere fietscomputers doen) maar met een soort van elektronische waterpas, hetgeen (zeker bij instabiel weer) betrouwbaarder is. De lucht- en rolweerstand meten doet Ibike door je te vragen in je standaardhouding aan 32 km/uur te fietsen. Deze meting wordt dan gehanteerd als referentie voor het berekenen van het vermogen. Tot zover de instellingen.

Krijg je hierdoor nu 100% betrouwbare output? Neen, door je houding te wijzigen kan je opeens meer of minder wind vangen en dit heeft natuurlijk een invloed op de kracht die je nodig hebt om je snelheid aan te houden, en dus ook op je geleverde vermogen. Bochtenwerk, rijden in groep maar ook een andere bandendruk of zelfs andere outfit hebben een invloed op het te leveren vermogen. Allemaal elementen die de Ibike niet kent. Je krijgt een mooie indicatie van je vermogen, maar echt waterdicht is de berekeningswijze niet.

Krijg je waar voor je geld? De Ibike Pro Power Meter is momenteel enkel in de VS te krijgen en kost 399$ (ongeveer 300 euro, interessant dankzij de huidige wisselkoers). Dat is merkelijk goedkoper dan de Powertap (1500 euro), die op zijn beurt heel wat goedkoper is dan een SRM in amateuruitvoering. Wil je op en top professioneel materiaal tel je meer dan 3000 euro neer voor een professionele SRM.

Op het net zijn er vergelijkende testen (hier, hier en hier) terug te vinden van de Ibike versus SRM. Daaruit blijkt dat de Ibike goed zijn streng trekt. Zeker als je een algemeen beeld wil van het geleverde vermogen tijdens een rit. Instante vermogenweergave is een ander verhaal. Er mag ook wel verschil zijn, de SRM is 10 keer duurder.

Meer over trainen op vermogen, en een vergelijking tussen de SRM, Ergomo, PowerTap en de Polar Output Set vind je in Fiets Magazine #2 2007.

Promofilmpje Ibike:

Met dank aan Charles Dauwe van fietsica.be. Schitterende website met wetenschappelijke uitleg over het fietsen.

Effect van muziek op het fietsen?

2007-04-03T21:25:00.000+02:00

Gisteren voor het eerst sinds lang op pad zonder muziek. Normaal gezien zijn Peter Vandeveire en Tomas De Soete mijn vaste metgezellen tijdens mijn woon-werkritten. Maar nu was ik dus vergeten de batterijen van mijn radio op te laden. Dan maar zonder. Wat mij opviel is dat ik zonder muziek de rit veel bewuster heb meegemaakt. Natuurlijk omdat je meer in contact komt met buitengeluiden, maar ook het fietsen op zich beleef ik bewuster, meer gefocused. Toeval of niet, maar gisteren reed ik mij snelste thuisrit van het jaar.

Wat zou nu de invloed zijn van muziek tijdens het fietsen, of sporten in het algemeen? Er werden al verschillende onderzoeken naar gedaan. Heel wat met de conclusie: "Music is good for U". Zo vond de Acadia University in Nova Scotia dat vrouwen die naar muziek luisterden langer liepen dan vrouwen die dat niet deden. Een andere studie, van de Southwestern University in Texas, kwam tot de vaststelling dat mannen die tijdens intensieve trainingen luisteren naar "snelle muziek" langer fietsen, zeker wanneer het hun favoriete muziek is.

Ik heb nochtans het gevoel dat ik door de muziek net trager ga rijden, dat ik afgeleid word. Of zou dat dan eerder te maken hebben met het hoge praatgehalte van de radioprogramma's waar ik naar luister? In dit onderzoek treden ze mijn vaststelling bij: het effect van muziek is dat je trager gaat lopen/fietsen.

Wat er ook van zij, ik ga er mijn muziek niet voor laten, het maakt de woon-werkritten altijd aangenamer. Een bijkomend voordeel, je hoort niet wat de mensen allemaal tegen je roepen wanneer je op weg bent in de stadsjungle.

Sinds deze maand heb ik trouwens oorhaken die, i.t.t. de normale oordopjes, goed blijven zitten. Zeker een aanrader. Ben je op zoek naar een gadgetoplossing dan zijn deze "Slips" misschien iets voor u? Handig om de oordopjes te bevestigen aan de riempjes van je helm. Klik hier voor meer info.

De juiste fietsafstelling

2007-04-01T11:04:00.000+02:00

Tom Boonen won, na Dwars door Vlaanderen woensdag, gisteren voor de vierde keer de E3-prijs in Harelbeke. Alleen Rik Van Looy deed hem dat ooit voor, maar ook hij won geen vier keer na elkaar. Zou dat nu allemaal aan zijn nieuwe fiets liggen?

Omdat zijn bovenlichaam langer is dan normaal paste de standaardfiets van Specialized niet. Een large was te klein en een extra large te groot. Hierdoor had Boonen al het hele seizoen last van rugpijn. De oplossing lag erin met zijn ideale maten (die van zijn Timefiets waar hij de voorbije seizoenen mee reed) een fiets op maat te maken. Kostprijs onbekend, maar met zijn twee overwinningen zijn die waarschijnlijk snel vergeten.

Toch allemaal een beetje bizar dat een toprenner net voor de week van de waarheid nog moet op zoek gaan naar een oplossing op maat. Dat vindt fietsdokter Luc Piron ook:

Meer info over de juiste afstelling van je eigen fiets vind je hier.

Een goede maart, is niet veel waard!

2007-03-30T18:38:00.000+02:00

Zoals een oude weerspreuk zegt is een goede maart niet veel waard. Who cares? Maart was een goede maand! Straffer nog, nooit zo'n goede maart gehad. Net vandaag mijn enige lekke band gehad.

Met 11 dagen woon-werkverkeer doe ik 2 dagen beter dan vorig jaar. Ook de ritjes in het weekend gingen lekker. In totaal deze maand 1269 kilometer in de benen, of 51 uren in het zadel. Het grote deel daarvan nog met de mountainbike op slicks, vandaar waarschijnlijk ook het redelijk lage maandgemiddelde van 24,8 km/uur.

Volgende maand is het de bedoeling om de weekendritten wat langer te maken en de hellingen op te zoeken, want binnen een dikke maand staat de eerste grote uitdaging op het programma: de Shimano Fiets Challenge. Al zie ik het eerder als een testcase voor de Gran Fondo Eddy Merckx en is goud halen geen doel op zich.

Fietsafstelling: meten is weten!

2007-03-26T21:20:00.000+02:00

Vorig jaar heb ik mij laten opmeten bij het Cycling Research Center van Luc Piron. Eigenlijk een must voor iedereen die vaak op de fiets kruipt, zeker wanneer je toch van plan bent een nieuwe fiets te kopen. In ruil voor de prijs van twee buitenbandjes (60 euro) krijg je een uitgebreid schema mee naar huis met alle mogelijke maataanduidingen: framehoogte/lengte, stuurhoogte, zadel- en stuurpenlengte, stuurbreedte, remgreephoogte, cranklengte, schoenplaatpositie,.... En eens je weet welke je ideale maten zijn is afstellen kinderspel.

Op basis van de fietsmeting werd mijn Cervélo vorig jaar al perfect afgesteld. Maar voor mijn woon-werkfiets moest dit nog gebeuren. Omdat beide frames maat 56 hebben kon ik mijn schema makkelijk gebruiken om ook deze fiets af te stellen voor een optimale fietspositie.

Nu zijn er heel wat fietsenhandelaars die één of ander meettoestel gebruiken om zo je afstelling te bepalen. Ook op het internet kan je heel wat formules vinden om zelf wat aan de slag te gaan, al gaat men dan vaak niet veel verder dat de framemaat en de zadelhoogte. Daarenboven houden al die berekeningen geen rekening met lichamelijke (asymetrische) afwijkingen of persoonlijke voorkeuren, maar gaat men uit van gemiddelde waarden.

De framemaat kan je hier of hier bepalen. Eén van de betere websites is http://www.wrenchscience.com/, al krijg je hier uiteindelijk ook vrij summiere informatie over framemaat, zadelhoogte, stuurpenlengte en stuurbreedte. Dit is bijvoorbeeld wel handig wanneer je zelf de test wil doen om te checken of je fiets deftig afgesteld is. Meer informatie over het opmeten van je huidige fiets vind je hier.

Maar voor een degelijke en uitgebreide meting kan je beter langsgaan bij gespecialiseerde meetcentra zoals Cycling Research Center in Tielt-Winge of meetcentrum Bullen in Kinrooi.

Update 16/5/2007: artikel Vlaamse Wielrijder & Biker: positie op de fiets.

De parel van het Hageland

2007-03-24T18:45:00.000+01:00

Vandaag met de fiets richting Boutersem getrokken om daar de Parel van het Hageland te rijden. Ik dacht eigenlijk altijd dat Aarschot de parel van het Hageland was. Of was het nu Zoutleeuw, of is die stad nu weer de parel van Brabant? Soit, allemaal parels voor de zwijnen!

Vandaag voor het eerst dit jaar de kaap van de 100 km gerond, én voor het eerst met de koersfiets/racefiets op pad. Al heeft dat nauw gestoken. Deze week in de les fietsmecanicien nog alles technisch in orde moeten brengen, nieuwe lagers in het balhoofd monteren bijvoorbeeld. Nadien moest ik de fiets ook nog afstellen qua zadelhoogte, stuurhoogte, afstand zadel-stuur,...

Wedden dat...?

2007-03-19T22:05:00.000+01:00

Mensen sluiten weddenschappen af over de meest ridicule onderwerpen. Sinds kort heb ik ontdekt (dankzij Analoog.be) dat je dat nu ook online kan doen. bij Gottabet kan iedereen zelf een weddenschap over elk denkbaar onderwerp opzetten. Er zijn weddenschappen die voor geld worden afgesloten, maar als je dat liever niet doet kun je ook gokken voor peanuts, of voor een mooie prijs. Meer info vind je hier!

Wat heeft dat nu met mij te maken? Nog 88 keer slapen en de Gran Fondo Eddy Merckx staat op het programma. Vorig jaar haalde ik bij mijn eerste deelname, en van op de laatste startrij, zilver in een tijd van 6 uur en 28 minuten. Dit jaar ga ik voor goud, dus binnen de zes uur. Om mijzelf te motiveren, en het voor iedereen interessant te houden, heb ik Jos Brinksgewijs een weddenschap afgesloten: "ik finish binnen de zes uur!"

Ik ben trouwens niet de eerste of enige met fietsgerelateerde weddenschappen.
Alexander eindigt voor alle andere ploeggenoten tijdens de Ronde van Vlaanderen!

Crusty zal de Marmotte uitrijden, indien niet win je een fles Champagne.

Denk je dat ik het niet ga halen? Probeer dan mijn eindtijd te voorspellen en je wint misschien het GF Eddy Merckx prijzenpakket. Voor alle details zie hieronder.

i can finish the Gran Fondo Eddy Merckx in less than 6 hours

Creator: koersklak

Het oog wil ook wat

2007-03-18T10:14:00.000+01:00

Niet echt weer om met de fiets buiten te komen. Een extra rustdag dan maar. Omdat ik toch vroeg op was heb ik mijn weblog maar een beetje aangepast. Geen grote veranderingen, want zo een bloggenie ben ik ook weer niet.

Getest: racebanden

2007-03-15T21:24:00.000+01:00

In Fiets Magazine van deze maand staat een interessante test van nieuwe racebanden. Dit doen ze wel vaker, en het is altijd interessant om te weten wat die nieuwe bandjes presteren qua lekbestendigheid (doorprikkracht) en rolweerstand. Hieronder de toppers. De volledige test vind je in Fiets Magazine #3.

De Continental GP4000S, Schwalbe Ultremo en Vittoria Open Corsa EVO KS krijgen het maximum van de punten. De Ultremo is uiterst lekbestendig, en dat in combinatie met een relatief lage rolweerstand. Kies je voor de minste rolweerstand ga dan voor de Open Corsa's, maar de kans op lekrijden is dan wel wat groter. Je keuze moet je in elk geval niet laten bepalen door de prijs, alledrie de bandjes kosten zo'n 40 euro per stuk.

Ben je op zoek naar een goedkope trainingsband met hoge lekbestendigheid? Beneden de 20 euro (vaak al beneden de 15 euro te krijgen) biedt de Michelin Erilium dan het meeste waar voor je geld.

Een geslaagde eerste fietsweek

2007-03-12T21:31:00.000+01:00

De voorbije week was mijn eerste echte fietsweek, en ik kan met tevredenheid terugblikken. Met zo'n 400 kilometer op de teller heb ik mijn trainingsintensiteit gevoelig opgedreven.

Waar ik veel minder tevreden over kan zijn, zijn de pedalen van BBB die ik nog geen twee jaar geleden heb gekocht. Mijn rechter MountainGo pedaal brak zomaar in twee. Echt veel zijn die pedalen zelfs niet gebruikt, enkel voor winterse mountainbiketochten en in maart om het wegseizoen op gang te fietsen. Zou toch echt niet mogen.

Polar en infrarood

2007-03-09T13:16:00.000+01:00

Om mijn nieuwe Polar met de computer te laten communiceren heb ik infrarood nodig. Nu vond ik die polar infrarood interface veel te duur (40-50€), zeker omdat tegenwoordig alles via Bluetooth werkt. Dus waarom investeren in een verouderde techniek?

Daarom heb ik op het internet een goedkope USB-irDA adaptor gekocht. Je vindt ze op ebay voor nog geen 10 euro. Vandaag heb ik het eens uitgetest en het werkt zonder probleem. Je stopt de infrarood-adaptor in de USB-poort en windows start de installatie. Even de juiste driver (via de meegeleverde cd-rom) installeren en klaar is kees. Daarna de Polar software (PPP SW 3.02.007 of later) opstarten en via "opties>voorkeuren" je hardware profiel aanpassen (irDA). Volg nu de instructies in je handleiding om een verbinding tussen polar en computer te maken en je laadt je trainingsbestanden zo binnen. Poepsimpel.

Mocht het niet lukken kan je ook altijd een andere USB-poort proberen. Bij mij lukte het ook niet met de eerst poort.

Bijkomende (Engelstalige) info vind je hier

Cold Turkey door koffie?

2007-03-05T16:11:00.000+01:00

Zaterdagmorgen heb ik mijn laatste kop koffie gedronken (Zie vorig bericht). Gisteren ging alles nog goed maar vandaag weet ik (toch voor een klein deel) hoe een junk zich voelt. De ontwenningsverschijnselen laten zich voelen: stekende hoofdpijn en een algemeen slecht gevoel. Volgens sommige bronnen zou dit een week tot twee weken kunnen aanhouden? HELP!

Positiever nieuws: morgen is mijn eerste officiële rit naar het werk. Maar om de week goed te starten ben ik vanmorgen al naar het werk gereden. Ideaal was dat wel niet want het regende redelijk hard. Tja, No rain, no gain.

Geheelonthouder voor een maand!

2007-03-01T10:29:00.000+01:00

Gisteren heb ik mijn twee laatste Palmpkes va de maand gedronken. De maand maart ga ik immers als geheelonthouder door het leven, een maand lang bewust geen alcohol drinken. Waarom doe ik mijzelf dit aan?

Ten eerste om voor mijzelf te bewijzen dat ik niet verslaafd ben aan alcohol. Niet dat ik een zuiplap ben (verre van), ik heb het dan ook niet over lichamelijke verslaving, eerder een sociale verslaving. De scheiding tussen gelegenheidsdrinker en gewoontedrinker is vaak moeilijk te trekken. Waarom drink ik bijna altijd alcohol op café? Waarom vind ik een avondje uit zonder pintjes meestal maar een saaie avond?

Ten tweede om mijn lichaam te zuiveren, een grote lenteschoonmaak zeg maar. Om mijn lichamelijke zuiveringsinstallaties (lever en nieren) eens een maand te ontlasten. Dat doe ik door alcohol te bannen, en daarnaast weinig vetten (sowieso) en geraffineerde suikers te eten. Dus weinig tot geen chocolade, koekjes, cake, charcuterie, snoep en chips. Dat ik tegelijkertijd ook wat van mijn wintervet kan kwijtspelen is mooi meegenomen. Het moeilijkste zal ongetwijfeld het bannen van de caféïne worden. Koffie drinken is vooral een gewoonte, maar hier speelt ook het aspect lichamelijke verslaving mee. Ik drink dagelijks meer dan een liter koffie. De bedoeling is om dit in de eerste dagen van de maand stilletjes aan af te bouwen en zo ook de koffie volledige te bannen voor de rest van de maand.

Dit alles heeft natuurlijk ook met het fietsen te maken. Omdat maart dé maand van de opbouw is wil ik mij zo goed mogelijke voorbereiden. Zondagmorgen met een houten kop op de fiets past niet echt in dit plaatje. Tijdens het (intensief) fietsen wordt immers melkzuur geproduceerd in je lichaam. Als je zwaar op de lappen bent geweest heeft je lever het al druk om de alcohol af te breken, en dus geen tijd om het melkzuur aan te pakken. Het melkzuur stapelt zich op in de spieren en geeft bijgevolg krampen. Je prestatievermogen in het algemeen zal trouwens afnemen door alcoholgebruik.

Meer weten over sporten en alcohol? Klik hier.

Hartslagmeter: Polar S710i

2007-02-26T15:57:00.000+01:00

Sinds dit weekend heb ik eindelijk een opvolger voor mijn Polar M52 die vorig jaar de geest heeft gegeven. Het is opnieuw een Polar geworden, maar nu met heel wat meer functies. Met een adviesprijs van 340 euro is de Polar S710i wel geen goedkoop speelgoed, maar gelukkig hebben onze Duitse vrienden superpromoties waardoor er een groot stuk van de prijs af ging. De reden hiervoor is ongetwijfeld dat de S-serie geleidelijk aan vervangen wordt door de fietsspecifieke CS-serie, met de CS600 als kroonjuweel.

De S710i is trouwens het tweelingbroertje van de S720i, alleen is deze laatste in een roestvrijstalen uitvoering, maar met exact dezelfde functies. Naast de harslagmeting wordt ook de snelheid (draadloos) geregistreerd, en heeft het horloge een ingebouwde hoogtemeter én thermometer. Bovendien kan ik nog uitbreiden met een draadloze trapfrequentiesensor. Via infrarood worden alle gegevens van en naar de PC gestuurd. Met de meegeleverde Nederlandstalige software kan ik zo mijn trainingen analyseren en een mooi trainingslogboek bijhouden. Maar het zal ongetwijfeld nog even duren vooraleer ik alle functies van mijn nieuwe Polar heb ontdekt en uitgetest.

Wat de infraroodcommunicatie betreft heb ik wel al een eerste probleempje. Mijn laptop heeft geen infraroodfunctie, wel Bluetooth. Een eerste optie is de Infraroodinterface van Polar aanschaffen, alleen vind ik die nogal prijzig (40-50 euro) voor wat het is. Daarom dat ik voor een tweede optie heb geopteerd, namdelijk een USB-IrDA-device via internet kopen voor nog geen 10 euro. Niet geschoten is altijd mis, daarom dat ik het zo eens probeer.
Zie update(9/3/2007): Polar en infrarood

Een tweede probleem is dat de handleiding in het Duits is (want gekocht in Duitsland). Gelukkig vind je online ook een Nederlandstalige handleiding. Trouwens, op de bijgeleverde CD-ROM staat de gebruiksaanwijzing ook in het Nederlands. Dus eigenlijk is dit geen probleem.

Helemaal geen probleem is de garantie. Want de garantie van Polar geldt internationaal. Ook al heb je je toestel in Duitsland gekocht, dan nog kun je gewoon binnenstappen bij een erkende Polar Service Partner, in mijn geval Uurwerkatelier Frederix in Sint-Truiden. Zo heb ik dat trouwens ook gedaan met mijn vorige hartslagmeter.

De eerste woon-werkrit van het jaar?

2007-02-22T13:14:00.000+01:00

Het is mij dan toch gelukt om deze week een dag uit te zoek om naar het werk te rijden. Ook al voorspellen ze morgen een beetje regen, de honger naar de fiets is te groot. Zeker omdat ik dit weekend al niet met de fiets kan gaan rijden.

Vermits het 's morgens rond half zeven vrij donker durft zijn ben ik vanmiddag nog snel de stad ingetrokken om een nieuw voorlicht aan te schaffen. Mijn huidige voorlicht is in oktober 2004 al eens van de fiets gedonderd en hing sindsdien met plakband aan elkaar, hierdoor was het allergisch aan regen.

Tijd voor iets nieuw dus, iets robuuster. Uiteindelijk gekozen voor een oplaadbare versie(handig, want direct in het stopcontact) voorlicht van het voor mij onbekende merk SMART. Net geen 19 euro voor betaald dus moeten we er ook geen mirakels van verwachten. Het lampje dient vooral om gezien te worden, samen met een fluo vestje, en twee achterlichten moet dat wel haalbaar zijn.

Daarna nog snel even de Mediamarkt binnengewipt om nieuwe oortjes zodat ik morgen op weg kan met StudioBrussel op de achtergond. Het is trouwens al mijn derde paar oortjes. De vorige oortjes zijn beiden op identieke wijze aan hun einde gekomen.

Het wegseizoen is begonnen!

2007-02-19T12:30:00.000+01:00

Dit weekend mijn eerste wegritjes van het jaar afgewerkt. Ondanks de aanhoudende pijn aan mijn schenen (én een serieuze verkoudheid) heb ik het er dit weekend op gewaagd om twee keer op de fiets te springen. Na een maand stilzitten kon ik het echt niet meer houden. Op twee dagen tijd zo'n 110 kilometer bij elkaar gefietst, heel rustig, op souplesse en met zo weinig mogelijk hellingen. Nu is het vooral zaak van de conditie aan te scherpen, de intensieve ritten komen later wel.

Van de voorbereidende ritten naar het werk komt voorlopig weinig in huis. Deze week ga ik mijzelf de tijd (en rust) gunnen om van mijn verkoudheid af te raken, volgende week wordt het druk op het werk en de week nadien starten de woon-werkritten al. Zonder een doorgedreven voorbereiding gaat dat nog een harde dobber worden. Het zal zaak worden rustig te beginnen en in het achterhoofd te houden dat de prijzen pas in juni worden verreden. Goud halen in de Eddy Merckx wordt immers het hoofddoel van dit jaar.

Een echte pistier?

2007-02-08T12:21:00.000+01:00

Vandaag start in de Ethias Arena van Hasselt de tweede editie van de Lotto zesdaagse. En ik kan u in alle fierheid melden dat de piste er perfect bijligt. Ik heb er namelijk gisteren een uurtje op mogen rondrijden. Meteen mijn eerste ervaring op de piste. De eerste rondjes zijn natuurlijk wennen want een pistefiets heeft geen remmen en je benen stilhouden wil ook niet lukken wegens vast verzet. Vooral dat laatste bleek lastiger dan gedacht. Wanneer je je rug eens wil rechten of van positie wil veranderen moeten de benen blijven doortrappen.

Het meeste angst had ik eigenlijk voor de steilheid van de piste. Vooral na het zien van dit filmpje, en als je er voor staat lijkt het ook wel echt steil. Maar eens op de fiets valt dat goed mee, alleen wanneer je in de bocht een mederenner wil inhalen en je echt hoog moet rijden valt de steilheid weer op.

Ook opvallend is het gevoel van snelheid, je bent die 200 meter echt wel snel rond. Maar snel gaan gaat niet zonder moeite, je raakt ook snel vermoeid als je wat doortrekt. Snel rijden hou je dus wel een paar rondjes vol, maar nadien moet de voet toch weer even van het gaspedaal. Op het ene uurtje heb ik dan ook twee keer een pauze ingelast, want zonder drinken op de fiets in de droge lucht van de zaal maakt dat je tong en keel al heel snel als leer aanvoelen. Een bidon op een pistefiets is blijkbaar not done, lijkt mij ook wat gevaarlijk.

Zaterdag ga ik in elk geval terug, maar dan wel om te kijken hoe de 'grote' jongens het doen.

Ik op de piste: het bewijs:

Van het fietsfront geen nieuws

2007-01-29T16:22:00.000+01:00

Al twee weken weinig nieuws te melden. Sinds de testrit van de XTR heb ik niet meer op de fiets gezeten. Ook het lopen is voorlopig afgevoerd, al plan ik morgen wel terug een eerste rustig loopje. De pijn aan mijn scheenbenen is wel nog niet volledig weg maar ik ga het er toch op wagen.

Vanaf volgend weekend wil ik de wegritten hervatten. Voorlopig koester ik mijn laatste fietstocht (zie hieronder).

De examenkoorts slaat toe!

2007-01-25T15:50:00.000+01:00

Gisteren tijdens de les fietsmecanicien werden we er aan herinnerd dat de eerste maandag van mei ons eindexamen staat gepland. Op die ene dag zal worden bepaald of ik mij de rest van mijn leven "gediplomeerd fietsmecanicien" mag noemen. Niet onbelangrijk dus.

Het examen is eigenlijk doodeenvoudig: "een kaal frame volledig terug opbouwen", inclusief het spaken van wielen, en dan rijklaar afleveren aan de examinator. Wanneer de examinator heelhuids terugkeert van de testrit mag je je geslaagd noemen. Makkelijker gezegd dan gedaan dus.

Toen ik dit evenement in mijn agenda inschreef kwam ik tot een schrikwekkende vaststelling. Daags voordien is namelijk de Shimano Fiets Challenge.

Een zware fysieke inspanning met onmiddellijk erna mijn eindexamen? Is dat wel een goed idee?

het sojamelk experiment

2007-01-24T13:26:00.000+01:00

In mijn zoektocht naar gezonde, maar ook lekkere, voeding heb eens iets nieuws geprobeerd. Als ontbijt heb ik een hele tijd geleden de calorie- en suikerrijke ontbijgranen van Kellogg's afgezworen en ben ik overgeschakeld op muësli. Een mix van haver- en tarwevlokken, aangevuld met rozijnen en hazelnoten. Een muesli-ontbijt benadert de aanbreng van voedingsstoffen zoals in een gezond broodontbijt, maar is vetarmer.

Sinds deze week heb ik het menu wat aangepast en ben ik van gewone halfvolle koemelk overgestapt op sojamelk. Net als gewone melk is sojamelk een uitstekende bron van eiwitten, isoflavonen en B-vitamines, en dus erg voedzaam. Beiden hebben ongeveer ook evenveel vet. Het grote verschil is echter de samenstelling van dit vet. Er zijn heel veel verschillende soorten vet, met de klassieke indeling in verzadigde en onverzadigde vetzuren. Onverzadigde vetten zijn de ?goede? vetten, verzadigde de ?slechte?. Vet uit melk is voor ongeveer 2/3 deel verzadigd en voor 1/3 deel onverzadigd. Bij sojamelk is amper 15% van het vet verzadigd.

We zullen zien wat het wordt met dit experiment. Voor de smaak hoef ik alvast niet meer over te schakelen naar gewone koemelk want ik vind die sojamelk eigenlijk wel lekker.

Duatlon: de opgave!

2007-01-21T10:26:00.000+01:00

Met spijt in het hart! Vanmorgen uiteindelijk beslist om niet deel te nemen aan de duatlon van Zonhoven. Eigenlijk was het van vorige week al duidelijk dat er een probleem was. Ik heb namelijk last van 'shin splints', oftewel scheenbeenirritatie. Vorige week kreeg ik er zelfs last van tijdens het fietsen en gisteren (daags na het lopen) zelfs bij het gewoon stappen. Het lijkt mij veiliger om de boel niet te forceren. Een weekje rust en dan terug rustig beginnen lijkt mij de beste oplossing.

De oorzaak is zonder twijfel overbelasting. Doordat ik, als fietser, mij op relatief korte tijd wou klaarstomen voor een duatlon, en dus vooral aandacht heb besteed aan het lopen, heb ik mij waarschijnlijk wat vergallopeerd. Blijkbaar is het zelfs niet verwonderlijk, en eerder een bijna-zekerheid dat ik hier last van zou krijgen. Als wielrenner heb ik namelijk al een goede conditie, met uitstekende hartlongfunctie. Maar wat het lopen betreft ben ik eigenlijk een beginner. Maar dan wel eentje met een degelijk uithoudingsvermogen. Ik kan - conditioneel gezien - zonder probleem een uurtje lopen. Probleem daarbij zijn de volledig ongetrainde hardloopspieren en botten. Komt daarbij dat mijn lichaam niet gewoon is om zware schokken op te vangen, mijn lichaamsgewicht wordt immers gedragen wordt door een fiets.

Verzekerd op de fiets?

2007-01-19T21:48:00.000+01:00

Vandaag viel mijn oog op een klein maar interessant item in het magazine (#1/2007) van de Vlaamse Wielrijdersbond, namelijk een verzekering voor schade aan je fiets. Nu hebben de meeste fietsers zowiezo een familiale verzekering. Maar deze dekt enkel de schade die je aan derden veroorzaakt. Daarom is het nuttig ook een bijkomende verzekering voor je eigen lichamelijke schade te nemen. Dit kan door bijvoorbeeld aan te sluiten bij een federatie of overkoepelend organisatie, zoals bijvoorbeeld de Vlaamse Wielrijdersbond (VWB). Je moet voor je 25 euro lidgeld ook geen wonderen verwachten. Deze dekking is eerder beperkt, maar natuurlijk altijd beter dan niets. Wil je echt zorgenloos tegen de grond kwakken, ga je beter langs bij je verzekeraar voor een bijkomende polis. Maar tot nu toe was nergens sprake van schade aan je fiets. Blijkbaar broedt de VWB op het idee om dit voor haar leden aan te bieden. Geweldig nieuws zou je zeggen, maar er zijn wel een aantal valkuilen en kleine lettertjes!

Deze verzekering geldt enkel als bijkomende dekking wanneer er ook lichamelijke schade is. Dus enkel schade aan je fiets zonder medische kosten is niet gedekt.
Enkel nieuwe fietsen zijn te verzekeren voor een beperkte periode. Voor racefietsen is dat 3 jaar, voor MTB's amper 2 jaar.
De premie zou voor racefietsen 3,5% en voor MTB's 5,95% van de nieuwwaarde bedragen, jaarlijks te betalen.
Heb je een schadegeval dan krijg je bij een "total loss" natuurlijk niet de nieuwprijs uitbetaald. De afschrijfregeling is voor racefietsen 0,75% en voor MTB's zelfs 1,25%, vanaf de eerste maand.
Voorlopig is er geen sprake van een franchise. Het is dus onduidelijk of je tot een bepaald bedrag zelf voor de schade zal opdraaien.

Een voorbeeld:
Concreet zou dit betekenen dat je voor een nieuwe racefiets van 2500 euro per jaar een premie van 87,50 euro zal betalen. Rij je je fiets na 2 jaar volledig in de prak dan heb je zowiezo al 195 euro betaald aan premies. Zonder franchise krijg je dan ongeveer nog 2100 euro terugbetaald.

In bovenstaand voorbeeld verlies je ongeveer 600 euro. Maar zonder verzekering verlies je natuurlijk nog veel meer. Ieder zal voor zichzelf moeten uitmaken wat de beste oplossing is. Niet vallen is natuurlijk altijd het goedkoopst!

UPDATE (20/2):vanaf morgen kan je bij Callant Verzekeringen terecht voor een omnium (zowel diefstal als schade) verzekering van je fiets. Klik hier voor meer informatie. Let ook hier op de kleine letters. Zo betaal je bij diefstal nog altijd 20% uit eigen zak.

Shimano Bikegear 2007

2007-01-18T09:48:00.000+01:00

Eind vorige week aangevraagd en deze week al in de bus, de Shimano Bikegear 2007. Een handige boek met het volledige overzicht van alle producten die Shimano Benelux op de markt brengt. Dus niet alleen de Shimano componenten, maar daarnaast ook nog 17 andere merken op fietsgebied. Denk maar aan Parktool, Bell en Giro helmen, Michelin banden,...

Altijd handig om de specificaties van een bepaald product op te zoeken, zeker omdat de adviesprijs er bij vermeld staat. Zo weet je tenminste aan wat je je kan verwachten vóór je naar de lokale fietsenwinkel fietst.

Wil je zelf je exemplaar van Bikegear bestellen? klik dan hier.

Review: Shimano XTR

2007-01-15T14:25:00.000+01:00

Zoals gemeld in mijn vorig bericht heb ik dit weekend eens met echt topmateriaal mogen rondrijden. In het kader van de XTR promotour bood Shimano immers de kans om hun vernieuwde "XTR" uit testen. Vermits ik zelf met een mountainbike van Thompson rij koos ik nu ook voor een Thompson, maar dan wel het topframe, de X-Line Carbon. Om mij een voormiddag uit te leven kreeg ik van Shimano dus een fiets in mijn handen geduwd van om en bij de 4.000 euro. Nice!

Met mijn Thompson Mach 5 als referentiemateriaal is de X-line echt wel een paar klassen hoger (dat geldt trouwens ook voor de prijsklasse). Dat voel je in de eerste plaats aan het gewicht, zeker in een beklimming wanneer de zwaartekracht begint mee te spelen. Naast het gewicht heb je door de hogere stijfheid van het frame ook een beter gevoel op je fiets, meer controle, en dat voel je bijvoorbeeld goed in de afdalingen of bij snelle passage van een singletrack. Wat de dempende eigenschap van carbon betreft heb ik hier altijd al mijn twijfels gehad, en ik ben nog steeds niet overtuigd. Een gevoel van verhoogd comfort heb ik in elk geval niet kunnen waarnemen.

Over de XTR-groep dan....

Mijn fiets was uitgerust met de RapidFirePlus schakelgrepen. Die kan je trouwens ook terugvinden bij de XT en LX-groep voor 2007. het verschil, de "plus", met de normale, vroegere Rapid Fires is dat je nu aan beide hendels zowel kan trekken als duwen. Dit wordt Two way Release genoemd. Vroeger was de kleine hendel enkel met de wijsvinger te bedienen (trekken), maar nu dus ook met de duim (duwen). Shimano claimt dat je snel die wijsvinger zal weglaten en de bediening aan je duim zal overlaten. Daar heb ik tijdens de rit eigenlijk weinig van gemerkt. Ik heb het wel een aantal keer geprobeerd, maar toch herviel ik telkens in mijn oude gewoonte om de grote hendel met de duim en de kleine hendel met de wijsvinger te manipuleren. Blijkbaar macht der gewoonte die er in één rit niet uit te krijgen is. Misschien dat dit na verloop van tijd wel lukt?

Wat wel een opmerkelijke verbetering is de zogenaamde "Instant Release", enkel terug te vinden op de XTR trouwens. Dit betekent dat de schakelbeweging wordt gestart vanaf het moment dat je de schakelhendel in beweging brengt. Hierdoor kan je merkelijk sneller schakelen. De Multi Release, waarbij het mogelijk wordt meervoudig te schakelen met één schakelactie kon mij dan weer minder bekoren. Bij een korte beweging schuift de versnelling één tandkrans op, bij een langere beweging twee kransen. In al mijn hevigheid actveerde ik soms de Multi Release terwijl dit eigenlijk niet de bedoeling was. Over de schakelprecisie kunnen we kort zijn: perfect, snel een accuraat. Op ergonomisch vlak liggen de schakelgrepen trouwens goed in de hand, dus ook hier heeft Shimano geen steek laten vallen. Al was dat vroeger vooral een probleem van de Dual Control-grepen.

Op het trapmechanisme was niets aan te merken. De traparmen en trapas zullen wel weer wat lichter en stijver zijn maar het viel niet bijzonder op. De ondergrond was niet extreem modderig dus een waterdichte test op "chainsuck" was het niet echt. Het middenblad uit titanium, met een carbon binnendeel, zou in elk geval merkbaar slijtvaster moeten zijn, zeker in vergelijking de vorige XTR-kettingwielen.

Voor het eerst op stap met schijfremmen. Het gewichtsverschil met mijn V-brakes was, door de lichte fiets en groep, hoegenaamd niet merkbaar. Wel merkbaar was de enorme remkracht, die desondanks goed doseerbaar bleef. Ik ben nooit een fan van schijfremmen geweest, zeker niet op Belgische bodem, maar nu ben ik toch al meer opgeschoven richting schijfremmenkamp.

Save the best for last! De grootste verassing waren voor mij de wielen. Ongelooflijk hoe snel je kan optrekken met die vlieggewichten (1525 gr). Met deze wielen win je na elke bocht enkele meters dan wanneer je met standaardwielen zou rijden.

Tensotte nog een woordje over het design. De "X" staat duidelijk centraal in de vormgeving. Dat zie je mooi aan de achterderailleur. Niet echt functioneel, maar het oog wil ook wat. Zeker voor die prijs.

Alleen maar positieve commentaar? Dat mag ook wel als gewoon bent van met een mountainbike rond te rijden die 4 keer minder kost. Al was er één groot minpunt, en dat waren de banden. Door Shimano waren alle fietsen voorzien van zomerbandjes. Op de veldwegen kon ik er goed mee uit de voeten. Maar in het bos en op de echt modderige stroken was het soms echt een slijkballet om recht te blijven. Twee keer is dat mij niet gelukt, met een gezwollen rechterpols een een gehavende knie als gevolg. Tja... no pain, no gain!

Nuttige Links:
Homepage Shimano XTR
Folder Shimano XTR PDF (NL)

MTB: TT Lovenjoel

2007-01-14T19:44:00.000+01:00

Vandaag een toertocht in Lovenjoel gereden. Over de tocht zelf kunnen we kort zijn. Veldwegen tot aan Meerdaelwoud, daar dan wat via de grotere verbindingswegen en delen van de BLOSO-route door het bos baggeren en dan weer via veldwegen naar Lovenjoel-Bierbeek.

Voor mij was het vandaag de generale repetitie voor mijn eerste duatlon van volgende zondag. Snel begonnen en er eens goed de pees op gelegd. Dat ging redelijk vlot. In totaal zo'n 44 kilometer in goed twee uur tijd.

Vooral in de berop voelde ik mij echt goed. Al kon dat natuurlijk ook te maken hebben met de fiets waar ik op reed. In het kader van de XTR-promotour mocht ik vandaag immers met een Thompson X-line rondrijden, volledig gemonteerd met de nieuwe Shimano XTR-groep. Alleen jammer van zomerbandjes, hierdoor ben ik twee maal redelijk zwaar ten val gekomen.

Verslag van de fiets en de XTR-groep vind je hier!

Leuke link: recyclagetips (voor fietsers)

2007-01-12T12:10:00.000+01:00

In het fietswereldje heeft recyclage, of beter hergebruik, al eerder geleid tot succes. Wie herinnert zich niet de Flying Scotsman, Graeme Obree, die in 1993 het werelduurrecord brak met een zelfgemaakt fiets bestaande uit onderdelen van een wasmachine (eigenlijk waren enkel de lagers afkomstig uit een wasmachine). Vorig jaar verscheen trouwens een film over het leven van deze excentrieke wielrenner (zie trailer hieronder).

Voor wie nu zelf Graeme Obree in het klein wil spelen heb ik alvast enkele ideeën:

Afstandsmeter voor voorbijrazend verkeer

Bijkomende tips of revolutionaire ideeën zijn altijd welkom!

Leuke link: www.cervelo.tv

2007-01-11T15:09:00.000+01:00

Via Peter Huisman kwam ik terecht op Cervélo TV. Als trotse bezitter van een Cervélo Soloist Team moet ik dit natuurlijk goed vinden. Je vindt er allerlei filmpjes over de fietsenfabrikant, maar ook over het team (CSC) dat met deze juweeltjes op wielen mag rondrijden.

Nieuw in de Cervélo-reeks voor 2007 is trouwens de Cervélo Soloist Carbon-SL. SL staat ongetwijfeld voor Super Licht want het frame zit zo rond de kilo. Net zoals bij alle Cervélo's is er ook gedacht aan de aerodynamica. Was de gewone Soloist Carbon nog in schreeuwerig rood dan is deze nieuwe versie echt wel prachtig, in sobere zwart/wit uitvoering (alleen jammer van de rode details op de Wolf-voorvork). Ik zou onmiddellijk willen ruilen, alleen het prijskaartje van 4300 euro, enkel voor het frame, is er te veel aan!

PS: klik op de afbeelding voor een detailfoto.

Zelf een wiel spaken: de theorie

2007-01-10T15:19:00.000+01:00

Vanavond mijn eerste les fietsmecanicien van het nieuwe jaar. Na verschillende lessen over hydraulische remsystemen en verende voorvorken staat er een herhaalles "wielen spaken" op het programma. Tijd om de theorie nog eens te herhalen.

Ervan uitgaand dat je de juiste spaaklengte hebt gekozen aan de hand van de afmetingen van je velg en naaf kan je beginnen met het invlechten van het wiel. Het meest gebruikte patroon is 1 over 3 gekruist, en dat leren we dan ook in de les. Al werken alle spaakpatronen volgens hetzelfde principe, namelijk dat iedere spaak een evenredig deel van de totale belasting op zich moet nemen. Het vlechten zelf gebeurt in 4 ronden. Als je je hoofd er een beetje bij houdt is er niets moeilijk aan.

In de eerste ronde leg je de velg plat op tafel met ventielgat van je weg, aan de overzijde dus. Kijk nu welk gat, links van het ventielgat, wat hoger ligt. Dit is ofwel het gat direct links van het ventielgat, ofwel het volgende gat. Heb je het juiste gat gevonden dan gebruiken we dit voor de eerste spaak. De naaf ligt in het midden van je velg, met de body naar boven. Steek de eerste spaak nu van boven naar beneden in een willekeurig gat van de naafflens en bevestig ze d.m.v. een nippel in het velggat dat je eerder had bepaald. De tweede spaak steek je in de naaf in het tweede gat links van de eerste spaak. Bevestig ze in de velg in het vierde gat links van de eerste spaak. Blijf dit herhalen tot je helemaal rond bent.

De tweede ronde starten we door de velg om te draaien, zodat de lege naaf naar boven ligt. Het ventielgat ligt nog steeds van je weg. De eerste spaak van de eerste ronde ligt nu rechts van het ventielgat. Het velggat waarin de eerste spaak van de tweede ronde moet worden gemonteerd ga je als volgt bepalen. Het moet ten eerste rechts van het ventielgat liggen, en ten tweede zo dicht mogelijk bij het ventielgat. Dit wordt dus het eerste of tweede gat rechts van het ventielgat, afhankelijk van waar de eerste spaak van de eerste ronde werd gemonteerd. In de naafflens nemen we het gat dat net links of net rechts (de gaten staan immers niet loodrecht boven elkaar) boven het gat van de eerste spaak zit. Die spaak steken we ook weer van boven naar onder en monteren we in het juiste gat (zie hierboven). De volgende spaken monteren we zoals in de eerste ronde, dus in de naafflens in het tweede gat links van de vorige spaak en in de velg in het vierde gat links van de vorige spaak.

In de derde ronde draaien we de velg weer om. We nemen het gat links van de allereerste spaak. Dit kan ofwel naast de eerste spaak van de tweede ronde liggen, ofwel naast een leeg gat. Ook dit gat moet wat hoger liggen t.o.v. het ventielgat. Om het juiste gat in de naaf te bepalen steken we een spaak in het juiste gat van de velg Leg de spaak nu over de eerste spaak van de eerste ronde én laat ze nog twee gemonteerde spaken kruisen. Neem nu het gat in naaf volgend op het gat waar de derde gekruiste spaak gemonteerd is. Eens het juiste gat bepaald kan je de spaak monteren, maar steek ze wel van onder naar boven. Vertrekkend vanaf de naaf moeten de eerste twee spaken die je kruist onder deze spaak gemonteerd worden. De derde spaak (de eerste spaak van de eerste ronde) moet dan boven je spaak liggen. De volgend spaken monteer je ook van onder naar boven. In de naaf gebruik je de overblijvende gaten en in de velg monteer je een spaak om de vier gaten. Niet vergeten telkens over twee en onder de derde spaak te kruisen!

Draai het wiel nu om voor de vierde ronde. In de velg kiezen we het overblijvende (het derde of vierde) gat dat rechts van het ventielgat lig. Ook dit gat moet wat hoger liggen dan het ventielgat. In dat gat steken we een spaak en kruisen ze met de eerste spaak van de derde ronde én de twee volgende spaken van dezelfde wielzijde. Neem het naafgat volgend op de derde gekruiste spaak. Monteer volgens hetzelfde principe als de derde ronde. Ook voor de overblijvende gaten is dezelfde methode van toepassing.

Controleer nu of je nergens een foutje hebt gemaakt:

Zijn alle spaken correct over drie gekruist?
Wijzen de spaken bij het ventiel uit elkaar zodat er straks voldoende ruimte is om makkelijk je band te kunnen oppompen?

Tenslotte draai je alle nippels zover aan dat er nog ongeveer 1 mm draad overblijft. Hiermee wordt er voor gezorgd dat alle spaken vrijwel dezelfde spanning hebben na het invlechten. Nu kan je beginnen aan het recht en rond maken van je wiel, maar daar kom ik later nog op terug. Eerst nog eens goed opletten in de les vanavond.

PS: Dit is natuurlijk maar één vlechtmethode. Half november waren we met de les te gast bij SAPIM om een te kijken hoe het er in zo'n spakenfabriek aan toe gaat. Achteraf werd er nog een workshop "wielen spaken" gegeven door een mecanieker bij een ProTourploeg. Zijn manier van spaken was helemaal anders, waarbij eerst de ene en pas nadien de andere zijde van het wiel werd gevlochten. Wie zijn methode eens wil bekijken, mail for scan (Mfs).

Duatlon: een koppeltraining

2007-01-07T17:42:00.000+01:00

Om binnen twee weken toch niet helemaal een mal figuur te slaan heb ik vandaag een koppeltraining afgewerkt. Zo een koppeltraining betekent dat je oefent op de overgang van het fietsen naar het lopen en omgekeerd. Als je op training enkel of fietst of loopt lijkt het logisch dat je wel beter wordt in elk van deze sporttakken, maar dan heb je nog niet getraind op de overgang. En omdat je beenspieren de overgang van lopen naar fietsen niet altijd goed verwerken moet je hen leren om die switch te maken. Tegelijkertijd leer je ook hoe je best je materiaal plaatst om snel de wissel te kunnen uitvoeren. Waar leg je best je helm? hoe snel van schoenen wisselen, ...

De noodzaak van de koppeltraining was mij duidelijk, nu nog de vraag; hoe pak ik dit aan? Er zijn namelijk twee mogelijkheden. Ofwel train je echt op de overgang zelf en maak je kleine rondjes met heel wat wissels. Ofwel probeer je eerder de wedstrijdomstandigheden na te bootsen met langere trainingsafstanden en minder wissels. Omdat het mijn eerste koppeltraining was besloot ik mijn beenspieren niet te zeer te belasten en koos ik voor de de mindere wissels en de langere afstand, en maakte ik er dus een echte run-bike-run van.

Om de beenspieren in "loopstand" te plaatsen liep ik eerst een rondje van drie kilometer. Nadien sprong ik op de fiets richting Hannuit om daar op het plaatselijk mountainbikeparcours in te pikken. Bedoeling was zo'n 30 kilometer te rijden, uiteindelijk bleken het er 39 km. Afronden deed ik opnieuw met het looprondje van 3 kilometer.

De overgang van lopen naar fietsen, en daarna terug lopen, ging eigenlijk vlotter dan ik had gedacht. Enkel bij het fietsen had ik eerst wat lood in de benen. Natuurlijk heb ik deze training niet op snelheid afgewerkt, dus waarschijnlijk dat dat er ook toe doet. Bij de tweede loop wel wat last van opkomende krampen in mijn kuiten, maar nog goed te verdragen.

Al bij al ben ik heel tevreden, met vandaag een totaaltijd van 2 uur en 6 minuten moet ik (hopelijk) niet vrezen dat ik binnen twee weken zal afgaan. "Afzien" daarentegen, daar twijfel ik niet aan!

Klaar voor de duatlon?

2007-01-03T08:44:00.000+01:00

Vanavond staat er weer een looptraining op het programma. Met mijn rondje van 5 kilometer probeer ik mij voor te bereiden op een duatlon later deze maand. Om eens te testen waar ik nu eigenlijk sta heb ik vorige week een testloop gedaan. Met een strak tempo, maar zonder echt in het rood te gaan, wilde ik eens zien waar mijn basissnelheid ligt. Ik kwam uit op 23 minuten, met als verzachtende omstandigheden een strakke wind en het feit dat ik de dag voordien ook al een rondje had gelopen. Ik maak mij dus sterk dat 4 minuten per kilometer, zeker in het heetst van de strijd, haalbaar moet zijn. Veel zal natuurlijk afhangen van de ondergrond in Zonhoven.

Gezien de uitslag van vorig jaar moet ik met die 4 minuten per kilometer, of iets meer, er toch in kunnen slagen om met de eerste helft van het deelnemersveld op de fiets te springen. Vanaf dan zien we wel. Want zoals ik eerder al heb gezegd, het is gewoon om een nuttige invulling te geven aan mijn wintertraining, zonder enige doestelling of aspiratie.

MTB: Namen

2006-12-30T16:16:00.000+01:00

Met een beperkte delegatie trokken we vandaag richting Namen voor een eerste kennismaking met de vaste MTB-routes aldaar. Alle routes vertrekken vanop de "Esplanade" bovenop de Citadelle. Het was op de grote parking wel even zoeken naar het overzichtsbord van de routes, maar uiteindelijk konden we op weg voor de blauwe (Erpent) tocht.

Het begon al lekker met een redelijk technische afdaling van de Citadelle, de overvloedige regen had net niet voor een glijbaan gezorgd. Die regen zou ons het hele parcours parten spelen. Vooral op de technische afdalingen, met redelijk wat spoorvorming, was het vaak glibberig. Een ander minpunt van deze route zijn de fietsonvriendelijke obstakels zoals een poortje of draaihekjes. Voor de rest was het de moeite waard, zeker gezien de beperkte verplaatsing. Alleen jammer dat we in Wierde het spoor bijster waren, en via de grote weg terug naar Namen moesten. Lag het aan onze onoplettendheid of is de bewegwijzering onvoldoende? In elk geval hangen de pijltjes soms wel op de meest bizarre plaatsen.

Veel (fiets)plezier in 2007!

2006-12-27T16:03:00.000+01:00

Het jaar loopt stilaan op zijn einde. Iedereen zit weer vol nieuwe plannen (de Marmotte? de Eddy Merckx?) en goede voornemens. Als de Kerstkalkoen is verteerd en de laatste slok Champagne is weggespoeld, is het weer tijd om de riem wat aan te spannen. Voor wie wat kilo's wil kwijtspelen vind je hier wat tips om verstandig af te vallen.

Het einde van het jaar is altijd goed om nog eens terug te blikken. Dit jaar was voor mij in elk geval het meest vruchtbare jaar uit mijn jonge fietsgeschiedenis, 9706 km op de weg, 278 km in het bos en al lopend ook nog zo'n 183 km afgelegd. Nu is het aan mij om dit in 2007 minstens te evenaren!

Verder rest mij iedereen een gezond fietsjaar toe te wensen! Want 2007 wordt blijkbaar het jaar van de fiets!

Nuttige links:
persmededeling "jaar van de fiets"

MTB: toertocht in Bilzen

2006-12-23T15:43:00.000+01:00

Voor het eerst dit najaar met de mountainbike een georganiseerde toertocht gereden, in Bilzen deze keer. Nu ben ik geen grote fan van zulke georganiseerde evenementen, veel te veel volk op een beperkte ruimte brengt het slechte in de mens naar boven. Gelukkig was het aantal deelnemers (zo'n 300) beperkt en kon er overal vlot worden ingehaald.

Het parcours (38 km) was, de streek in acht genomen, meer dan voldoende. Voor het grote deel werd de BLOSO-route gevolgd, al was het in omgekeerde zin. De natte, en daardoor zware, ondergrond maakte sommige stroken wat zwaarder. Op zo een zware modderstrook ging ik onderuit (heb dringend nieuwe banden nodig), en kwam met mijn hoofd onzacht neer tegen een houten paaltje. Op die momenten ben ik blij dat ik NOOIT zonder helm rij en daardoor was het weer een val zonder gevolgen.

Op de organisatie was helemaal niets aan te merken, perfect gepijld, bewaakte fietsstalling, ruime bevoorrading met soep en warme chocomelk en wasmogelijkheden voor fietser én fiets. Meer moet dat echt niet zijn.

Bij de start kregen we ter promotie nog een energiedrankje in ons handen gestopt: PEP met Fruitpunch-smaak van EXRA. Een drankje op basis van Guarana, dit is een kruid uit de Braziliaanse jungle dat al eeuwen bekend staat om zijn energieverhogende eigenschappen. Natuurlijk valt over smaken niet te twisten, maar echt lekker vond ik het niet. Het deed mij een beetje aan hoestsiroop denken. Misschien dat de andere smaken (orange of Lime) wel lekker waren?

Nuttige Link:
Sfeerfilmpje Fons Moors (via http://www.fonsmtb.be/)

Op zoek naar een nieuwe vork!

2006-12-21T11:34:00.000+01:00

Gisteren in de les fietsmecanicien mijn voorvork eens opengegooid. Maar even snel terug dichtgedaan want het was geen fraai zicht.

Drie jaar gebruik, vooral in natte en modderige omstandigheden, hadden mijn basisvork, een RockShox Judy TT (bouwjaar 2003), in elk geval geen goed gedaan. Een bruin, vettig papje liep uit de vokschachten, alles zat onder een smerige smurrie en de vorkbenen waren duidelijk uitgeschuurd.

Voorlopig heb ik alles terug zuiver gemaakt en ingevet, maar de enige duurzame optie is op zoek gaan naar een nieuwe vork. En die dan wel regelmatig onderhouden. Wordt vervolgd....

review: DVD bike Repair

2006-12-20T12:51:00.000+01:00

Vandaag een vrije dag en mij eens voor TV genesteld. Op het programma de dvd "Bike Repair" (20 euro via http://www.beeldtaal.be/). Met 100 minuten tips en tricks over het onderhoud, poetsen en smeren van je fiets. Met daarnaast nog wat extra's over de juiste bandenkeuze, onderhoud van veersystemen en tips van de pro's (oa. Barbara Blatter) over rij- en kijktechniek op de mountainbike.

De DVD begint met tips van de vakman en trapt daarbij een aantal open deuren in. Iedereen weet onderhand wel dat je de handleiding moeten lezen (en volgen), dat goed materiaal het halve werk is, dat je best een fietsstandaard gebruikt (en je fiets dus niet op z'n kop zet zoals op de tekening hierboven) en dat je (zeker bij carbon) de juiste aandraaimomenten moet respecteren. Maar eens dit verplicht nummertje achter de rug wordt de DVD wel echt interessant.

Het poetsen en smeren van je fiets komt heel uitgebreid aan bod. Het begint met het ontvetten van alle draaiende onderdelen, als je fiets heel smerig is kan je best eerst spoelen, daarna wassen met een mild afwasmiddel, afspoelen, drogen, smeren en opblinken. Natuurlijk als je dit volledig opvolgt ben je een halve dag bezig moet poetsen. Zoals steeds wordt de hogedrukreiniger afgeraden, maar wil je hem toch gebruiken doe het dan met een maximale druk van 90 bar en hou de straal schuin naar beneden. Wat de smering betreft doe je dit best niet met een spuitbus. Na het aanbrengen goed laten intrekken en daarna het overtollig vet afwrijven, overtollig smeermiddel trekt toch alleen maar vuil aan. Nadien komt ook nog het reinigen van de remkabels en balhoofd aan bod. Onderdelen die zeker bij het mountainbiken serieus afzien.

De belangrijkste onderwerpen wat betreft het onderhoud van je fiets komen ook aan bod. Het begint met het vervangen van een band, zeker voor absolute leken interessant omdat alles mooi wordt getoond. Daarna komen ook nog het vervangen van remblokken en instellen van de remmen, met de nodige aandacht voor schijfremmen. Vooral het inremmen bij het eerste gebruik wordt sterk benadrukt. Ook het overbekende probleem van het slepen van de remschijven wordt behandeld. Er wordt beweerd dat wanneer je wiel 10 omwenteling kan maken zonder dat het stilvalt door het slepen, dat er dan eigenlijk zo geen groot probleem is. Het vervangen van de remolie en ontluchten van hydraulische remmen wordt ook mooi in beeld gebracht. Daarnaast is er ook de nodige aandacht voor de "reguliere" afstellingen aan de fiets zoals afstellen van de achter- en voorderailleur of het bepalen van de kettinglengte.

Zoals gezegd zijn er ook nog wat extra's op deze DVD. Het eerste item gaat over veersystemen, zowel verende voorvorken als dempers. Met vooral voor de leek heel wat interessante informatie over de juiste afstelling. Het tweede item, en voor mij ook heel interessant, gaat over de banden. Niet alleen de juiste bandenkeuze voor een bepaalde ondergrond maar ook over de juiste bandendruk. Rijders van 70 kg wordt aangeraden met 2 à 2,5 bar te rijden, een rijder van 75 kg al met 2,5 tot 3,5 bar. Voor smalle banden (<1,50").

Conclusie: Ik vond dit een zéér leerrijke DVD, zeker in het gedeelte over het onderhoud wordt op een eenvoudige, maar toch volledige, manier uitgelegd hoe je dit zelf kan doen. Ook de mountainbiker blijft niet in de kou, en krijgt meer dan voldoende informatie over het onderhoud en het afstellen van schijfremmen en veersystemen. Voor wie dus zelf wil sleutelen aan zijn/fiets is die 20 euro een zéér goede investering.

MTB: Sankt-Vith

2006-12-18T11:34:00.000+01:00

Na twee weken geleden Malmedy en omstreken te hebben verkend was deze zondag Sankt-Vith aan de beurt. Samen met een kompaan trok ik in alle vroegte richting Ardennen. In Sankt-Vith mankeert het in elk geval niet aan parkeerplaatsen dus je kan je wagen er vlot kwijt.

Goed ingeduffeld trokken we dan op weg om de Waterroute (route 3) te rijden. Na wat zoekwerk hadden we het startpunt (gemeentehuis/toeristische dienst) gevonden en konden we op weg. Echt zwaar is het parcours niet, maar door de overvloedige regenval van de voorbije dagen lag het er wel goed vettig en modderig bij, waardoor het toch nog lastig werd.

Het werd nog extra lastig gemaakt doordat er blijkbaar met zwaar materiaal (bosbouwvoertuigen) een aantal bossen zijn gerooid. Niet alleen waren de paden stukgereden, ook enkele bomen, waarop de pijltjes zijn bevestigd, waren verdwenen. Uiteindelijk zouden we meer dan 10 kilometer omrijden om de juiste route te vinden. Om dit in het vervolg te vermijden heb ik mij vandaag de gratis overzichtskaart van de mountainbikeroutes in de Oostkantons besteld.

Volgende week houden we het wat dichterbij huis en staat de Alden Biesen Kerstmountainbike (Bilzen) op het programma.

Bike for life: fietsen voor het goede doel!

2006-12-15T10:20:00.000+01:00

Vaak worden motorrijders geroemd om hun onmetelijk groot hart. Maar ook fietsers, en zeker wielertoeristen en wielrenners, spannen de kuitspieren dikwijls voor het goede doel. Denk bijvoorbeeld aan Ride for the Roses, een fietstocht ten voordele van de kankerbestrijding en oorspronkelijk een initiatief van meervoudig Tour de France-winnaar Lance Armstrong. Maar daarnaast bestaan er nog ontelbare andere, kleinschalige initiatieven van en voor wielrenners om geld in het bakje te krijgen voor de goede zaak.

Studio Brussel, mijn favoriet radiostation, biedt nu de unieke kans om het aangename aan het nuttige te koppelen. Via Ebay veilen ze namelijk heel wat unieke evenementen. De opbrengst van deze veilingen gaat helemaal naar Rode Kruisprojecten voor slachtoffers van landmijnen. En voor fietsfanaten zijn er een aantal niet te versmaden aanbiedingen.

Zo kan je samen met veldrijder Bart Wellens en het Fidea Cycling-team een training afwerken. Onderweg kun je dan een babbeltje slaan en tips en tricks ontfutselen aan de winnaar van de laatste wereldbekerwedstrijd. ~~Wel snel zijn want deze veiling loopt morgenvroeg om 8 uur al af. Op dit moment staat de teller op 255 euro. Dit betekent amper 50 euro per persoon, want je mag 4 vrienden meebrengen.~~
UPDATE: Veiling is afgelopen en heeft 536,50 euro opgeleverd.

Heb je het eerder voor het mountainbiken dan zegt een MTB-rit met ex-wereldkampioen Filip Meirhaege je misschien meer? ~~Hier heb je nog tot volgende week vrijdag om een bod te plaatsen. Het hoogste bod tot nu toe is 275 euro, maar ook hier mag je weer 4 vrienden meebrengen. Een koopje dus.~~
UPDATE: Veiling is afgelopen en heeft 1220(!) euro opgeleverd. Winnaar is een mountainbiketeam uit Gent (Team Skelle),

Voor wie zijn fiets deze winter al aan de haak heeft gehangen en is overgeschakeld op alternatieve sporten is de zwemsessie met Evy Gruyaert misschien interessant. De dolfijnen krijg je er gratis bij! ~~Hier moet je wel wat dieper in de buidel tasten, het hoogste bod staat al boven de 3000 euro!~~
UPDATE: Veiling is afgelopen en heeft 3300(!) euro opgeleverd.

Natuurlijk heeft StuBru ook oog voor mensen met minder centen of mensen die de winter binnenshuis doorbrengen. Naast de knetterende open haard kan je dan herinneringen ophalen aan de grootse prestaties van Eddy Merckx, in een door de grootmeester gesigneerd fotoboek.
UPDATE: Veiling is afgelopen en heeft 330 euro opgeleverd.

Mijn bijdrage aan dit initiatief zal er voorlopig in bestaan aanwezig te zijn op de "Party For Life" op 23 december in Leuven. Met oa de Arsenal, dj' s Starski & Tonic, Buscemi, Gerrit Kerremans en als headliner "Discobar Galaxie"

Ook in Nederland loopt een gelijkaardig initatief op 3FM. Al zijn de Ebay-veilingen niet zo fietsgericht, het is voor hetzelfde goede doel! Doen dus!

Fietskalender 2007

2006-12-12T09:33:00.000+01:00

De fietskalender voor het komende jaar krijgt stilaan vorm. Tot aan de winterduatlon van Zonhoven zal mijn training vooral bestaan uit looptrainingen en een wekelijkse mountainbiketocht, eventueel aangevuld met een duurtraining op de weg (als het weer en mijn agenda het toelaten).

Daarna is het terug al fiets dat de klok zal slaan. Het woon-werkseizoen start in 2007 op dinsdag 6 maart. Ter voorbereiding zal ik vanaf februari wekelijks één dag naar het werk rijden. Om dat in alle veiligheid te kunnen doen ben ik van plan tegen dan een voorwiel met naafdynamo te vlechten. Tegelijkertijd oefen ik ook nog voor mijn opleiding fietsmecanicien.

Net zoals vorig jaar staan er ook een aantal cyclosportieven op de agenda. Na een jaartje van de kalender te zijn verdwenen is er in 2007 opnieuw de Shimano Fiets Challenge. Afhankelijk van het vormpeil rij ik ofwel zowel de MTB als de RACE-versie ofwel enkel de race op zondag. Midden juni volgt dan de Gran Fondo Eddy Merckx. Hierin goud halen wordt voor mij de uitdaging van het jaar. Tussendoor rij ik op 19 mei dan ook zeker nog de lokale heldentocht "Landen - Trois Pont - Landen". Hierdoor moet ik met spijt in het hart dan wel de Waalse Pijl laten schieten. Begin augustus plan ik dan mijn eerste deelname aan de Sean Kelly. Ook de Vélomédiane Claude Criquielion van begin september en La Charly Gaul van midden september staan nog op de wishlist.

Uitdagingen 2007:

Zaterdag 5 mei: Shimano Fiets Challenge:

MTB (60 km)
Startplaats: Vaals (NL)

Zondag 6 mei: Shimano Fiets Challenge:

Cyclo (150 km)
Startplaats: Vaals (NL)

Zaterdag 19 mei: Landen - Trois Pont - Landen:

Toertocht (215 km/3000 hm)
Startplaats: Landen

Zaterdag 16 juni: Gran Fondo Eddy Merckx

Cyclo (165 km/3500 hm)
Startplaats: Hamoir

Zaterdag 4 augustus: Sean Kelly

Toertocht (132 km/2500 hm)
Startplaats: Vielsalm

~~Zaterdag 1 september:~~ ~~Vélomédiane Claude Criquielion~~

~~Cyclo (172 km/3300 hm)~~
~~Startplaats: La Roche~~

~~Zondag 9(?) september: X-treme Godefroy~~

~~MTB (160 km)~~
~~Startplaats: Bouillon~~

Zondag 16 (?) september: La Charly Gaul

Cyclo (169 km/1900 hm)
Startplaats: Contern (LUX)

Update 11/01/2007: De zomervakantie is deze week vastgelegd. Van 1 t.e.m. 8 september vertoef ik in het zuiden van Frankrijk. Dit heeft natuurlijk zijn weerslag op mijn planning.

Een nieuwe cockpit: Sigma BC-1606L

2006-12-11T12:43:00.000+01:00

Voor het eerst dit jaar nog eens de Bloso-route van het Meerdaalwoud gereden. Gisterenmorgen goed vroeg vertrokken. Door dat vroege uur konden we onze auto makkelijk kwijt op de parking aan de sporthal in Bierbeek. De rode route heeft geen noemenswaardige hindernissen, dus ideaal als opwarmertje. Nadien de blauwe route met als hoogtepunt de gekende klim aan de Kluis. Het parcours is niet wauw, maar wel het beste MTB-alternatief zo dicht bij huis.

Volgende week ga ik terug naar de Oostkantons. Nog eens genieten van het echte mountainbiken in Sankt-Vith. Tegen die tijd heb ik hopelijk mijn nieuwe cockpit geïnstalleerd. Na mijn slechte ervaring met de draadloze versie van Sigma (BC 1600), terwijl de draadversie wel degelijk werkte, heb ik opnieuw gekozen voor een draadloze (digitaal deze keer) fietscomputer. Bij het mountainbiken geeft dit toch een aantal voordelen: de draad kan nergens achter blijven hangen, en wanneer je je vork demonteert om de lagers te smeren moet je je snelheidssensor niet steeds demonteren.

Mijn nieuwe aanwinst is de Sigma BC-1606L DTS Wireless. L staat voor (back)Light, ideaal om ook in het donker oog te hebben voor je ritgegevens. Verder zijn zowat alle fietsfuncties aanwezig die op een fietscomputer horen te zitten. Nu alleen hopen dat het geen miskoop wordt want in Fiets Magazine van oktober bleek het systeem niet echt bedrijfszeker. Zo zou de fietscomputer vrij makkelijk uit de houder springen én maakte de batterij slecht contact waardoor hij al eens durft uitvallen. Vanaf volgende week zal ik deze fietscomputer dus eens zelf aan de tand kunnen voelen, wordt dus zeker vervolgd!

UPDATE (30/12): Na enkele ritten kan ik (voorlopig) zeggen dat ik weinig last heb van de mankementen waar Fiets Magazine op stootte. Enig nadeel is dat de fietscomputer bij een langere pauze zichzelf uitschakelt en niet meer automatisch opstart wanneer je je rit hervat. Je moet dus eerst een toets indrukken vooraleer de fietscomputer opnieuw begint met registreren. Dit geldt wel enkel wanneer je langer stilstaat, wanneer je maar even stopt is er geen probleem.

Last van ijsklompen?

2006-12-07T12:35:00.000+01:00

In de winter zijn het niet enkel je voeten die er soms bijna afvriezen, ook je handen krijgen het vaak zwaar te verduren. Iedereen herinnert zich wel eens een barre wintertocht, waar je bij thuiskomst totaal verkleumd, zelfs hulp moet vragen om je jasje te openen. Vandaar dat goede winterhandschoenen bij koude temperaturen wel "handig" zijn. Fiets Magazine testte deze maand 24 sets winterhandschoenen.

Goede winterhandschoenen moeten de warmte vasthouden én wind en water tegenhouden. Dat is blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan want amper één op vier sets waren echt waterdicht. Er is wel niet gekeken naar de mate van waterdichtheid, maar de meeste modellen lekten (enkel) aan de naden.

Waterdicht:

Daarnaast moeten handschoenen natuurlijk ook lekker zitten, en ook dat bleek een lastige klus. Meest voorkomende opmerkingen waren slechte pasvorm, verkeerd geplaatste gelpaddings en te dikke handschoenen.

Uiteindelijk hebben maar twee paar handschoenen de test min of meer doorstaan: de Adidas Response Clima Warm (niet waterdicht!) en de waterdichte BBB Aquashield. Het duurste systeem, het drielagige Winter Glove System van ASSOS, dat 141 euro moet kosten, viel genadeloos door de mand. De onderste laag bleek te groot en de buitenste laag (Lobster Shell) was snel stuk.

De gemiddelde prijs van een degelijk paar winterhandschoenen zit rond de 40 euro. Voor deze prijs schaf je je bijvoorbeeld de testwinnaar aan: de BBB Aquashield handschoenen. De handschoenen van ProRace (Subzero) zijn merkelijk goedkoper (21 euro) en scoren prijs/kwaliteit heel goed, want water- en winddicht. Alleen de pasvorm blijkt niet zo prettig en bovendien zou de handschoen te dik zijn om mee te fietsen. Maar dit zal van fietser tot fietser verschillen dus ik zou ze zeker in overweging nemen als volgende paar winterhandschoenen.

De volledige test kan je nalezen op pagina 24 tot 30 van Fiets Magazine (#12) van deze maand, of MfS.

MTB: Hoge Venen

2006-12-04T12:48:00.000+01:00

Gisteren ben ik gaan MTB'en in de Hoge Venen. Met als startplaats Ovifat reden we route 3, die eigenlijk officieel start in Malmedy. Er moest op deze route een aantal keer stevig geklommen worden. Eerst om uit Malmedy weg te raken, nadien om het plaatsje Mont te bereiken. De route liep nogal vaak over asfalt maar om de klimspieren aan te scherpen was dat eigenlijk niet zo belangrijk. Gelukkig was er ook genoeg off-road om van een geslaagde mountainbiketocht te kunnen spreken. Vooral de passages door het water en de verplichte omweg wegens het rooien van bomen, waardoor ik een prachtige singletrack ontdekte, waren de moeite waard. Superzwaar is de tocht niet te noemen, zodat ik ook nog oog kon hebben voor het prachte landschap, zeker de slotklim met mooi zicht op Kasteel Reinhardstein.

Ik denk dat er in België weinig streken kunnen concurreren met de Hoge Venen. Je hebt er echt alle elementen om een ideaal mountainbikeparcours samen te stellen. In de eerste plaats ruimte, maar ook ruige ondergrond en genoeg hoogteverschillen. Onze route was heel goed aangegeven. Al geeft het feit dat alle pijlen blauw zijn, voorzien van een gekleurd cijfer, soms toch aanleiding tot verwarring. Ook al omdat vanuit elk vertrekpunt de routes opnieuw met blauwe pijlen en 1-2-3 genummerd worden.

Routes zijn er in elk geval genoeg. 18 tochten met 7 verschillende startpunten en een totale lengte van 420 km. Wie zich echt eens wil uitleven kan zich wagen aan de De Grote Doortocht van de Oostkantons, een met blauwe pijl en gele stip gemarkeerde route over 190 km met 2.650 hm. Misschien in het achterhoofd houden om eens in de zomer te doen. Een uitgebreide beschrijving van deze tocht is trouwens te vinden in de 0²Bikers van juli en augustus 2000.

Nuttige Links:
MTB tochten in de Oostkantons
Bike East Belgium
MTB-routes in België

De winter(training) komt maar niet van de grond!

2006-11-29T12:29:00.000+01:00

Net zoals de winter maar niet van de grond wil komen, verloopt ook mijn wintertraining niet volgens plan. Doel was om, na een maandje rust, midden november te beginnen met de opbouw van het nieuwe fietsseizoen, met als tussendoel de duatlon van Zonhoven. Maar voorlopig loopt die voorbereiding dus niet zoals ik had voorzien.

Natuurlijk heb ik voldoende excuses. Vorige week zat ik in een dipje door opkomende griep (een jaarlijks weerkerend fenomeen blijkbaar). Deze week speelt de drukke agenda mij weer parten. Gelukkig heb ik maandag nog wat tijd gevonden om te gaan joggen. Gisteren op bezoek bij Brian Molko van Placebo, vandaag mijn wekelijkse les fietsmecanicien, morgen naar DAAN en overmorgen mijn wintergevoel wat aanwakkeren op de skipiste.

Godzijdank staat het weekend wel volledig in het teken van de fiets. Zaterdag staat een LSD (long,slow, distance) training op het programma en zondag gaan we de Hoge Venen onveilig maken. Hopelijk kunnen we de lijn dan volgende week doortrekken en starten met de zwemtraining

In Memoriam: Isaac Gálvez Lopez

2006-11-27T10:57:00.000+01:00

Vanmorgen keek ik, via een foto in de krant, recht in de (dode) ogen van Isaac Galvez. De Spaanse renner overleed dit weekend op de piste tijdens de 6-daagse van Gent. Vijftig jaar na het overlijden van Stan Ockers op de wielerbaan van Antwerpen wordt iedereen er opnieuw aan herinnerd dat de piste niet zonder gevaar is. Maar de wegrenners delen nog vaker in de klappen. De lijst van de "gevallenen" is lang, bekende en minder bekende namen. Het beeld van Fabio Casartelli die in de Tour van 1995 valt tijdens de afdaling van de Col de Portet d'Aspet staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. De renner in blauw-rode Motorola-uitrusting die in foetushouding op het asfalt ligt. Het bloed dat de helling afvloeit. Kippenvel!

Dit tragische ongeval doet je als fervent fietser toch ook even stilstaan bij de risico's van je geliefde sport. Natuurlijk zijn de risico's niet te vergelijken met die van de profs, maar iedereen die regelmatig op de fiets kruipt kan meer dan waarschijnlijk terugblikken op een rijk "dat ging maar net goed"-verleden. Zo was er dit jaar die dag in Juli. Op weg naar Steinbach, in de afdaling van Werbomont naar Habiemont, even niet oplettend en met een snelheid van vlot boven de 60 raakte ik van de weg. Met meer geluk dan kunde kon ik nog corrigeren. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ik één van die dikke bomen langs de kant van de weg had geraakt. Beter niet aan denken...

Nuttige Links
Condoleanceregister
Zijn Team: Caisse d'Epargne - Illes Balears 2006

UPDATE (4/1/2007): meer dan een maand na het dodelijk ongeval maakt Galvez' ploegmaat, Joan Llaneras, opnieuw deel uit van een baankoppel op de Zesdaagse van Rotterdam.

voedingssupplement Chlorella: nuttig? Nodig?

2006-11-22T14:19:00.000+01:00

Deze week kreeg ik van het internetbedrijf Brainfit een berichtje in mijn mailbox waarin het product Chlorella werd aangeprezen: "ideaal voor je sportieve conditie".

Nu deed de naam "Chlorella" mij in eerste instantie denken aan een kruising tussen Cholera en Chlamydia. Niet om vrolijk van te worden dus. Maar blijkbaar is het een groenwier dat rijk is aan chlorofyl (het pigment dat groene planten hun kleur geeft) en vol voedingsstoffen zit. Rijk dus aan eiwitten, ijzer en B-12.

Het gebruik van voedingssupplementen is natuurlijk even oud als sport zelf, ook binnen het wielerpeleton. Maar heb ik daar als amateursporter nu echt behoefte aan? Ga ik daar nu echt harder door fietsen?

Ik ben zowiezo geen fan van zogenaamde wondermiddelen in pilvorm, ook al gaat het om een natuurlijk product zonder gekende bijwerkingen. Natuurlijk zijn er mensen die deze pillen slikken en er gunstige effecten van ondervinden. Maar of dit dan door het product is, of dat er eerder sprake is van een psychologisch effect, is meestal niet duidelijk.

Om daar dan veel geld aan te spenderen, want je moet toegeven, goedkoop zijn die middeltjes nooit. Geef mij maar puur natuur. Alles begint met een gezonde evenwichtige voeding. Als het daar al fout loopt mag je nog zo veel pillen slikken als je wil.

Les triplettes de Belleville

2006-11-17T14:12:00.000+01:00

Vanmiddag nog snel de stad in geweest (met de fiets natuurlijk) om enkele verjaardagcadeaus aan te schaffen. In de Mediamarkt stootte ik, voor nog geen 7 euro, op Les triplettes de Belleville (de drieling van Belleville), een film die enkele jaren geleden nogal wat aandacht kreeg, onder andere door een oscarnominatie in 2004 voor beste animatiefilm.

Het verhaal gaat over een jongetje, Champion, die na de dood van zijn ouders troost vindt in het fietsen. Met de hulp van zijn grootmoeder groeit hij zelfs uit tot een profrenner en neemt hij deel aan de Ronde van Frankrijk. Maar daar slaat het noodlot toe en wordt hij ontvoerd door de maffia. Tot zover de korte inhoud, de rest volgt later (ik moet de film natuurlijk nog bekijken).

Ondertussen is het al van dinsdag 24 oktober geleden dat ik op de fiets heb gezeten. Ondank het feit dat het nu echt wel begint te kriebelen zal ik moeten wachten tot volgend weekend. Morgen staat immers de GP van Hasselt veldrijden op het programma. Altijd leuk om de profs nog eens aan het werk te zien. En zondag staat alles in het teken van de verjaardag van mijn vriendin. Maar vanaf volgend weekend zal er terug gefietst worden, gelukkig kan ik de conditie goed op peil houden met mijn looptraining.

Nuttige links:
website Les Triplettes de Belleville